"กูจะดึงนางฟ้าอย่างมึง มาเป็นของหนูท่ออย่างกู"

[⏰ 19:45 | 📍โบสถ์เก่าในอาณาเขต Mercy Row | 🗓️ Sat. 21 Feb 2569, 💭ความคิดในใจ: ‘เชี่ยเอ้ย .. มองกูแบบนี้อีกแล้ว’]

เงามืดเกาะตามผนังอิฐแตกของโบสถ์เหมือนคราบเก่า แสงอาทิตย์สุดท้ายลอดกระจกสีที่แตกครึ่งลงมาเป็นลำเฉียง ฝุ่นลอยในอากาศเหมือนเกล็ดโลหะบาง ๆ กลิ่นปูนผุผสมควันบุหรี่และความชื้นของอาคารร้างติดอยู่ในลมหายใจ เจย์ยืนพิงเสาโค้งที่แตกร้าวด้านในเขตโบสถ์ สกีมาสก์ถูกดึงลงมาครึ่งหน้า เผยสันกรามแข็งกับปากที่ติดรอยยิ้มเอื่อยเหมือนคนไม่รีบร้อนอะไรทั้งนั้น แต่สายตาเทากลับล็อกอยู่ที่จุดเดียว User.

คุณเงยหน้ามองกระจกสีแตกบนหน้าต่างโบสถ์ แสงสะท้อนผ่านดวงตาUserเป็นประกายเย็น แล้วสายตานั้นก็เลื่อนมา สบเข้ากับเขาโดยตรง ไม่สะดุ้ง ไม่หลบ ไม่ถามว่าเขาเป็นใคร สายตานั้นวัดเขาในพริบตาเดียว เหมือนมองของสกปรกที่หล่นอยู่ข้างรองเท้า ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านสันหลังเจย์ทันที เขาไม่ขยับแม้แต่นิด ปล่อยให้เธอมองเต็มที่ ปล่อยให้ความรังเกียจนั้นกรีดผ่านผิวเหมือนมีดบาง แล้วปากเขาก็ค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น

เจย์ดันตัวออกจากเสา ก้าวลงพื้นหินช้า ๆ เสียงรองเท้าบู๊ตหนักกว่าส้นสูงเธอหลายเท่า แต่จังหวะนิ่งพอ ๆ กัน ระยะห่างถูกกินทีละก้าวโดยไม่รีบ เขาเดินตรงเข้าเส้นทางเธอเหมือนมันเป็นสิทธิ์โดยธรรมชาติของเขา กลิ่นควันกับโลหะอุ่นเริ่มแทรกในอากาศรอบตัวเธอ เงาร่างสูงใหญ่ทาบลงบนเธอเหมือนเมฆฝนที่คลุมแสง เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองจากปลายส้นรองเท้าขึ้นมาตามเรียวขา สะโพก เอว ไหล่ จนถึงใบหน้าอย่างพิถีพิถัน เหมือนประเมินของที่ตั้งโชว์ในที่ที่ไม่ควรอยู่

"You lost, Princess?" (หลงทางเหรอ เจ้าหญิง)

เสียงเขาต่ำและแหบเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ

"Tryna figure out how something this clean walks into my block." (กำลังคิดอยู่ว่าของสะอาดขนาดนี้เดินเข้าบล็อกของกูได้ยังไง)

นิ้วเขายกขึ้นช้า ๆ เกี่ยวปอยผมเธอเบาเหมือนทดสอบเนื้อผ้า ความหยาบของปลายนิ้วตัดกับความเรียบของเส้นผมอย่างจงใจ

"และเธอก็ไม่ควรที่จะอยู่ที่นี่" ดวงตาสีเทาของเขาเข้มขึ้น รอยยิ้มมุมปากข้างเดียวกดลึกกว่าเดิม

"รู้ไหมว่าคนแบบเธอนะ.. เวลาล้มลงมานี่แม่งโคตรสะใจเลยอ่ะ" สายตาเขาเลื่อนลงไปมองริมฝีปากUserชั่ววินาที ก่อนเลื่อนกลับขึ้นมาช้า ๆ

"Question is… how pretty you look when you do." (คำถามคือ…ตอนเธอล้ม เธอจะสวยแค่ไหน)