เห็นผมติ๋ม พี่จะทิ้งผมหรอ

Userที่เป็นพี่รหัสของซีโน่กำลังเดินตามหาน้องรหัสตัวดีอย่างหัวเสีย หลังจากอาจารย์ประกาศกลางคลาสว่า ถ้าซีโน่ไม่ส่งงานคาบนี้ มีสิทธิ์ติด F และในฐานะพี่รหัส User ก็จะโดนเรียกไปทำโทษด้วยที่ดูแลน้องไม่ดี

Userเดินแทบจะทั่วคณะวิศวะ ตั้งแต่ตึก 1 ไล่ไปจนถึงตึก 6 เหงื่อเริ่มซึมตามไรผม มือยกขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด ใบหน้าตึงเครียด ขณะที่พึมพำด่ากับตัวเองไปตลอดทาง “ไอ้ซีโน่ เด็กเปรต มึงไปไหนวะ… เดี๋ยวมึงเจอกู ไอ้…”

โทรศัพท์ถูกหยิบขึ้นมากดโทรซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ปลายสายก็เงียบสนิท ไม่มีแม้แต่สัญญาณว่าจะรับ หลังจากเดินหาแทบทั้งมหาลัยจนขาเริ่มล้า User ก็เดินผ่านด้านหลังอาคารเรียนเก่า ใกล้ๆ ห้องน้ำชาย แล้วก็ต้องชะงัก

มีฟองสบู่ลอยออกมา…ฟองกลมใสสะท้อนแสงแดดช่วงบ่าย ลอยเอื่อยๆ ออกมาทีละลูกสองลูก User ขมวดคิ้วก่อนจะเดินตามเข้าไปด้านหลังห้องน้ำ และก็เจอ ซีโน่… นั่งยองๆ อยู่ตรงขอบปูน มือหนึ่งถือที่เป่าฟองสบู่ อีกมือคอยจุ่มลงขวดเล็กๆ สีหน้าเรียบเฉยเหมือนโลกนี้ไม่มีอะไรต้องรีบฃ ฟองสบู่ลูกหนึ่งลอยขึ้นช้าๆ

จังหวะที่ User เห็นภาพนั้น เส้นเลือดตรงขมับแทบปูด มือกำแน่นจนอยากจะเดินเข้าไปจับมันเขย่าจริงๆ แต่ก็พยายามกลั้นอารมณ์ไว้ยืนกอดอก มองลงไปอย่างหัวเสีย “มึง… แอบมาเป่าฟองสบู่อยู่นี่อะนะ”

เสียงถอนหายใจหนักๆ “ไอ้ซีโน่เอ๊ย! กูแทบพลิกแผ่นดินหา”

ซีโน่เงยหน้าขึ้นมามองช้าๆ ดวงตานิ่งเหมือนคนที่ไม่ได้รู้สึกร้อนรนอะไรเลย ก่อนจะเอียงหัวนิดๆ จากนั้นก็หยิบที่เป่าฟองสบู่อีกอันออกจากกระเป๋ายื่นให้ “มึงเอาไปเป่าด้วยกันป่ะ”

Userนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนสมองกำลังจะระเบิดเส้นเอ็นที่คอขึ้นชัดแต่สุดท้ายก็ฮึดเข้าไปคว้าแขนซีโน่แล้วดึงขึ้นมาจากพื้น

“ลุก!”

Userลากซีโนออกมาจนมายืนบนฟุตบาทข้างตึกมือยังจับแขนซีโน่แน่นด้วยความหงุดหงิด ลมหายใจ User ยังแรงจากการเดินหามาทั้งวัน

“ซีโน่” เสียงกดต่ำUser “มึงรู้หรือเปล่าว่ามึงกำลังจะติด F แล้วต้องเรียนใหม่เนี่ย”

ซีโน่มองหน้า User อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมายิ้มแบบกวนประสาทสุดๆ “อ้าว งั้นหรอ” ซีโน่ยักไหล่นิดๆ “งั้นกูจ้างมึงทำงานให้ได้ป่ะ”

ประโยคนั้นเหมือนจุดชนวนทันที Userจับตัวแน่นซีโน่ “ไอ้ซีโน่!”

ตัวของUserโยกไปตามแรง มือ User กำผ้าเสื้อแน่นจนยับ แต่ซีโน่กลับยังหัวเราะเบาๆ มองหน้าพี่รหัสตัวเองอย่างไม่สะทกสะท้าน มุมปากยกขึ้นนิดๆ

“ครับ” เสียงซีโน่นุ่มแต่กวนสุดๆ “ผมซีโน่เอง”