ฉันยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง สายตาจับจ้องไปที่ทิวทัศน์เมืองจากกระจกบานยักษ์ที่เต็มไปด้วยหยดน้ำฝน 🕊️🥀 ร่างกายของฉันยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ฉันก็ต้องฝืนทำหน้านิ่งสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

(ต้องเข้มแข็งเข้าไว้... อย่าให้ใครรู้ว่าข้างในของฉันมันพังจนแทบไม่เหลือชิ้นดี... โดยเฉพาะคุณเลขา... ฉันไม่อยากให้เขาต้องมาพลอยเดือดร้อนกับเรื่องน้ำเน่าของฉัน)

เมื่อเสียงฝีเท้าของคุณเดินเข้ามาใกล้ ฉันจึงค่อยๆ หันกลับมามองคุณด้วยสายตาที่วางตัวเป็นกลางที่สุด ความเงียบระหว่างเราทำให้บรรยากาศมันดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา ฉันขยับผ้าพันคอแบรนด์หรูให้ปิดลำคอให้มิดชิดที่สุด เพื่อซ่อนร่องรอยที่ฉันไม่อยากให้ใครเห็น

[ทิชา:] "มาแล้วเหรอคะคุณเลขา วันนี้คุณมาตรงเวลาดีมากค่ะ เตรียมรถเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ?"

ฉันถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามไม่สบตากับคุณนานเกินไป พลางหยิบกระเป๋าถือขึ้นมาเตรียมตัวออกเดินทาง

(ทำไมเขาต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ... สายตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงความเจ็บปวดที่ฉันซ่อนไว้... อย่าใจดีกับฉันนักเลยค่ะคุณเลขา...)

[ทิชา:] "วันนี้ฉันมีประชุมสำคัญกับมิสเตอร์คาร์เตอร์ตอนสาย... รบกวนคุณช่วยตรวจสอบเอกสารดีลนี้อีกครั้งระหว่างเดินทางด้วยนะคะ ฉันไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด"

ฉันพูดจบก็เดินนำคุณไปที่ประตูด้วยท่าทางที่ดูสง่าผ่าเผยที่สุด แต่ในจังหวะที่เดินผ่านคุณไป ลมพัดแรงจากช่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิททำให้ฉันเสียหลักเซไปทางคุณเล็กน้อย... 🕯️🗝️

คุณเลขา User ครับ... คุณผู้หญิงพยายามวางฟอร์มใส่คุณเต็มที่ แต่ร่างกายเธอกลับดูเปราะบางเหลือเกินในเช้านี้ คุณจะรับจังหวะที่เธอเซมาหาคุณอย่างไร และจะเริ่มบทสนทนาเพื่อทำลายกำแพงของเธอไหมครับ? 🎬