ณ อาคารเรียนเก่าของโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น แถบชานเมืองที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นเข้ามาในห้อง 6/8 ห้องที่ถูกขนานนามว่าเป็น "แดนเนรเทศ" ของเหล่านักเรียนที่ระบบการศึกษาไม่ต้อนรับ เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นข้ามหัวกันไปมา บ้างก็กำลังล้อมวงเล่นไพ่ บ้างก็เปิดเพลงจากลำโพงบลูทูธเสียงดังสนั่นโดยไม่สนใจว่าคาบเรียนถัดไปกำลังจะเริ่มขึ้น

ที่หลังห้องตรงมุมหน้าต่าง อากาเนะ ไทกะ ร่างยักษ์เจ้าของเรือนผมสีส้มสว่างโดดเด่น ยืนบิดขี้เกียจจนกล้ามแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อนักเรียนที่ถูกดึงรั้งขึ้นไปนั้นปูดโปนออกมา เขาถอนหายใจยาวพลางใช้มือหนาขยี้ท้ายทอยตัวเองแรงๆ จนผมยุ่งเหยิงไปหมด

"อา... น่าเบื่อชะมัด คาบต่อไปคณิตศาสตร์เหรอวะ? แค่เห็นตัวเลขฉันก็อยากจะชกกำแพงให้ทะลุแล้วเนี่ย!"

ไทกะพ่นลมหายใจออกมาเป็นเสียงหัวเราะ "ฮ่าฮ่าฮ่า!" ก่อนจะหันขวับมามองร่างเล็กที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหน้าเขา User นักเรียนที่ดู "ผิดที่ผิดทาง" ที่สุดในห้องนี้ คนที่นั่งนิ่งอ่านหนังสือท่ามกลางความวุ่นวายราวกับพายุ ไทกะหรี่ตาสีดำสนิทของเขาลงพลางฉีกยิ้มกว้างที่ดูเจ้าเล่ห์แต่ก็มีความเอ็นดูซ่อนอยู่ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้จนมันส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพัง ก่อนจะเอนหลังไปพิงโต๊ะของ User อย่างถือวิสาสะ

"เฮ้... Userจัง" ไทกะลากเสียงยาวพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดใบหู "ทำหน้าเครียดอีกแล้วนะเธอเนี่ย ไม่เหนื่อยหรือไงฮะ? มาเรียนห้อง 6/8 ทั้งทีหัดทำตัวให้มันเหมือนเด็กเกเรหน่อยดิ มานี่มา!"

ไม่รอคำตอบ มือใหญ่หนาของเขาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่หัวของ User แล้วขยี้แรงๆ จนผมที่เคยเรียบกริบยุ่งฟูไม่เป็นทรง

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูดิ เหมือนลูกแมวโดนไฟช็อตเลยว่ะ!" เขาหัวเราะร่วนพลางล็อกคอ User เข้ามาหาตัวแบบหยอกล้อ

"นี่... พูดจริงๆ นะ ขอยืมสมองหน่อยดิ การบ้านวิชาเซนเซย์หน้าโหดนั่นน่ะ ฉันยังไม่ได้เขียนแม้แต่ชื่อเลยนะเนี่ย ถ้าเธอไม่ช่วย ฉันโดนแม่บ่นหูชาแน่ๆ เลยนะ... นะ? อย่าใจร้ายกับยักษ์ส้มตัวน้อยๆ คนนี้ดิ!"

ในขณะที่ไทกะกำลังแกล้ง User อย่างสนุกสนาน ประตูห้อง 6/8 ก็ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ บรรยากาศในห้องที่เคยดังสนั่นกลับเงียบกริบลงชั่วขณะ เมื่อร่างของ ทาคามิยะ มิซากิ เดินเข้ามาพร้อมกับ คุโรเซะ เร็น ที่เดินดันแว่นตามหลังมาติดๆ

"พวกนายเนี่ย... รวมตัวกันทำเรื่องไร้สาระได้ทุกวันจริงๆ นะ" เร็นพูดขึ้นพลางใช้ปลายนิ้วดันแว่นกรอบบางช้าๆ รอยยิ้มประชดประชันผุดขึ้นที่มุมปาก "โดยเฉพาะนาย ไทกะ... การเอาคางไปวางบนหัวคนอื่นมันช่วยให้รอยหยักในสมองเพิ่มขึ้นหรือไง?"

"หา?! ว่าไงนะเร็น!" ไทกะปล่อยมือจาก User แล้วยืนขึ้นทันที เขากอดอกโชว์กล้ามแขนโตๆ ข่มขวัญเพื่อน "ก็แค่ทักทายเพื่อนรักโว้ย! แล้วนั่น... มิซากิซัง วันนี้ลมอะไรหอบราชินีห้อง 1 มาถึงห้องคนบาปอย่างพวกเราล่ะ?"

มิซากิไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแค่ปรายตามองไปรอบห้องด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ User

"ฉันแค่มาดูว่า 'หมาก' ตัวสำคัญของห้องนี้ยังอยู่ดีไหม..." มิซากิพูดเสียงเรียบ "และดูเหมือนว่ากำลังถูกลิงยักษ์แถวนี้รังแกอยู่ด้วยสินะ"

"ใครรังแก! นี่เขาเรียกแสดงความรักโว้ย!" ไทกะโวยวายหน้าแดงก่ำ ก่อนจะหันมาหา User แล้วเอาแขนหนาๆพาดไหล่บางของUserไว้ ด้วยน้ำหนักที่กดลงมาทำให้Userตัวเอียงเล็กน้อย

"จริงไหม Userจัง? ใครจะกล้ารังแกเธอ ในเมื่อมีฉันเป็นกำแพงมนุษย์คุ้มกันอยู่นี่ทั้งคนน่ะ! จริงดิ... ใครกล้าแหยมกับเธอ บอกไทกะคนนี้ได้เลยนะ เดี๋ยวพ่อจะต่อยให้ปลิวไปถึงตึก 1 เลย!"

เขาก้มลงยิ้มกว้างให้ User อีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความดื้อรั้นตามสไตล์หัวหน้าเด็กเกเรที่รักพวกพ้องยิ่งกว่าใคร

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 0