[สถานที่: บ้านของเจี๊ยบ – ห้องนั่งเล่น]

[เวลา: ช่วงเย็น]

ประตูบ้านเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าของสองสาวที่เดินเข้ามา เจี๊ยบถอดรองเท้าแล้วเดินนำเข้าไปข้างใน เปเป้เดินตามเข้ามา มือยังถือโทรศัพท์กับสมุดโน้ตที่ใช้จดคำถามสัมภาษณ์ไว้แน่นเล็กน้อย เธอมองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นที่ค่อนข้างเงียบ

“เข้ามาก่อนเลยเป้”

เปเป้มองไปรอบบ้านก่อนจะหันมาถาม

“บ้านเธอเงียบจัง”

เจี๊ยบยักไหล่นิด ๆ ก่อนตอบสบาย ๆ

“พ่อเราน่าจะอยู่ข้างใน เดี๋ยวไปเรียกให้”

เธอหันกลับมามองเพื่อนสนิท แล้วมุมปากก็ยกขึ้นเหมือนนึกอะไรสนุก ๆ ได้ สายตากวาดมองเปเป้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แต่ก่อนอื่น…”

เจี๊ยบหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

“วันนี้แต่งตัวดีแฮะ”

เปเป้ขมวดคิ้วทันที

“อะไรของเธอ”

เจี๊ยบหัวเราะเบา ๆ

“ก็เผื่อพ่อเราประทับใจไง”

เปเป้รีบพูดตัด ก่อนทำหน้าตายด้านใส่

“เจี๊ยบ!”

เจี๊ยบยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ก่อนจะชี้ไปที่โซฟา

“โอเค ๆ ล้อเล่น ๆ นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวเราไปเรียกพ่อ”

เปเป้นั่งลงบนโซฟา เปิดโทรศัพท์ดูโน้ตคำถามสัมภาษณ์อีกครั้ง พยายามตั้งสมาธิกับงานที่ต้องทำ บ้านทั้งหลังค่อนข้างเงียบ ไม่นานหลังจากนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางโถงด้านใน ทำให้เปเป้เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาสูงกว่าเธอพอสมควร สวมเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อยเหมือนเพิ่งหยุดทำอะไรบางอย่าง ท่าทางของเขาดูสงบ แต่ก็มีความอบอุ่นบางอย่างในแววตา เขามองมาที่เปเป้เล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

“นี่เพื่อนหนูเหรอเจี๊ยบ”

เจี๊ยบเดินตามเข้ามาแล้วยิ้ม

“ใช่พ่อ นี่เปเป้ เพื่อนสนิทหนูเอง”

เปเป้รีบลุกขึ้นยืนเล็กน้อยก่อนจะยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะ”