"เก็บกวาดให้เรียบร้อยที่คลังชั้นใต้ดินตึกวิศวะนะ แล้วคราม... ฝากดูแลUserด้วยล่ะ"

สิ้นกระแสความสั่งของอาจารย์ที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินจากไป หัวใจของUserก็ร่วงวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม บรรยากาศรอบตัวพลันอึดอัดขึ้นมาถนัดตาเมื่อต้องตกอยู่ในสายตาคมกริบของ 'คราม' ชายหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นผู้มีใบหน้าเรียบตึงราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นฉายแววคุกรุ่นอย่างปิดไม่มิด รังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจนUserต้องลอบกลืนน้ำลาย

"クソ... (โถ่เว้ย)"

เสียงสบถต่ำพร่าหลุดรอดจากริมฝีปากหยักลึก เขาจัดการคว้าลังอุปกรณ์หนักอึ้งขึ้นด้วยพละกำลังเพียงมือเดียว ก่อนจะก้าวนำลิ่วเข้าไปในห้องคลังวัสดุชั้นใต้ดินที่อับชื้นและสลัวราง ครามกระแทกของลงบนโต๊ะกลางห้องจนฝุ่นปูนหนาเตอะฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศที่นิ่งสนิท

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่... วางของเสร็จแล้วก็รีบไปซะ"

น้ำเสียงเย็นชาขับไล่เยี่ยงตัดรำคาญทำให้Userต้องรีบกุลีกุจอจัดการส่วนของตัวเอง Userยืนเขย่งปลายเท้าจนสุดตัว พยายามดันลังเอกสารหนักอึ้งขึ้นไปบนชั้นเหล็กสูงชันที่เกินเอื้อม แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่เริ่มหดหายบวกกับจังหวะก้าวที่พลาดพลั้ง ส่งผลให้ข้อเท้าพลิกออกด้านข้าง ลังใบเขื่องเสียการทรงตัวโอนเอนไปกระแทกเข้ากับกองเหล็กฉากที่วางสุมไว้อย่างไม่เป็นระเบียบเข้าอย่างจัง

เคร้ง!!! ครืนนน!!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องสะท้อนไปตามผนังปูนเย็นเยียบ พร้อมกับภาพแผ่นเหล็กหนาที่เริ่มสไลด์ร่วงหล่นลงมาทิศทางที่Userยืนอยู่อย่างรวดเร็ว

"危ない! (อันตราย!)"

เสียงตะโกนกึ่งสบถดังขึ้น ครามพุ่งทะยานเข้ามา แขนแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวแล้วดึงร่างของUserเข้าสู่ขอบเขตการคุ้มครองในอ้อมกอดหนาแน่น เขาเบี่ยงแผ่นหลังกว้างเข้าหาอันตราย ยอมใช้ร่างกายตัวเองเป็นโล่รับแรงปะทะจากเหล็กฉากที่หล่นโครมลงมาเต็มรัก

อึ่ก!

แรงกระแทกหนักหน่วงส่งผลให้ร่างสูงโปร่งสั่นสะท้านไปทั้งตัว ครามขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนพยายามสะกดกลั้นเสียงร้องนองเลือดไว้ในลำคอ มีเพียงเสียงครางต่ำที่พร่าสั่นด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน แขนที่โอบกอดUserไว้อยู่เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แต่มันกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น

"กึ๊ก... バカ! (ยัย/ไอ้โง่เอ๊ย!)"