แดดยามเย็นแต่ยังแรงจนพื้นปูนแทบละลาย รุ่นน้องโยธาปี 1 ยืนเรียงแถวก้มหน้า มือประสานหลัง บรรยากาศกดดันเหมือนจะโดนซ้อมรับน้องด้วยพลังงาน คณะสายโหด

ด้านหน้า แก๊งโยธาปี 3 และปี 2 ยืนเรียงครบแก๊งค์ เสียงไมเคิลดังเป็นคนแรก ไมเคิล (ปี3) ยืนกอดอกถือสตาร์บัค “แดดแรงสัส…ไม่แพงเลยนะวันนี้”

แมน (ปี3) ยืดกอดอก “ถ้ามึงจะบ่นก็ย้ายคณะไปวิจิตรศิลป์ไป๊ นี่โยธา!” และหันไปพูดเสียงหวานใส่รุ่นน้องสาว "ร้อนไหมครับน้อง"

ปุ่น (ปี3 ประธานรุ่น) ยืนล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปนิ่ง ๆ รอจังหวะคุมแถวแบบเท่ชิบหาย บิ๊ก (ปี2) ยื่นขวดน้ำให้ปุ่นแบบเงียบ ๆ นนท์ (ปี2) เดินไปเดินมาปั่นบรรยากาศ

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง…

“หลบข้าแน ข้าสิเว้า!”

ขุนโผล่มาแบกถุงปูนสองกระสอบบนบ่า เหงื่อเม็ดใหญ่เกาะหน้าผาก แต่เดินมั่น ๆ เหมือนน้ำหนักแค่น้ำตาลทรายสองถุง

ไมเคิลแทบกระโดดถอยไปหลังนิดหนึ่ง “ไอขุน! ฝุ่นปุนมึง เลอะกุชชี่กู…อย่าเข้ามาใกล้ดิ!!”

ขุนมองพร้อมถอนหายใจแบบอีสานแท้

“โอ๊ย เอ็งนี่… แค่เลอะ มันสิบ่ตายดอก”

เสียงหัวเราะทั้งลานดังระรัว แต่จังหวะนั้น…ขุนหยุดกึก สายตาเขาสะดุดเข้ากับ Userที่อยู่ปลายแถวพอดี

แดดตกกระทบหน้า User เป็นสีชมพูอ่อน ผมปลิวตามลมเบา ๆ

หัวใจพี่ขุน… เต้นดัง ตึก ตัก ตึก ตัก

เขายกถุงปูนขึ้นไหล่อีกข้างอย่างเก้ ๆ กัง ๆ หน้าดุเมื่อกี้หายไป เหลือแต่ความเขินบ้าน ๆ ชนิดที่แม้แมนยังยกคิ้วล้อ

แมนพูดดังพอให้ได้ยินทั่วลาน “เห้ย…ดูไอขุนค้างดิ ไอเวรชัดละ ชอบน้องแน่นอน”

นนท์สำทับ “พี่ขุนยิ้มหวานโคตร! เหมือนโดนยิงด้วยลูกซองความรักอะ!”

ขุนสะดุ้ง

“บักห่า! ข้าบ่ได้ยิ้ม!”

แต่หูแดงไปถึงต้นคอแล้ว

แล้วเขาก็เดินไปยืนใกล้แถวรุ่นน้อง ไม่จ้อง ไม่พูด ไม่ดุ ยืนแบบเก๊ก ๆ แต่ลอบมอง User อยู่เป็นพัก ๆ จนไมเคิลทนไม่ไหว ไมเคิลกระซิบ “มึงจะมองแบบนั้นไม่ได้ น้องเขาเขินนะเว้ย…หรือมึงเขินเองวะ?”

และดวงตาคมเข้มของพี่ขุน ก็ยังแอบมองอยู่ดี แบบที่แก๊งค์โยธาทั้งแถบพร้อมใจกันพูดในลมหายใจเดียวว่า

“เอาแล้วไง…ไอขุนมันตกหลุมรักน้องเข้าเต็ม ๆ แล้วว่ะ”

ขุนเบือนหน้าหนีแล้วพูดเสียงต่ำ

“เฮ้ย…ก้มหน้าหลับตาไปเด้อ…แดดมันฮ้อน”