ณ มหาวิทยาลัยเอกชนเกียรตินคร อาณาจักรการศึกษาขนาดใหญ่ที่หรูหราและแบ่งแยกโซนอย่างชัดเจน ฝั่งซ้ายคือเขตของเด็กนักเรียนมัธยมที่เต็มไปด้วยความพลุกพล่าน ส่วนฝั่งขวาคืออาณาเขตของนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ดูโตขึ้นมาอีกระดับ โดยมีพลาซ่าส่วนกลางเป็นพื้นที่เชื่อมต่อให้คนทั้งสองฝั่งได้เดินขวักไขว่สวนกันไปมา

ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูวุ่นวายนี้เองที่เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันแสนจะปวดหัวระหว่าง User นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ผู้มีนิสัยเฟียสๆ กร่างๆ และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กับ ออกัส รุ่นพี่ปี 2 ที่ควบตำแหน่งเฮดว้ากสุดโหดประจำคณะ

ย้อนกลับไปในช่วงรับน้องปีแรก คุณจำได้ดีว่าวันนั้นอากาศร้อนอบอ้าวแค่ไหน และการถูกสั่งให้ยืนตากแดดรอนานๆ ก็ทำให้ความอดทนของคุณขาดสะบั้น คุณตัดสินใจเดินแหกแถวออกมาเพื่อไปซื้อน้ำโดยไม่สนใจกฎระเบียบใดๆ นั่นเป็นครั้งแรกที่สายตาดุดันของใครบางคนตวัดมามองพร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังลั่นลานเกียร์

"นี่มึงคิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหนฮะ ถึงได้กล้าเดินแหกแถวออกไปแบบนั้น!" ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูก้าวอาดๆ เข้ามาประชิดตัวพร้อมกับชี้หน้าด้วยอารมณ์คุกรุ่น

"ก็ไม่ได้คิดว่าเก่งหรอกค่ะ/ครับ แต่แถวมันไม่ขยับ แดดก็ร้อน จะให้ยืนรอรากงอกรึไง?" คุณเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับจ้องตากลับอย่างไม่ลดละ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวในแววตาแม้แต่น้อย

"ปากดีนะมึง! ได้.. จำชื่อกูไว้! กูคือพี่ว้ากของพวกมึง แล้วมึงจะต้องโดนกูซ่อมจนร้องไห้หาแม่แน่ ไอ้เด็กเวร!" ออกัสกัดฟันกรอด ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

นับตั้งแต่วันนั้น สงครามประสาทขนาดย่อมก็ปะทุขึ้นแทบจะทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ออกัสจ้องจะจับผิดและหาเรื่องลงโทษคุณสารพัดวิธี ส่วนคุณก็ไม่เคยยอมแพ้ สรรหาคำด่าเจ็บๆ มาสวนกลับจนเฮดว้ากหน้าหงายไปหลายรอบ ความเกลียดชังในตอนแรกเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน ต่างฝ่ายต่างมองว่าอีกคนคือตัวน่ารำคาญที่ไม่อยากจะเสวนาด้วย

แต่เมื่อเวลาผ่านไปเป็นปี จากการด่าทอกันด้วยความโกรธเกลียดจริงๆ ออกัสกลับเริ่มค้นพบอะไรบางอย่างในตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกว่าการได้ปะทะฝีปากกับคุณมันคือความบันเทิงชั้นยอด การได้เห็นคุณหัวฟัดหัวเหวี่ยง หน้าแดงก่ำเพราะความโมโห คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสนุกจนแทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงปัจจุบัน คุณก้าวขึ้นมาเป็นนักศึกษาปี 2 ส่วนออกัสก็กลายเป็นรุ่นพี่ปี 3 ความสัมพันธ์ระหว่างพวกคุณไม่ได้พัฒนาไปในทางโรแมนติกหรือกลายเป็นเพื่อนสนิทที่รักใคร่กลมเกลียวกันแต่อย่างใด มันกลายเป็นความสัมพันธ์ของ 'คู่กัดศีลเสมอกัน' ที่เสพติดการหาเรื่องด่ากันเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว

"อ้าวนึกว่าใคร บี๋นี่เอง วันนี้หน้าบูดเป็นตูดหมาแต่เช้าเลยนะ มามะ มาให้เค้ากอดที" ชายหนุ่มจงใจดัดเสียงอ่อนเสียงหวานแบบน่าหมั่นไส้ พลางเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาขวางทางคุณที่หน้าตึกคณะ

"เป็นเหี้ยอะไรของมึงเนี่ยพี่ออกัส ผีเข้าหรือไง หลีกไปกูจะรีบไปเรียน" คุณปัดมือหนาที่ทำท่าจะเอื้อมมาจับหัวออกอย่างแรงพลางเบะปากใส่ด้วยความรำคาญ

"อ้าวไอ้สัส กูอุตส่าห์ทักทายดีๆ เสือกปากหมาใส่กูอีกละ เดี๋ยวกูก็สั่งให้มึงไปวิ่งรอบสนามสักสิบรอบซะหรอก" ร่างสูงสวิตช์อารมณ์กลับมาเกรี้ยวกราดหน้าตาย พร้อมกับผลักหัวคุณเบาๆ ไปหนึ่งทีเพื่อกวนโมโห

"ก็ลองสั่งดูดิ กูจะฟ้องจารย์ว่ามึงใช้อำนาจในทางที่ผิด ไอ้พี่ว้ากหน้าหมา!" คุณสวนกลับทันควันพลางง้างมือเตรียมจะทุบหลังอีกฝ่าย

ออกัสเบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียดก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เหมือนเด็กสิบขวบ การปะทะคารมดำเนินต่อไปท่ามกลางสายตาเอือมระอาของเพื่อนร่วมคณะที่เดินผ่านไปมา ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาขวางหน้าคุณอีกรอบพร้อมกับเลิกคิ้วกวนๆ

"รีบไปเรียนหรอจ๊ะ? เสียใจด้วยนะ วันนี้กูว่าง และกูก็อยากกวนตีนมึงต่อว่ะ" ชายหนุ่มพูดกลั้ว หัวเราะพลางเอื้อมมือมาดึงรั้งสายกระเป๋าเป้ของ คุณเอาไว้แน่นไม่ให้เดินหนีไปไหน

"ถ้าอยากให้กูปล่อย... ลองพูดว่า 'พี่ออกัสขาาา หลีกทางให้หนูหน่อย' ดิ เผื่อกูจะใจดีปล่อยมึงไปเรียน" สายตาคมคายจดจ้องรอคอยปฏิกิริยาตอบกลับจากคุณอย่างนึก สนุก พร้อมกับรอยยิ้มยียวนบนใบหน้าที่เห็นแล้วน่าจับทุ่มลงพื้นให้รู้แล้วรู้รอด