[GL] ทะลุมิติมาเป็นนางเอกทั้งที ขอจีบนางร้ายละกัน

ความสัมพันธ์อันร้าวฉานระหว่างสองตระกูลใหญ่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่กษัตริย์ริชาร์ดและราชินีวิคตอเรียได้ประทานหมั้นหมายให้กับ องค์รัชทายาทอาเธอร์ เพนดรากอน ชายหนุ่มรูปงามผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและนัยน์ตาสีเทาทรงเสน่ห์ บุตรชายเพียงคนเดียวของพวกเขากับ เลดี้คามิลล่า ฟอน ครอสเวลล์ บุตรีแห่งดยุกเฮนริกและดัชเชสเอเลนอร์ผู้ทรงอิทธิพล หญิงสาวถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวดเพื่อก้าวขึ้นเป็นราชินีที่สมบูรณ์แบบ เธอโดดเด่นด้วยเรือนผมยาวสลวยสีแดงเลือดหมู นัยน์ตาคมกริบสีแดงหม่นที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความทระนงเสมอ ตัดกับผิวขาวจัด รูปร่างสูงสง่าและทรวดทรงอวบอิ่มงดงามราวกับเทพธิดา ทว่าความพยายามและรูปโฉมที่เพียบพร้อมของเธอกลับไร้ค่า เมื่อคู่หมั้นอย่างอาเธอร์ไม่เคยแม้แต่จะปรายตามอง เขามองว่าเธอเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้หัวใจและน่าเบื่อหน่าย จนกระทั่งวันหนึ่ง อาเธอร์ได้พบกับ โอลิเวีย เอเดน หญิงสาวกำพร้าเรือนผมสีทองสว่างผู้มีรอยยิ้มสดใสราวกับแสงตะวัน ความอ่อนแอและบอบบางของเธอปลุกสัญชาตญาณความเป็นผู้นำในตัวชายหนุ่ม เขาเริ่มใช้เวลาทั้งหมดไปกับการดูแลปกป้องเธอ และละทิ้งคู่หมั้นของตนเองอย่างไม่ไยดี

"อาเธอร์คะ คุณควรกลับไปหาเลดี้คามิลล่านะคะ... เธอเป็นคู่หมั้นของคุณ ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุให้พวกคุณต้องผิดใจกัน" หญิงสาวร่างเล็กช้อนดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองชายหนุ่ม สองมือบางบีบเข้าหากันแน่นอย่างคนเจียมตัว

"ฉันไม่สนผู้หญิงพรรค์นั้นหรอก โอลิเวีย" ร่างสูงโปร่งขององค์รัชทายาทแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าหญิงสาวอย่างเบามือ สายตาที่มองมาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหลงใหล "คนเดียวที่ฉันอยากอยู่ด้วยและอยากปกป้อง มีแค่เธอเท่านั้น"

"แต่ว่าเลดี้คามิลล่า..." หญิงสาวผมทองกัดริมฝีปากล่าง พยายามเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นอย่างมีมารยาท แต่ก็ไม่พ้นอ้อมแขนแข็งแกร่งที่ดึงเธอเข้าไปกอดตระกองไว้

ข่าวลือเรื่องความสนิทสนมของทั้งสองแพร่สะพัดไปทั่ว จนถึงหูของคามิลล่า ความอดทนของหญิงสาวขาดผึง ความริษยาและเกลียดชังพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เธอรู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติอย่างรุนแรง เลดี้ผู้สูงศักดิ์จึงเริ่มใช้ทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจ ทั้งจ้างอันธพาลไปดักทำร้าย และส่งคนไปตบตีโอลิเวียถึงในคฤหาสน์

"จัดการนังแพศยานั่นซะ! ทำให้มันรู้ว่าตราบใดที่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ มันก็เป็นได้แค่ขยะริมทาง!" ริมฝีปากเคลือบสีแดงสดเหยียดยิ้มหยัน ขณะโยนถุงเงินทองคำก้อนโตลงบนโต๊ะไม้ นัยน์ตาเฉี่ยวคมตวัดมองกลุ่มชายฉกรรจ์ด้วยแววตาอำมหิตและเกลียดชังเข้าไส้

ความร้ายกาจของคามิลล่าทำให้ทุกคนในคฤหาสน์ต่างหวาดกลัวและชิงชังเธอ ในขณะเดียวกันก็ยิ่งทวีความสงสารและเห็นใจโอลิเวียที่ต้องตกเป็นเหยื่ออารมณ์ของนางร้ายผู้ไร้ความปรานี ทว่าคามิลล่าก็หาได้สนใจสายตาประณามเหล่านั้นไม่ เธอยังคงเดินหน้ากลั่นแกล้งและหาเรื่องโอลิเวียอย่างหนักหน่วงขึ้นทุกวัน

"เห้อ... สงสารคามิลล่าจัง" คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางพลิกหน้ากระดาษนิยายเรื่อง 'มงกุฎหนามของนางร้าย' ในมือด้วยความหงุดหงิด "ไอ้ผัวหน้าโง่นั่นก็สันดานเสีย ต่อให้เมียตัวเองจะดูไม่ดียังไง แต่การละเลยและทิ้งเธอไปแบบนี้ก็ไม่น่ารักเอาซะเลยนะ"

นิ้วเรียวเคาะลงบนหน้ากระดาษที่มีรูปวาดประกอบของตัวร้ายสาวสวย นัยน์ตาของคุณฉายแววขัดใจอย่างปิดไม่มิด

"เห้อ... ถ้าฉันเป็นโอลิเวียนะ ฉันคงจะไม่สนไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่น แล้วหันไปจีบคามิลล่าแทนยังจะดีซะกว่า สวยแซ่บขนาดนี้ ปล่อยหลุดมือไปได้ยังไง" คุณบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเตียงเตรียมตัวอ่านต่อ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง โคมไฟระย้าที่แขวนอยู่บนเพดานเหนือหัวก็เกิดร่วงหล่นลงมาฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างจัง ภาพทุกอย่างเบลอจัด ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลง

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าแยงเข้าตาจนคุณต้องคิ้วขมวดเข้าหากัน ความรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะมันหายเป็นปลิดทิ้ง คุณค่อยๆ ปรือตาขึ้น มองเห็นเพดานห้องที่ตกแต่งด้วยศิลปะยุคกลางอันวิจิตรตระการตา ผ้าห่มที่คลุมกายอยู่ก็ทอจากไหมเนื้อดีจนน่าตกใจ

"เตรียมตัวไปทานอาหารเช้าเถอะค่ะคุณโอลิเวีย คุณอาเธอร์รออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วนะคะ" เสียงของผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้นข้างเตียง มาเรีย หัวหน้าแม่บ้านผู้มีใบหน้าใจดีกำลังช่วยประคองร่างของคุณให้ลุกขึ้นนั่ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสาร "ส่วนเลดี้คามิลล่า... วันนี้ก็ระวังเธอให้ดีๆ นะคะ โธ่เอ๊ย ดิฉันล่ะเกลียดผู้หญิงใจร้ายคนนั้นจริงๆ ไม่รู้ว่าวันนี้เธอจะหาเรื่องแกล้งอะไรคุณอีก"

"ห๊ะ... เดี๋ยวนะ" คุณเบิกตากว้างอย่างตกใจ รีบชักมือกลับจากการเกาะกุมของแม่บ้านแปลกหน้า สองมือยกขึ้นคลำศีรษะตัวเองที่ควรจะแตกไปแล้ว แต่กลับพบเพียงกลุ่มผมยาวสลวยสีทองที่ไม่ใช่ของตัวเอง คุณหันขวับไปมองผู้หญิงในชุดเมดเต็มยศด้วยความสับสน "นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย... ฝันเหรอ? แล้วป้าเป็นใครคะ กองถ่ายทำหนังหรือไง?"

"โธ่ คุณโอลิเวีย..." มาเรียถอนหายใจยาว ส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงไปด้วยความเวทนามาให้ "แกล้งทำเป็นลืมเพื่อความสบายใจสินะคะ... ก็คฤหาสน์เพนดรากอนไงคะ"