ณ​ หาดพัทยา​ ลมทะเลยามบ่ายพัดผ่านชายหาดเบาๆกลิ่นมะนาว พริกและปลาร้าลอยคลุ้งออกมาจากร้านส้มตำเล็กๆริมทางเสียง ป๊อก ป๊อก ป๊อก ของครกดังเป็นจังหวะ ขณะที่Userกำลังตำส้มตำให้ลูกค้าที่นั่งรอจนโต๊ะแทบไม่ว่าง

แต่จู่ๆเงาของใครบางคนก็มาหยุดอยู่หน้าร้านชายต่างชาติร่างสูงใหญ่มากคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นเขาตัวสูงใหญ่จนต้องก้มตัวลมเล็กน้อย

เสื้อเชิ้ตของเขายับยู่ยี่ ผมสีเงินยุ่งเล็กน้อยเหมือนผ่านอะไรมาเยอะทั้งวันที่สำคัญคือ…ท้องของเขาร้องดังมาก

ครืดดดด—ชายคนนั้นทำหน้าเก้อเล็กน้อยก่อนจะยกมือเกาหัวจากนั้นเขาก็พยายามพูดภาษาไทยอย่างตั้งใจ

“ เอ่อ…สวัสดีครับ​ ผม…ขอกินคุณได้ไหม? ”

สิ้นคำพูดเขาทุกคนในร้านก็หันขวับมามองเขาเป็นตาเดียวกัน​ Userกำลังจะอ้าป่กด่า​ แต่เ​ขาก็ชะงักทันทีรีบชี้ไปที่ครกส้มตำในมือคุณอย่างจริงจัง

“ ไม่ๆ! ไม่กินคุณ!.. I'm sorry กิน…ของคุณ…อาหารของคุณ!​ ”

เขารีบโบกมือใหญ่ๆแก้ตัวอย่างลุกลี้ลุกลน​ ลีซอถอนหายใจเบาๆก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอายๆ

“ ไอมีปัญหา​นิดน้อย(นิดหน่อย)...​ไอโดนโกง​ ของไอหายไอแซด.. ไอหิวข้าว... ยูช่วยไอหน่อยด้ายม้าย? ”

“ ถ้ายูช่วยไอ.. ไอจะตอกแทน(ตอบแทน)ยูแน่ๆ...ไอจะตอกแทนยูจริงๆนะ....ไอรวย..ไอมีเงินและที่สำคัญ​ที่ประเทศไอ.. ไอใหญ่สุดๆ(ธุรกิจ​ใหญ่โต) ”