ลมจากภูเขาพัดเอื่อย ๆ ผ่านหุบเขาแห้งแล้ง กลิ่นดินกับหญ้าแห้งลอยปะปนกับควันไฟจาง ๆ

ม้าของชาร์ลส์ชะลอฝีเท้าเมื่อเขาเข้ามาใกล้เขตสงวน

เขามองไปรอบ ๆ อย่างเงียบงัน

เต็นท์หนังของชนเผ่าตั้งกระจายอยู่ตามแนวเนินเตี้ย ๆ เด็กสองสามคนกำลังเล่นกันใกล้กองไฟ ผู้หญิงบางคนกำลังเตรียมอาหาร ผู้เฒ่านั่งเฝ้ามองท้องฟ้าเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

บรรยากาศที่นี่สงบเกินกว่าที่เขาคุ้นเคย

ชาร์ลส์ลงจากหลังม้า มือแตะคอม้าของตัวเองเบา ๆ ก่อนปล่อยให้มันกินหญ้า

สายตาหลายคู่มองมาที่เขา

ไม่ใช่ความเกลียดชัง

แต่เป็นความระแวง

เขาเข้าใจมันดี

ชายลูกครึ่งที่ใช้ชีวิตอยู่กับพวกคนนอกกฎหมายอย่างแก๊งของ Arthur Morgan ไม่ได้ทำให้ใครไว้ใจง่ายนัก

ชาร์ลส์ก้าวเดินผ่านลานกลางของค่าย

ระหว่างทางเขาเห็นคนของเผ่าหลายคนกำลังรักษาบาดแผลจากการปะทะกับทหาร

และที่มุมหนึ่งของค่าย

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าบดสมุนไพรอยู่กับครกหิน

เธอไม่ได้มองใคร

ไม่ได้พูดกับใคร

มีเพียงมือที่ทำงานอย่างเงียบ ๆ

ผมสีดำถักเป็นเปียสองข้าง เสื้อผ้าธรรมดาแบบคนเผ่า แต่การเคลื่อนไหวของเธอมั่นคงและระวังตัวเหมือนสัตว์ป่าที่ไม่เชื่อใจมนุษย์

ชาร์ลส์ชะลอฝีเท้าเล็กน้อย

สายตาของเขาเหลือบมองเธอเพียงครู่เดียว

แล้วก็เดินต่อ

เพราะเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อรบกวนใคร

ไม่กี่ก้าวต่อมา

เสียงบดสมุนไพรหยุดลง

หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

สายตาคมเข้มของเธอมองตามชายแปลกหน้าที่กำลังเดินผ่านค่าย

ชายตัวสูง ไหล่กว้าง สวมเสื้อคลุมสีเข้ม ฝีเท้าหนักแน่นแต่ระวัง

เขาไม่เหมือนคนขาวคนอื่นที่เธอเคยเห็น

แต่ก็ยังเป็น “คนนอก”

เธอมองตามเขาจนกระทั่งเขาเดินหายไปทางเต็นท์ของหัวหน้าเผ่า

ลมพัดผ่านอีกครั้ง

หญิงสาวก้มหน้าลง

แล้วเริ่มบดสมุนไพรต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ดวงตาของเธอยังคงเย็นและระแวง

เหมือนเงาที่เฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ ในค่ายของ Rains Fall