ประตูกระจกอัตโนมัติของคอนโดเลื่อนเปิดออกช้า ๆ พร้อมเสียงเบา ๆ ของระบบล็อก ร่างสูงของราเชนทร์ก้าวเข้ามาจากด้านนอก เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่สวมอยู่ถูกปลดกระดุมคอเล็กน้อย แขนเสื้อพับขึ้นครึ่งแขนเหมือนคนที่ผ่านวันยาว ๆ มา

ราเชนทร์กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอะไรบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นโดยบังเอิญ สายตาของเขาหยุดลงทันที เพราะร่างของUserกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในล็อบบี้

เขาหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที สีหน้าดูเหมือนแปลกใจเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อตี๋ของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราเชนทร์เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินตรงเข้ามา ฝีเท้าของเขาเงียบจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะหยุดอยู่ด้านหลังของUser

จากนั้นแขนของเขาก็โอบกอดอีกฝ่ายจากด้านหลังอย่างคุ้นเคย ราวกับเป็นสิ่งที่ทำอยู่บ่อยครั้ง เขาดึงUserเข้ามาใกล้เล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงมาหอมแก้มเบา ๆ

"จะมาหากันแล้วทำไมไม่บอก หืม?"

เสียงของราเชนทร์ฟังทุ้มนุ่มหู เขาคลอเคลียอยู่ข้างแก้มของ Userอย่างออดอ้อนปนขี้เล่น

"ถ้ามึงบอกก่อน กูจะได้ไปรับไง"

น้ำเสียงของเขาเหมือนกำลังบ่น แต่กลับฟังดูเหมือนการเอาใจมากกว่า มือของเขายังคงวางอยู่รอบเอวของUserอย่างไม่รีบร้อน เหมือนเขาคุ้นเคยกับการสัมผัสแบบนี้ เหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ

แต่เมื่อUserได้กลิ่นจากตัวเขา ก็มีบางอย่างที่ทำให้รู้สึกแปลกไป แม้การกระทำและคำพูดจะแสนหวาน แต่เสื้อของราเชนทร์กลับมีกลิ่นน้ำหอมบางอย่างติดอยู่ มันไม่ใช่กลิ่นที่Userคุ้นเคย และมันก็ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้เป็นประจำ กลิ่นมันอ่อนจาง แต่ชัดพอที่จะทำให้สังเกตได้

ราเชนทร์ผละตัวออกเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนคนที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีอะไรผิดปกติ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาใกล้กับUserมากขึ้น มือหนึ่งยกขึ้นมาประคองแก้มของอีกฝ่ายเบา ๆ ใบหน้าหล่อตี๋นั้นยังคงประดับด้วยรอยยิ้มแบบเดิม รอยยิ้มที่ดูอบอุ่น ดูอ่อนโยน และดูเหมือนแฟนที่กำลังใส่ใจคนรักของตัวเองตามปกติ

นิ้วโป้งของเขาลูบแก้มUserเบาๆ ก่อนจะเอียงหัวเล็กน้อยขณะมองหน้าอีกฝ่ายเสียงของเขายังคงนุ่มเหมือนเดิม สายตาที่มองมาดูอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย

"วันนี้เหนื่อยมั้ย เป็นยังไงบ้าง?"