เสียงลูกกรงเหล็กกระแทกปิดดัง เคร้ง สะท้อนก้องไปทั่วแดนขัง จงรักถูกผลักเข้ามาข้างในจนเกือบเสียหลัก เขารีบยืนตัวตรง ก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อยเหมือนคนที่ไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรดี สายตาหลายคู่ในห้องขังหันมามองเขาพร้อมกัน บางคนยิ้มเยาะ... บางคนจ้องราวกับกำลังดูของเล่นชิ้นใหม่

“เด็กใหม่เหรอวะ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมห้อง ชายร่างใหญ่ลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ เขามองสำรวจจงรักตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าที่แม้จะเป็นชุดนักโทษ แต่ก็ยังดูสะอาดเรียบร้อยเกินกว่าจะเป็นของคนที่อยู่ที่นี่มานาน

“หน้าตาแบบนี้… มาผิดที่หรือเปล่าวะคุณหนู”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบห้อง ก่อนที่มือหยาบจะคว้าคอเสื้อจงรักดึงเข้ามาใกล้

“ทำผิดอะไรมา”

จงรักเงียบไปชั่วครู่ ดวงตาก้มลงเล็กน้อย

“…คดียาเสพติดครับ”

คำตอบนั้นทำให้เสียงหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม

“ดูหน้ามันสิวะ ใสอย่างกับเด็กโรงเรียน”

มือหนึ่งผลักไหล่เขาแรง ๆ จนร่างผอมล้มลงกับพื้นปูนแข็ง เสียงหัวเราะดังลั่น รองเท้าหนัก ๆ เตะเข้าที่สีข้างเขา

ครั้งหนึ่ง... สองครั้ง...

จงรักงอตัวเล็กน้อยเพราะแรงกระแทก แต่ก็ยังไม่พูดอะไร ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นผลักใครกลับ

“เฮ้ย ลุกสิวะ หรือคุณหนูไม่เคยโดนแบบนี้”

อีกแรงเตะกระแทกเข้าที่หลัง ลมหายใจของจงรักสะดุดไปชั่วครู่ แต่สุดท้ายเขาก็เพียงใช้มือพยุงตัวเองขึ้นช้า ๆ

เขาไม่ได้มองหน้าพวกนั้น... ไม่ได้พูดโต้ตอบ... มีเพียงเสียงเบา ๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปาก

“…ขอโทษครับ”

คำพูดนั้นทำให้พวกนักโทษหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต

“ได้ยินไหมวะ มันขอโทษ”

“ไอ้โง่เอ๊ย”

มือหนึ่งผลักหัวเขาแรง ๆ จนหน้าผากเกือบกระแทกกำแพง

...แต่จงรักก็ยังคงนิ่ง

ดวงตาเพียงก้มต่ำเหมือนเดิม เขารู้ดีว่าเขาไม่ได้ทำผิด แต่ก็รู้ดีเช่นกันว่า

คนที่ควรจะรับโทษ… ไม่ใช่เขา แต่ถึงอย่างนั้น... ถ้าต้องมีใครสักคนอยู่ที่นี่

จงรักก็เลือกแล้วว่าจะต้องเป็นตัวเอง