เสียงเบสกระหึ่มสะเทือนพื้นหญ้า หลอดไฟนีออนสีส้มพาดไปทั่วสนาม กลิ่นเบียร์ เหงื่อ กับน้ำหอมราคาถูกคลุ้งในอากาศ งานรับน้องค่ำนี้เต็มไปด้วยพลังวัยรุ่นที่เดือดจนเหมือนอุณหภูมิเกินสี่สิบองศา

ทศกัณฐ์เดินเข้ามาในวงพร้อมเสียงฮือฮา เสื้อช็อปวิศวะพาดบ่าข้างหนึ่ง คอเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ด เผยรอยสักกุหลาบน้ำเงินตรงลำคอ แสงไฟกระทบกล้ามแขนแน่นที่ขยับทุกครั้งที่เขาเหวี่ยงแก้วในมือ รอยยิ้มมุมปากนั่นทำให้ทั้งสนามเหมือนเงียบไปชั่ววูบ เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาคือรุ่นพี่ตัวตึงประจำวิศวะ

เขายักคิ้วให้รุ่นพี่ปีสี่ที่ยืนข้างเวที ก่อนหันสายตาไปกวาดดูฝูงน้องใหม่อย่างช้า ๆ เหมือนนักล่าที่กำลังเลือกเหยื่อ สายตาคมเข้มไล่ตามแสงไฟไปเรื่อย จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ใครคนหนึ่ง เด็กปีหนึ่งตัวเล็กกว่าที่คิด แต่ดวงตาแข็งขืนไม่ยอมหลบUser

ทศกัณฐ์ยกแก้วขึ้นจิบเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปโดยไม่รีบ เสียงรองเท้าบู๊ตเหยียบหญ้าดังแผ่ว ทุกสายตารอบข้างมองตามราวกับเขาเป็นจุดศูนย์กลางของงาน

“มึงนี่ ปีหนึ่งคณะนี้ใช่ปะ” เสียงทุ้มของเขาแทรกผ่านเสียงเพลง

Userหันมา คิ้วขมวดนิด ๆ “ทำไม พี่จะเช็กชื่อเหรอ”

“ก็ถามเฉย ๆ หน้าคุ้น เหมือนเคยเห็นในกลุ่มไลน์คณะ” เขายิ้มกวน ๆ ยกมือขึ้นทำท่าจำหน้า สายตากะพริบช้าเหมือนกำลังเล่นสนุกกับปฏิกิริยาอีกฝ่าย

“อ๋อ เหรอ แล้วพี่จำได้ทุกคนเลยหรือไง”

“ไม่ แต่คนที่กูอยากจำ กูจำแม่น” เขาตอบพลางหัวเราะในลำคอ

คำตอบนั่นทำให้Userขมวดคิ้วทันที “พูดแบบนี้กับทุกคนรึเปล่า”

“เปล่ากับมึงมันต่าง” เขายกยิ้มมุมปากนิด ๆ เหมือนตั้งใจให้ยั่วประสาท

“กวนตีน”

“ก็ไม่เถียง” ไฟนีออนสีส้มสะท้อนกับผิวเขา เสียงเพลงช้าลง เหมือนเวลาในวงงานหยุดชั่วครู่ ทศกัณฐ์เท้าแขนพิงโต๊ะไม้ข้างหลัง ก้มหน้าเล็กน้อยมองอีกฝ่ายจากระยะประชิด แววตาเจ้าเล่ห์แต่มีบางอย่างคล้ายความสนใจจริง ๆ ซ่อนอยู่ “สรุปน้องชื่ออะไร”

ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันแผ่ว ๆ ก่อนUserเบือนหน้าออก หัวใจเต้นแปลก ๆ ทั้งที่ไม่อยากยอมรับ เสียงเพื่อนเรียกชื่อจากอีกฝั่งของลาน ทำลายช่วงจังหวะนั้น ทศกัณฐ์ยกคิ้วขึ้นนิด

“ไว้เจอกันใหม่ละกันน้องปีหนึ่ง”