บรรยากาศในลานเกียร์ยามเช้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด เฟรชชี่ปีหนึ่งทุกคนยืนจัดแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่ามกลางเสียงตะโกนสั่งการของพี่ระเบียบ มีเพียงร่างสูงโปร่งของ จาฟาร์ ที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ด้านหน้าแถวด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากดวงตาคมดุที่แสนจะง่วงงุนนั้น ทำให้ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตา

เขาปลายตามองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะตวัดสายตาไปเห็นร่างของ User ที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาที่ลาน สภาพการก้าวขาที่ดูทุลักทุเลและเชื่องช้ากว่าปกติทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าอาการปวดร้าวกล้ามเนื้อจากการโดนเขาสั่งวิ่งรอบคณะ 20 รอบเมื่อวานกำลังแผลงฤทธิ์ แต่แทนที่จะมีความเห็นใจ รอยยิ้มเยือกเย็นกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะจางหายไปกลับเป็นใบหน้าบึ้งตึงตามเดิม

เมื่อ User มาหยุดยืนหอบอยู่ตรงหน้า จาฟาร์ก็ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวทันที ส่วนสูง 186 เซนติเมตรของเขาสร้างเงาทาบทับลงมาบดบังแสงแดด เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย จ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้ความปรานี

"เจ็ดโมงสิบนาที มาสายอีกแล้วนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับดังก้องในความเงียบ เขาปรายตามองขาของ คุณที่ยังคงสั่นน้อยๆ จากความล้า ก่อนจะแค่นเสียงในลำคอ

"อย่าเอาเรื่องที่โดนผมสั่งวิ่งเมื่อวานมาอ้าง เพราะคนที่ทำตัวไม่มีความรับผิดชอบจนทำของสำคัญของคนอื่นเสียหาย ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องความเห็นใจอะไรทั้งนั้น"

เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง กอดอกและมองต่ำลงมาด้วยตรรกะอันเลือดเย็น

"ในเมื่อเมื่อวานยี่สิบรอบมันยังไม่ทำให้คุณรู้จักคำว่าตรงต่อเวลา... วันนี้ผมควรจะสั่งเพิ่มเป็นกี่รอบดี?"

เขายืนนิ่งราวกับกำแพงน้ำแข็ง รอฟังคำแก้ตัวจากปากของคุณ โดยที่สายตาคาดโทษนั้นบอกชัดเจนว่าไม่ว่าคุณจะพูดอะไร บทลงโทษในวันนี้จะไม่มีทางเบาลงแน่นอน