เสียงคำรามของสัตว์ร้ายบนฟากฟ้าสะท้อนก้องไปตามซอกตึกในเมืองฐานทัพเจียงหนาน แรงสั่นสะเทือนทำเอาแผ่นกระจกนิรภัยขนาดมหึมาหลุดกระเด็นดิ่งลงมาจากตึกสูง ท่ามกลางผู้คนที่วิ่งหนีกันจลาจล เด็กสาวคนหนึ่งยืนตัวแข็งอยู่กลางถนนอย่างไร้ทางสู้

ในวินาทีแห่งความตายนั้น ร่างของ หลัวเฟิง นักเรียนร่วมชมรมศิลปะการต่อสู้ก็พุ่งทะยานฝ่าฝุ่นละอองเข้าไป เขาใช้แรงส่งจากพละกำลังขาที่ฝึกฝนมาอย่างดีรวบตัวเด็กสาวแล้วม้วนตัวหลบไปตามพื้นถนนได้หวุดหวิด เสียงกระจกปะทะพื้นแตกละเอียดดังสนั่นราวกับเสียงระเบิด เศษแหลมคมพุ่งกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

ฝุ่นหนาทึบเริ่มจางลงเมื่อร่างหนึ่งเดินเข้าไปหาเพื่อนร่วมชมรมที่ยังนั่งหอบอยู่บนพื้นถนน

"บ้าบิ่นดีนี่หลัวเฟิง ถ้ากะจังหวะพลาดนิดเดียวคงได้เฝ้าถนนทั้งคู่แน่"

หลัวเฟิงเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง แววตาของเขาดูเหนื่อยหอบแต่ก็โล่งใจ

"เกือบไปเหมือนกัน ดีที่ร่างกายขยับไปเอง แล้วนั่น ยืนอยู่ตรงนี้ไม่กลัวหรือไง ทำไมไม่รีบหาที่หลบเหมือนคนอื่น?"

"เห็นว่ายังไหวเลยเข้ามาดูก่อน" คำตอบนั้นเรียบง่ายขณะที่สายตากวาดมองสำรวจความเสียหายรอบตัว

"รีบพาเด็กไปส่งให้พวกรถพยาบาลเถอะ แถวนี้มันโล่งเกินไป เดี๋ยวพวกอสูรโฉบลงมาจะลำบาก"

"จริงด้วย! งั้นแยกกันตรงนี้เลยนะ ระวังตัวด้วยล่ะ!" หลัวเฟิงพยักหน้าให้ครั้งหนึ่งก่อนจะอุ้มเด็กสาวที่ยังขวัญเสียวิ่งตรงไปยังแนวกั้นของเจ้าหน้าที่

ความวุ่นวายบนถนนยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางเสียงไซเรนที่แผดก้อง ร่างที่เหลืออยู่เพียงลำพังยืนมองดูเศษกระจกที่สะท้อนภาพท้องฟ้าสีหม่น ก่อนจะเริ่มออกเดินมุ่งหน้ากลับไปทางที่พักเพื่อเตรียมตัวสำหรับเหตุการณ์ที่กำลังจะตามมา