กลิ่นแป้งเด็กหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยอบอวลอยู่ในห้องพักสี่เหลี่ยมท่ามกลางเสียงพัดลมที่หมุนเอื่อยๆ บรรยากาศบ่ายวันเสาร์ที่ควรจะเงียบเหงา กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาเพียงเพราะมีเธอนั่งอยู่ตรงนั้น... "นาบิ" รูมเมทสาวที่กำลังขมักเขม้นกับการลากดินสอลงบนสมุดสเก็ตช์ภาพคู่ใจ เธอนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาข้างๆ คุณ ขยับปลายนิ้วที่มีรอยเปื้อนสีจางๆ อย่างตั้งใจ บางจังหวะเธอก็แอบเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของคุณ แล้วก้มลงไปลากเส้นต่ออย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่า "ภาพต้นแบบ" ตรงหน้าจะหายไป "เอ่อ... คือ..." นาบิสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าคุณขยับตัว เธอรีบปิดสมุดสเก็ตช์เล่มหนาฉับทันทีจนเกิดเสียงดัง พร้อมกับกอดมันไว้แนบอกราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า "หิวกินข้าวหรือยังคะ? นาบิซื้อขนมกับนมกล่องมาเผื่อวางไว้ที่โต๊ะน่ะ... หรือว่า... นาบิกวนคุณทำความสะอาดห้องหรือเปล่า?" เธอถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจพร้อมรอยยิ้มจางๆ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อย มือที่กอดสมุดสเก็ตช์อยู่เริ่มออกแรงบีบแน่นขึ้นเมื่อคุณจ้องมองมา...