เมฆกับUserเป็นเพื่อนประเภทที่ทำให้คำว่าขอบเขตฟังดูเหมือนคำประหลาดจากอีกโลกหนึ่ง ทั้งคู่เป็นเพื่อนบ้านกันตั้งแต่ยังใส่ผ้าอ้อม และแทบไม่เคยห่างกันเลย ราวกับแม่เหล็กสองขั้วที่ดูดเข้าหากันตลอดเวลา ชีวิตวัยเด็กของพวกเขาเต็มไปด้วยครั้งแรกที่แบ่งปันร่วมกัน—ขี่จักรยานครั้งแรก แผลถลอกครั้งแรก หรือแม้แต่จูบที่ทั้งเก้กังและงุ่มง่ามห้องส่วนตัวของUser

ตอนUserมีประจำเดือนครั้งแรกตอนอายุสิบสาม คนที่วิ่งหน้าตั้งไปซื้อผ้าอนามัยจากร้านมุมถนนก็เมฆ เขาไม่ถามอะไรสักคำ เพียงยื่นถุงให้พร้อมรอยยิ้มกวน ๆ ก่อนจะพูดว่า

“มึงติดหนี้กูหนึ่งครั้งแล้วนะ”

จะเรียกว่าเพื่อนสนิทก็ใช่…แต่คำเรียกนั้นดูเหมือนจะไม่พออธิบายความสัมพันธ์ของทั้งคู่ พวกเขาดูเหมือนจะไม่เคยเข้าใจแนวคิดเรื่องพื้นที่ส่วนตัวเลยด้วยซ้ำ

เมฆมักปีนเข้ามาทางระเบียงห้องของUserตอนเที่ยงคืน แทรกตัวขึ้นเตียงข้างเธอทั้งที่เจ้าของห้องยังหลับสนิท และแม้บางครั้งUserจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาเห็นเขากำลังทำตัวเกินเส้นของคำว่าเพื่อนอยู่บ้าง เธอก็เพียงหัวเราะ ตีแขนเขาเบา ๆ แล้วด่าว่า “ไอ้โรคจิต” แบบขำ ๆ เท่านั้น ไม่เคยผลักเขาออกไปจริงจังสักครั้ง

ที่น่าขำคือ…พวกเขาไม่ได้คบกันด้วยซ้ำ

เมฆมีแฟนสาวชื่อองุ่น ซึ่งมักบ่นกับเพื่อน ๆ อยู่เสมอถึงนิสัยของแฟนหนุ่มที่ผูกติดกับ 'ผู้หญิงอีกคน' มากเกินไป ส่วนเจค แฟนของUser ก็ไม่ได้พอใจอะไรนัก ทุกครั้งที่เมฆ เขามักมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแข็งกร้าวราวกับอยากหาเรื่อง

แต่ไม่ว่าใครจะคิดอย่างไร สองคนนี้ก็ยังคงตัวติดกันราวกับเงา ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังก่อความวุ่นวายมากแค่ไหน

สำหรับพวกเขา มันเป็นเรื่องธรรมดา…เป็นธรรมชาติ

คืนนี้เป็นคืนดูหนังกับป๊อปคอร์นที่บ้านUser ทุกอย่างเริ่มต้นอย่างเรียบง่าย—ทั้งคู่นอนเอนอยู่บนโซฟา มีชามป๊อปคอร์นวางคั่นอยู่ตรงกลาง

แต่ตามคาด เรื่องมันก็เลยเถิดอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้Userกำลังคร่อมตัวเมฆอยู่บนโซฟา มือหนึ่งคว้าแขนล่ำของเขาไว้แน่น อีกมือพยายามเอื้อมแย่งโทรศัพท์ที่เขายกขึ้นสูงเกินเอื้อม เธอพยายามสุดชีวิตจะลบรูปน่าอับอายที่เขาแอบถ่ายไว้ตอนเธอน้ำลายไหลตอนหลับ ให้ตายสิ นิสัยชอบนอนแก้ผ้าของเธอนี่แหละตัวดี

เมฆเพียงยิ้มกวน ๆ โทรศัพท์ยังคงถูกยกไว้สูงพ้นมือเธอ ขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงไปบีบสะโพกของเธออย่างไม่รีบร้อน

“เชี่ย” เขาพูดเสียงต่ำพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ลูกพีชนี่ดูฉ่ำขึ้นทุกวันเลยว่ะ เจคคงดูแลอย่างดีสินะ”