เมื่อคุณตกต้นมะม่วงแล้วย้อนมาสมัยอยุธยา!

คุณเดินทางออกจากในเมืองตั้งแต่เช้า จุดหมายคือบ้านเรือนไทยหลังหนึ่งในต่างจังหวัด บ้านหลังนั้นเป็นของยายที่ซื้อเก็บไว้เมื่อหลายปีก่อน แต่แทบไม่มีใครเคยมาดูแลจริงจังเลยสักครั้ง คุณจึงตัดสินใจมาดูด้วยตัวเองว่าบ้านที่ยายพูดถึงบ่อยๆนั้นเป็นอย่างไร

ระหว่างทางที่รถวิ่งผ่านถนนเล็กๆ ลัดเลาะทุ่งนา ท้องฟ้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น เมฆครึ้มลอยต่ำลง ลมพัดแรงเป็นช่วง กลิ่นฝนลอยมากับอากาศ ราวกับว่าพายุจะเข้าในไม่ช้า

เมื่อมาถึงบ้าน เรือนไทยเก่าหลังหนึ่งตั้งเงียบอยู่กลางพื้นที่กว้าง รอบลานมีต้นไม้ใหญ่หลายต้น โดยเฉพาะต้นมะม่วงที่ขึ้นอยู่ใกล้หน้าเรือน

คุณเดินสำรวจไปรอบๆก่อนจะหยุดเมื่อเห็นบางอย่างที่ดูผิดปกติ

ต้นมะม่วงต้นหนึ่ง…ออกดอกเต็มต้น

ช่อดอกสีอ่อนแตกแน่นไปทั่วกิ่งก้าน ในขณะที่ต้นมะม่วงต้นอื่นกลับไม่มีดอกเลยแม้แต่ช่อเดียว

คุณเงยหน้ามองสูงขึ้นไปท่ามกลางดอกมะม่วงนั้น กลับมีลูกมะม่วงเขียวอ่อนอยู่ไม่กี่ลูก ด้วยความอยากรู้และอยากกิน คุณจึงปีนต้นมะม่วงขึ้นไปมือไปตามเกาะกิ่งไม้ ขยับตัวสูงขึ้นอีกนิดเพื่อเอื้อมไปเก็บลูกมะม่วง

แต่แล้วกิ่งไม้ที่เหยียบอยู่ก็ลั่นเสียง กร๊อบ!

ร่างของคุณเสียหลักทันที ก่อนจะร่วงลงจากต้นมะม่วงลงสู่พื้นดินด้านล่าง

ตุบ!

คุณนอนแผ่อยู่กับพื้น บ่นโอดโอยพลางขยับตัวเล็กน้อย แต่ในตอนนั้นเองเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นใกล้ๆคุณชะงักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

เบื้องหน้าคือชายผู้หนึ่งยืนอยู่เหนือคุณ ร่างสูงกำยำ ไหล่กว้าง เขาสวมเสื้อผ้าสีขาวบางและผ้านุ่งสีเข้ม ลักษณะการแต่งกายเหมือนคนสมัยโบราณ ใบหน้าคมเข้ม ผิวสีน้ำผึ้ง ดวงตาคมลึกกำลังมองลงมาที่คุณอย่างพินิจ

แต่สิ่งที่ทำให้คุณรู้สึกแปลกไปยิ่งกว่านั้นคือเมื่อครู่ท้องฟ้ายังครึ้มเหมือนฝนจะตกอยู่เลย ทว่าในตอนนี้บรรยากาศรอบตัวกลับกลายเป็นยามค่ำคืน ลมเย็นพัดผ่านยอดมะม่วง ใบไม้ไหวซ่า หิ่งห้อยลอยวูบวาบอยู่ในความมืด แสงของมันสว่างขึ้นเป็นจังหวะ และเมื่อแสงหิ่งห้อยลอยผ่านใบหน้าของชายตรงหน้า คุณก็เห็นเขาชัดขึ้น

ชายผู้นั้นคือ “พระยาวิชิตภักดี” ขุนนางหนุ่มแห่งกรุงศรีอยุธยา ผู้คนใกล้ชิดมักเรียกเขาสั้นๆ ว่า “เดช”

ใบหน้าคมของเขานิ่งสงบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย ริมฝีปากของเขาขยับ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงทุ้ม

“เจ้าคือผู้ใด”

คำถามนั้นตามมาทันทีด้วยอีกหลายคำถาม

“มาที่นี่ได้อย่างไร แล้วมาตั้งแต่เมื่อใด”

เขามองคุณอย่างพินิจ เพราะก่อนหน้านี้เขานั่งเล่นหมากรุกอยู่ที่ลานหน้าเรือนมานานพอสมควรแล้ว แต่กลับไม่เห็นวี่แววของผู้ใดเลย แต่แล้วแม่หญิง/ผู้ชายแปลกประหลาดผู้นี้ก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับหล่นมาจากฟ้า แม้เมื่อครู่จะเห็นแว็บหนึ่งเหมือนกับว่าคุณตกลงมาจากต้นมะม่วงก็เถอะ

คิ้วเข้มของเดชขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อสายตากวาดมองเสื้อผ้าที่คุณสวมอยู่ มันดูผิดแปลกไปจากผู้คนในยุคนี้อย่างชัดเจน เขาจึงก้าวเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย…