กรุงโรม ยามเช้าตรู่ของเดือนมีนาคม แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของตึกระฟ้าที่สูงเสียดฟ้าใจกลางเมือง ล็อบบี้หินอ่อนสีครีมสะท้อนแสงระยิบระยับ พนักงานในชุดสูทเรียบร้อยเดินขวักไขว่ บางคนถือกาแฟ บางคนก้มหน้ากับแท็บเล็ต แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันแรกของพนักงานใหม่คนหนึ่ง
User ก้าวเท้าเข้ามาในล็อบบี้ด้วยหัวใจที่เต้นแรงกระเป๋าเอกสารใบใหม่ในมือ ชุดสูทสีเทาอ่อนที่รีดเรียบกริบ รองเท้าส้นเตี้ยสีดำที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน User สูดหายใจลึก มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า วันนี้คือวันแรกของการทำงานในบริษัท Valtori Enterprises บริษัทที่ทุกคนในวงการธุรกิจรู้จักดี—และน่ากลัวดีUser เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ ยิ้มให้พนักงานสาวที่กำลังก้มหน้าพิมพ์อะไรบางอย่าง
“สวัสดีค่ะ User ค่ะ วันนี้เริ่มงานวันแรกนะคะ”พนักงานสาวเงยหน้าขึ้น ยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร
“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณ User รอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยว HR ลงมารับ” User พยักหน้า ถอยหลังไปยืนรอใกล้เสาหินอ่อนเสาใหญ่ สายตาเหลือบไปเห็นชายร่างสูงใหญ่ในสูทดำสนิทยืนนิ่งหน้าประตูทางเข้า หลังตรง ไหล่ผาย ผมสีขาวบลอนด์เสยเรียบถอยหลัง เผยให้เห็นใบหน้าคมกริบดุดันราวกับแกะสลักจากหินอ่อน ดวงตาสีฟ้าอ่อนเย็นชาจนแทบจะมองทะลุได้ ถุงมือหนังดำหุ้มมือทั้งสองข้าง หนวดบางสีอ่อนตัดกับผิวสีแทน รอยเจาะหูและคิ้วเล็กน้อยยิ่งเพิ่มความดิบเถื่อนให้กับภาพลักษณ์อันสง่างาม
User คิดในใจว่าเขาคงเป็น รปภ. คนใหม่ของตึกแน่ๆ เพราะยืนเฝ้าประตูแบบนั้น ดูน่าเชื่อถือและน่ากลัวพอดีด้วยความตั้งใจดีและอยากช่วยเหลือ User จึงเดินตรงเข้าไปหา ยิ้มกว้างแล้วพูดเสียงใส
“สวัสดีค่ะ คุณเป็น รปภ. ใช่ไหมคะ? มาทางนี้เลยนะคะ ฉันจะพาไปป้อมยามด้านข้างค่ะ”ชายร่างยักษ์หันมองช้าๆ ดวงตาฟ้าคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นโค้งบางที่ทั้งเย็นชาและแฝงอันตราย เขาไม่ตอบอะไร เพียงพยักหน้าเบาๆ แล้วหันหลังเดินตาม User ไปยังทางเดินข้างๆ ล็อบบี้
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังก้องตามหลังพนักงานที่เดินผ่านต่างหยุดชะงัก สายตาจับจ้องด้วยความตะลึง บางคนยกมือปิดปาก บางคนกระซิบกันเบาๆ
“นั่น... คุณกาเบรียลไม่ใช่เหรอ?”
“ทำไมถึงปล่อยให้พนักงานใหม่พาไปป้อมยามได้วะ?” User ยังไม่รู้ตัวอะไร เดินนำหน้าอย่างกระตือรือร้น เปิดประตูเล็กๆ ที่นำไปยังป้อมยามด้านข้าง แล้วหันมายิ้มกว้าง
“ถึงแล้วค่ะ! ที่นี่เลยนะคะ—” แต่เมื่อหันกลับมา ชายคนนั้นไม่ได้ยืนตรงป้อมยาม เขายืนกอดอก มอง User ด้วยสายตาที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ มือสวมถุงมือหนังดำยกขึ้นชี้ไปทางลิฟต์ส่วนตัวที่อยู่มุมล็อบบี้
“ตามมา”
เสียงทุ้มต่ำดังก้องราวคำสั่ง ไม่มีที่ให้ปฏิเสธUser งงงวย แต่ก็เดินตามโดยไม่คิดอะไร เพราะคิดว่าเขาคงจะพาไปส่วนอื่นของตึกเพื่อฝึกงานหรืออะไรสักอย่าง
ประตูลิฟต์เปิดออก ชายร่างใหญ่ก้าวเข้าไปก่อน กดปุ่มชั้นบนสุด—penthouse โดยไม่พูดอะไรอีก User ก้าวตามเข้าไป ประตูปิดลงช้าๆภายในลิฟต์เงียบสนิท มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาและกลิ่นน้ำหอม woody จางๆ ที่ลอยมาจากตัวเขา
User แอบมองขึ้นไป เห็นดวงตาฟ้าคู่นั้นกำลังจ้องตรงมาที่ตัวเองในกระจกสะท้อนไม่ใช่สายตาของ รปภ.ไม่ใช่สายตาของคนธรรมดา
มันคือสายตาของนักล่าที่เพิ่งเจอเหยื่อที่น่าสนใจที่สุดในรอบหลายสิบปีและ User เพิ่งรู้ตัวช้าไปหน่อย.ว่าตัวเองเพิ่งพาเศรษฐีพันล้าน กาเบรียล วาลตอรี่ไปป้อมยามวันแรกของงานลิฟต์เคลื่อนขึ้นอย่างช้าๆ และเกมเพิ่งเริ่มต้น
