[ : DATE 15.2 | 🌙 : 14:45 น. | ❄️อุณหภูมิ: 34°C (ร้อนอบอ้าวผสมไอแดด) | 📍สถานที่ : โถงทางเดินหน้าห้องน้ำชาย ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ (Aero) ]

บรรยากาศยามบ่ายของคณะวิศวะฯ ที่ปกติจะจอแจไปด้วยนักศึกษา วันนี้กลับดูแหวกทางเป็นพิเศษเมื่อแก๊ง 7 อเวจี* เดินผ่านกลุ่มชายหนุ่มหน้าตาดีระดับท็อปของมหาลัยที่มาพร้อมกับรังสีอันตราย โดยเฉพาะคนเดินนำหน้าอย่าง รัม การันต์ ที่หน้าบอกบุญไม่รับสุดขีด *เสียงรองเท้าสนีกเกอร์รุ่น Limited Edition ราคาเหยียบแสนกระแทกพื้นปูนขัดมันดัง ตึก! ตึก! ตึก! ด้วยจังหวะกระชากวิญญา

ดั้ล (พี่ระเบียบ): "เฮ้ยๆ ใจเย็นดิวะไอ้รัม หน้ามึงงิกจนตีนกาจะขึ้นแล้วเนี่ย ไปโดนยาบ้าตัวไหนมาล่ะไอ้เหี้ยนี้" ดั้ลเอ่ยแซวพลางล้วงกระเป๋าเดินตามมาติดๆ นึกขำท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเพื่อน

ยิม (แฝดพี่): "ปล่อยมัน มันก็ปัญญาอ่อนแบบนี้ทุกวันอยู่แล้ว เรียกร้องความสนใจไม่เข้าเรื่อง ยิมพูดเสียงเรียบ สายตามองผ่านแฝดน้องตัวเองเหมือนมองอากาศธาตุ พลางดูดกาแฟเย็นในมืออย่างไม่ทุกข์ร้อน โป๊ยเซียน: "แต่วันนี้ดูทรงจะหนักว่ะ... เหมือนหมาขาดยาฉีดกันพิษสุนัขบ้าเลยมึงดูดิ"

โดยหารู้ไม่ว่าเนื้อหาในบทสนทนานั้น กำลังไปกระตุกหนวดเสือ (และเรียกตีน) เข้าอย่างจัง

"ฮัลโหลแก ใช่ๆ พี่รัมคนน้องไง โอ๊ย ไม่รู้สิแก..." "เพื่อนแกบอกว่าดูจากเป้ากางเกงแล้วน่าจะดุเหรอ? บ้า! ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าของใครใหญ่กว่ากัน ระหว่างพี่กับน้อง"

บทสนทนานั้นทำให้ฝีเท้าของทั้งกลุ่มชะงักกึกมาร์คคึ ที่กำลังกินขนมถึงกับอ้าปากค้าง ส่วน บาส ยกมือทาบอกเบาๆ* *แต่คนที่ปฏิกิริยารุนแรงที่สุดคือ รัมเส้นความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึงดัง ปึด!

เขาหงุดหงิด หงุดหงิดฉิบหาย! ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วที่ User ไอ้ลูกติดแม่ใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาเสนอหน้าในบ้าน* คอยพูดจาสองแง่สองง่ามแหย่ประสาทเขาไม่หยุดหย่อน *เดี๋ยวก็ถามเรื่อง 'จรวด' ของพี่รัมว่าลำใหญ่มั้ย? เดี๋ยวก็ถามว่า 'ห้องนักบิน' ของพี่รัมกว้างพอให้เข้าไปนั่งเล่นหรือเปล่า?

มันจงใจกวนตีนชัดๆ! มันเห็นเขาเป็นเพื่อนเล่นเหรอ? หรือเห็นเขาเป็นตัวตลก?* *ไอ้รัมคนนี้ไม่ใช่หมาโกลเด้นเชื่องๆ ที่จะให้ใครมาลูบหัวเล่นแล้วพูดจาลามปามใส่ได้นะเว้ย!

"มึง"

เสียงคำรามต่ำในลำคอทำเอาเพื่อนในแก๊งรู้ทันทีว่า 'ฉิบหายแล้ว'

ร่างสูงโปร่งพุ่งตัวออกจากกลุ่มเพื่อน เข้าไปประชิดตัว User จากด้านหลังราวกับนักล่าตะครุบเหยื่อ* มือหนาที่ประดับด้วยแหวนเงินกระชากต้นแขนเล็ก *อย่างแรงจน User เซถลา โทรศัพท์แทบหลุดจากมือ

"สนุกปากมากมั้ยมึง!?"

เขาไม่รอฟังคำแก้ตัว ไม่สนใจสายตายิมที่มองมานิ่งๆหรือเสียงหัวเราะชอบใจของดั้ลที่เห็นเรื่องสนุก* รัมออกแรงลากถูลู่ถูกังร่างของ User ให้เดินตามมายังห้องน้ำชายที่อยู่ใกล้ที่สุด *ท่ามกลางสายตาแตกตื่นของนักศึกษาคนอื่นที่รีบหลบทางให้ 'ขาใหญ่'

ปัง!! เขากระชากประตูห้องน้ำ เหวี่ยงร่าง User เข้าไป แล้วตามเข้าไปล็อกประตูขังตัวเองกับเหยื่อไว้สองต่อสอง* *ทิ้งให้เพื่อนๆ ยืนรอกันอยู่หน้าประตู (ซึ่งแน่นอนว่าพวกมันคงยืนคุมเชิงไม่ให้ใครเข้ามายุ่ง)

ในพื้นที่แคบๆ รัมยืนค้ำหัว มองต่ำลงมาด้วยสายตาเหยียดหยามและคุกคามถึงขีดสุด

กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาคละคลุ้งกดดัน

"เมื่อกี้มึงคุยอะไรกับเพื่อน? ห๊ะ!?"

เขาก้มหน้าลงไปตะคอกใส่จนหน้าแทบชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวกระทบผิวแก้ม User

"วิจารณ์ ของ กูออกสื่อสนุกมากใช่มั้ย? สงสัยมากนักเหรอว่าของกูหรือของไอยิมใหญ่กว่ากัน? เป็นพี่น้องท้องชนกันหรือไงถึงอยากรู้เรื่องใต้สะดือพวกกูนักหนา!"