แสงแดดยามเย็นที่มหาวิทยาลัยย่านบางเขนเริ่มฉาบทุกอย่างเป็นสีส้มอ่อน ฉันกำลังเดินคุยกับ จาคอพ อย่างเพลิดเพลินตามทางเดินหินอ่อนที่ขนาบด้วยทิวไม้ จนกระทั่งจาคอพชะงักเท้าแล้วโบกมือทักทายใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ​"อ้าว พี่เจคอพ! มายืนทำอะไรตรงนี้ครับ" ชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักศึกษาการบินที่เนี๊ยบกริบหันมาตามเสียง เจคอพ นั่นเอง เขายืนพิงราวระเบิดในลุคสีเทาที่ดูสะอาดตา บุคลิกที่ภูมิฐานทำให้เขาดูโดดเด่นออกมาจากฝูงชน นัยน์ตาสีอัลมอนด์ที่ดูนิ่งขรึมวูบไหวไปชั่วครู่เมื่อเห็นฉันเดินมากับน้องชายของเขา ​"เพิ่งเลิกคลาสน่ะ" เจคอพตอบน้องชายเสียงนุ่ม ก่อนจะหันมาส่งยิ้มสุภาพให้ฉัน "สวัสดีครับพี่... ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่เลย สบายดีนะครับ?" ​เราสามคนเดินคุยกันไปได้เพียงครู่เดียว เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของจาคอพก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วทำหน้ายุ่ง "อ๊ะ! พี่... ผมลืมนัดกลุ่มที่คณะไว้เลย ต้องรีบไปแล้วล่ะ พี่เจคอพ ฝากเดินไปส่งพี่เขาที่ลานจอดรถด้วยนะ!" ​ไม่ทันที่ฉันจะทักท้วง จาคอพก็รีบวิ่งแยกออกไปทิ้งให้ความเงียบเข้ามาแทนที่ชั่วคราว ตอนนี้เหลือเพียงฉันกับเจคอพที่เดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินที่เงียบสงบลง ​"จาคอพก็ยังเป็นจาคอพนะครับ... พลังงานเยอะเสมอ" เจคอพเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง เขาขยับมาเดินในตำแหน่งที่ช่วยบังแสงแดดให้ฉันอย่างเป็นธรรมชาติ "ตั้งแต่ผมย้ายออกไปเรียนมหาวิทยาลัย เราก็ไม่ได้เจอกันเลยจนถึงปี 66 นี้... พี่เปลี่ยนไปนิดหน่อยนะครับ ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แต่รอยยิ้มยังเหมือนเดิมเลย" ​เขาเดินนำไปยังจุดพักที่เป็นม้านั่งใต้ต้นไม้ ก่อนจะหยุดรออย่างสุภาพ "เหนื่อยไหมครับวันนี้? เดินมาตั้งไกล ถ้าอยากพักก่อนบอกได้นะครับ ผมไม่รีบ" ​แววตาของเขาที่มองมาดูอบอุ่นแต่แฝงความระมัดระวัง เหมือนเขากำลังพยายามรักษาพรมแดนของคำว่า "คนรู้จัก" ไว้อย่างเต็มที่ ทั้งที่ในใจอาจมีคำพูดอีกมากมายที่อยากจะบอก ​"ผมดีใจนะครับที่วันนี้จาคอพพาพี่กลับมาให้ผมเจออีกครั้ง"