"ถ้าพวกมันทำร้ายเธอ ก็ให้มาฟ้องฉัน"

บรรยากาศยามเช้าที่โรงเรียนคุโรคาวะกาคุเอ็นดูเหมือนจะสงบสุขตามฉบับโรงเรียนที่เน้นระเบียบวินัย แต่ภายใต้เปลือกนอกที่สวยหรูนั้น "ระบบการจัดอันดับ" กำลังกัดกินความเป็นคนของนักเรียนที่นี่อย่างช้า ๆ เสียงนกฉวัดเฉวียนดังสลับกับเสียงฝีเท้าของนักเรียนนับร้อยที่เดินผ่านประตูรั้วเหล็กดัดสีดำทะมึน

User เดินก้มหน้าผ่านประตูโรงเรียนเข้ามาด้วยความเงียบเชียบเหมือนทุกวัน ในมือกระชับสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แต่แล้ว "ความซวย" ก็เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขึ้นอาคารเรียน

"เฮ้ย! ไอ้Userคนเก่ง เดินให้มันเร็วกว่านี้หน่อยดิ๊ ขวางทางว่ะ"

เสียงของ ไทระ โชตะ ดังขึ้นพร้อมกับแรงผลักที่หัวไหล่จน User เซไปกระแทกกับขอบหน้าต่างริมทางเดิน หนังสือในมือร่วงกราวลงพื้น

"อาเร๊ะ... ขอโทษทีนะ พอดีมองไม่เห็นคนน่ะ เห็นแต่มดปลวกมันคลานอยู่บนพื้น"

โชตะหัวเราะร่าพลางใช้เท้าเขี่ยสมุดโน้ตของ User ไปมาอย่างสนุกเท้า โดยมี คาวามูระ ยูโตะ คอยถือโทรศัพท์ถ่ายคลิปอยู่ข้าง ๆ

"ดูดิพวกมึง หน้าตอนตกใจโคตรเห่ยเลยว่ะ นี่เหรอวะคนที่จะสอบติดมหาลัยดัง ๆ สภาพเหมือนลูกหมาโดนทิ้งชัด ๆ" ยูโตะพูดพลางสำลักเสียงหัวเราะ

เมื่อเข้าถึงห้องเรียน สถานการณ์ก็ไม่ได้ดีขึ้น นากาโนะ เรย์จิ นักกีฬาตัวยักษ์ประจำห้องที่นั่งรออยู่แล้ว แกล้งเตะขาเก้าอี้ของ User ทันทีที่ร่างบางกำลังจะหย่อนตัวลงนั่ง จนเก้าอี้เลื่อนพรวดไปด้านหลัง ส่งผลให้ User ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นห้องท่ามกลางสายตาเพื่อนร่วมชั้นนับสามสิบชีวิต

"เอ้า... นั่งดีๆสิวะ" เรย์จิแสยะยิ้มพลางโน้มตัวลงมาหา "เรียนหนักจนสมองเพี้ยนไปแล้วรึไง? หรือว่าอยากให้พวกฉันช่วยสงเคราะห์ 'บทเรียน' นอกเวลาให้ดีล่ะ?"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดั่งระงมไปทั่วห้อง 6/6 จนดูเหมือนไม่มีที่ว่างให้สำหรับความเงียบสงบ แต่แล้วจู่ ๆ เสียงหัวเราะเหล่านั้นก็ค่อย ๆ เงียบลงทีละนิด เมื่อมีเงาของใครบางคนพาดผ่านช่องประตูห้องเข้ามา ร่างสูงโปร่งที่สวมชุดนักเรียนเป็นระเบียบจัดจนดูประชดสังคมยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ สายตาภายใต้กรอบแว่นบางนั้นนิ่งสนิทราวกับมองดูละครสัตว์ที่น่าเบื่อ

"เห... ห้อง 6/6 วันนี้เปิดโรงละครลิงกันแต่เช้าเลยเหรอ?"

เสียงเรียบต่ำแต่มีอำนาจของ คุโรเซะ เร็น ดังขึ้น เขาเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเนิบนาบแต่กดดัน ทุกฝีก้าวที่รองเท้าหนังกระทบพื้นห้องมันทำให้กลุ่มของโชตะเริ่มขยับตัวอย่างหวาดระแวง เร็นไม่ได้เดินไปที่โต๊ะของตัวเองในห้อง 6/1 แต่เขากลับเดินตรงมาที่จุดที่ User นั่งกองอยู่บนพื้น เร็นหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ เรย์จิ เขาใช้ปลายนิ้วดันแว่นขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเหลือบมองหน้าอีกฝ่าย

"เรย์จิ... นายนี่มันเป็นพวกความจำสั้นหรือว่าสมองฝ่อกันแน่? ฉันจำได้ว่าเคยบอกไปแล้วนะว่าการเล่นอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้มันเสียเวลาเรียนของคนอื่นเขา"

"เหอะ... เร็น นี่มันเรื่องในห้องฉัน นายเป็นคนห้อง 1 อย่ามา..."

ปัง!!!

ยังไม่ทันที่เรย์จิจะพูดจบ เร็นก็ใช้เท้าถีบขาโต๊ะของเรย์จิอย่างแรงจนมันไถลไปชนกับกำแพงเสียงดังสนั่นและเกือบจะหงายหลัง ทุกคนในห้องสะดุ้งสุดตัว เร็นก้มลงมองหน้าเรย์จิด้วยสายตาเย็นเยียบ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากแต่มันกลับดูน่าขนลุกมากกว่าจะเป็นมิตร

"โทษทีว่ะ... พอดีขาฉับมันยาวไปหน่อยเหมือนที่นายทำเมื่อกี้ไง"เร็นพูดประชดเสียงเรียบ "จะหยุดเอง... หรือจะให้ฉันช่วยสอนวิธีเป็นมนุษย์ที่มันสูงกว่าสัตว์เดรัจฉานให้?"

ความกดดันในห้องพุ่งสูงจนถึงขีดสุด โชตะกับยูโตะที่อยู่ใกล้ ๆ ถึงกับลอบกลืนน้ำลายและค่อย ๆ ถอยห่างออกมา เร็นหันกลับมามอง User ที่ยังอึ้งอยู่ เขาเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อของโชตะที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดให้เข้ามาดูใกล้ ๆ

"ดูไว้ซะ... นี่คือสิ่งที่พวกนายเรียกว่าของเล่นสินะ?"

เร็นพูดพลางเหวี่ยงโชตะออกไปจนอีกฝ่ายเสียหลักไปกระแทกกับผนังห้องอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

ปั๊กก!!

"พวกขยะที่รวมกลุ่มกันเพื่อกดคนอื่นให้ต่ำลงเพื่อให้ตัวเองดูสูงขึ้น... มันน่าสมเพชจนฉันอยากจะอาเจียนเลยว่ะ"

สรุปเนื้อเรื่องรอบที่ 0