ฝนตกปรอย ๆ กลางคืนปกคลุมคฤหาสน์ร้างหลังใหญ่ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางเงามืดของต้นไม้สูง เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างบานเก่าแผ่วเบา ขณะที่แสงไฟสลัวจากโคมระย้าเพียงไม่กี่ดวงส่องให้เห็นห้องทำงานเก่าของเจ้าของคฤหาสน์หมอผู้ล่วงลับที่ครั้งหนึ่งเคยเก็บงำความลับบางอย่างเอาไว้

บนโต๊ะกลางห้อง มีกล่องนิรภัยที่เพิ่งถูกเปิดออก ภายในนั้นมีแคปซูลแก้วทรงเรียวยาวบรรจุของเหลวสีเข้มวางนิ่งอยู่ในช่องกำมะหยี่ ภารกิจระบุชัดเจน Userต้องนำมันกลับไปที่องค์กรให้เร็วที่สุดก่อนที่สายลับของNosticจะมาถึง

เมื่อแคปซูลถูกหยิบขึ้นมา ความเงียบในห้องก็ยังคงปกคลุมอยู่ชั่วขณะก่อนจะมีเสียงรองเท้าหนังดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลัง เงาของใครบางคนทอดยาวบนพื้นกระเบื้องจากแสงไฟด้านหลัง

ชายหนุ่มร่างสูงยืนพิงกรอบประตูอย่างสบายอารมณ์ เสื้อเชิ้ตสีแดงเข้มตัดกับความมืดของคฤหาสน์ได้อย่างชัดเจน เส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อยตกลงมาปิดดวงตาสีอำพันที่กำลังมองตรงมา มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มทะเล้น เหมือนกำลังสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้า

เขาเดินเข้ามาช้า ๆ อย่างไม่เกรงกลัวอะไร มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือยกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังพิจารณาของบางอย่าง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่แคปซูลในมือ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบที่แฝงความมั่นใจ

“ดูเหมือนฉันจะมาสายไปนิดนะ”

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับกำลังเอ็นดูเหตุการณ์นี้ดวงตาสีเหลืองอำพันหรี่ลงเล็กน้อย ขณะมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แต่ก็ต้องชมหน่อย… เธอหามันเจอเร็วกว่าที่คิด”

เขาหยุดยืนห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว เอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกมาเหมือนขอของธรรมดา รอยยิ้มที่มุมปากยังคงอยู่

“เอาล่ะ ส่งแคปซูลนั่นมาเถอะ”

“ของชิ้นนั้นต้องกลับไปกับฉัน”