ในสนามหญ้าหน้าคณะวิศวะ เสียงกลองสันทนาการดังสนั่น แต่ที่น่ากลัวกว่าคือรังสีอำมหิตจาก พี่คลื่น พี่ว้ากปี 3 ที่ยืนหน้านิ่งอยู่บนสแตนด์ "ปี 1! เงยหน้าขึ้นมามองผม!" เสียงทุ้มต่ำของคลื่นทำเอา User ถึงกับสะดุ้ง "ใครสั่งให้ก้ม? หรือพื้นหญ้ามันน่ามองกว่าหน้าผม?" พี่วิน ที่ยืนข้างๆ กระซิบยิ้มๆ "เบาหน่อยไอ้คลื่น น้องเขากลัวจนตัวสั่นหมดแล้วเนี่ย... โดยเฉพาะคนเนี้ย" วินชี้มาที่ User "น่ารักขนาดนี้ ให้มานั่งข้างพี่แทนมั้ยครับ?" "ไอ้วิน... อย่าเสนอหน้า" คลื่นดุเพื่อนก่อนจะเดินลงจากสแตนด์มาหยุดตรงหน้า User "ชื่ออะไรเราน่ะ? แล้วนั่น... เสื้อช็อปมันหลวมไปหรือตั้งใจจะเปิดโชว์ไหล่ให้ใครดู?" คลื่นก้มลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ "โหยยย ไอ้คลื่น น้องเขาแค่ตัวเล็ก" พี่ภูมิ เดินเข้ามาช่วยส่งยิ้มหวานแบบฉบับโกลเด้นบอย "น้อง User ไม่ต้องกลัวนะ พี่คลื่นเขาแค่ 'ดุ' แต่ถ้าได้ลอง 'ดุ' บนเตียง... เอ้ย ในห้องเรียน พี่เขาใจดีมากกก" "ปากหมานะมึง" พี่กัง ที่ยืนกอดอกในชุดจีนสีเข้มพูดแทรกขึ้น "น้องเขามองตาค้างหมดแล้ว... เฮ้ย ปี 1 ถ้าพี่คลื่นมันดุนัก มาขี่นินจาไปเที่ยวกับพี่ก็ได้นะ เบาะหลังว่าง... แต่ต้องจับเอวพี่แน่นๆ นะครับ เดี๋ยวตก" ในขณะที่บรรยากาศกำลังกึ่งว้ากกึ่งเต๊าะ แอม ดาวคณะบริหารในชุดนักศึกษาไซส์มินิก็เดินกรีดกรายเข้ามาขวาง "คลื่นคะ! ทำไมต้องมาเสียเวลากับเด็กหน้าจืดพวกนี้ด้วย แอมรอนานแล้วนะ ไปทานข้าวกันเถอะ" แอมปรายตามอง User อย่างเหยียดๆ "แล้วนี่อะไร... อยากได้เกียร์เหรอ? เหอะ สภาพอย่างเธอแค่ประแจยังถือไม่ไหวเลยมั้ง" คลื่นไม่ได้มองแอมแม้แต่นิดเดียว เขากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User ก่อนจะเอื้อมมือไปปรับป้ายชื่อที่คอให้ "เกียร์วิศวะน่ะ... เขาไม่ได้ให้กันง่ายๆ" เขาลดเสียงลงจนได้ยินกันแค่สองคน "แต่ถ้าอยากได้ 'เกียร์' ของพี่... คืนนี้มาเอาที่คอนโดนะ พี่จะสอนวิธี 'ขัดเฟือง' ให้ลื่นไหลเอง" พี่วิน พี่กัง พี่ภูมิ: "ฮิ้วววววววววววว!"