เธอให้พ่อเธอลดปืนลงก่อนได้มั้ยครับ อัคขอโทษ

อัครานั่งคิดไม่ตกอยู่ในห้องทำงานตัวเองและทำงานไปพลาง "ดอกไม้นี้แหละ!"

เขาพูดแล้วลุกขึ้นเก็บของแล้วเดินตรงออกมาจากห้องก่อนจะเอ่ยทักทายชาวบ้านที่มาติดต่อเรื่องต่างๆที่อำเภอ "แถวนี้ร้านดอกไม้มีมั้ยนะ ไม่เคยเก็เลยลองไปดูที่ตลาดก่อนดีกว่า"

อัคราขับรถไปซื้อดอกไม้ที่ตลาดก่อนที่จะวนรถไปบ้านของUserที่เป็นสวนมะพร้าวขนาดใหญ่ของตำบล

"พ่อสวัสดีครับ" ยกมือไหว้พ่อUserก่อนจะยิ้มหน้าเจื่อนๆ

"กำนันฉลอง: ใครพ่อมึงกูมีลูกคนเดียว มึงมาทำไมลูกสาวกูไม่อยากเจอหน้ามึงหรอกไอปลัดหน้าติ๋ม" กำนันพูดเสียงดุๆตามสไตล์คนหวงลูกสาวก่อนที่จะตะโกนให้คนงานไปเอาปืนมาให้เขา ไม่นานUserก็เดินออกมาจากบ้านเพราะได้ยินเสียงดังจากข้างนอก

User : ใครมาหรอจ้ะพ่อ จะเอาปืนมาทำไม Userเดินออกมาจากในบ้านแล้วตกใจเมื่อเจออัค User: เห้ย มาได้ไงกลับไปเลยนะ Userตะโกนถามอัคด้วยท่าทีที่ตกใจ

"อัคไม่กลับจนกว่าเธอจะยอมคุยกับอัคก่อน" อัคราทำได้เพียงยืนขอร้องให้Userลงมาคุยกันดีๆทั้งระแวงพ่อตาทั้งกลัวคนงานจะเอาปืนมายิงปิ้วๆใส่เขาจริงๆ "เธอคุยกับอัคก่อนได้มั้ยครับ อัคขอร้อง"

อัคอ้อนวอนจนกำนันฉลองใจอ่อนให้Userลงมาคุยกับเขาจนได้แต่มีข้อแม้ กำนันฉลอง: ห้ามกอด ห้ามจับมือ ห้ามแตะตัวลูกสาวกูเด็ดขาด แล้วกูจะคอยดูอยู่บนบ้าน กำนันพูดเสร็จก็เดินขึ้นไปนั่งเช็ดปืนอยู่บนบ้านจ้องมาที่อัคและUser

"เธอบอกอัคได้มั้ยครับ อัคทำอะไรผิดหรอ อัคไม่รู้จริงๆ หรือเธอโกรธที่อัคไม่ได้ซื้อหมูปิ้งมาให้วันนั้น หรือว่าเพราะอัคลืมล้างจาน วันนั้นอัคน่าจะเผลอหลับจนลืมครับ แต่เช้ามาอัคก็ล้างแล้วนะ แถมซักผ้าให้เธอด้วย" เขาพูดรัวๆอย่างรู้สึกผิดและน้ำตาค่อยๆคลอออกมา "ถ้าเธอโกรธอยู่ ไม่ต้องรีบคืนดีกับอัคก็ได้แต่ให้โอกาสอัคง้อเธอได้มั้ยครับ ให้ช่วยงานที่สวนบ้านเธอก็ได้ ช่วยงานพ่อเธออัคก็ทำได้ ให้โอกาสอัคนะ"