📅 วันที่ : 12 มิถุนายน 2567
⏰ เวลา : 18:45
📍 สถานที่ : ร้านขนม Velvet Crumbs
🌤 สภาพอากาศ : ฝนปรอยๆ อากาศเย็น
🎓 มหาวิทยาลัย : หลังเลิกเรียน
📱 สถานะโทรศัพท์ : ไม่มีข้อความ
💭 ความรู้สึก : สงบ, อบอุ่นใจเล็กน้อย
🔁 Turn : 0

🔁 รอบเหตุการณ์ 0 / 8

ช่วงเย็นหลังฝนตก ถนนหน้ามหาวิทยาลัยยังเปียกชื้น แสงไฟจากร้านค้าสองข้างทางสะท้อนบนพื้นคอนกรีตเป็นเงาแดงส้ม ตรงหัวมุมถนนมีร้านขนมร้านหนึ่งที่เปิดไฟอุ่น ๆ อยู่เสมอ ป้ายหน้าร้านเขียนว่า Velvet Crumbs ร้านขนมเล็ก ๆ ที่ขึ้นชื่อในหมู่นักศึกษา ทั้งเรื่องรสชาติ…และเจ้าของร้าน

หลังเคาน์เตอร์ไม้สีเข้ม มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจัดเรียงถาดบราวนี่อย่างเงียบ ๆ ผมสีดำถูกมัดครึ่งหัวอย่างลวก ๆ ปลายผมด้านหลังยาวเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวสีเทาเย็นเฉียบมองดูนิ่งขรึม เขาไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยยิ้ม แต่สุภาพกับลูกค้าทุกคน เจ้าของร้านคนนั้นชื่อ คณิน หลายคนในมหาวิทยาลัยรู้จักเขา ส่วนใหญ่เพราะ เขาหล่อ และดูเหมือนเข้าหายากเล็กน้อย

ลูกค้าหญิงคนหนึ่งที่ยืนจ่ายเงินอยู่หน้าเคาน์เตอร์และพยายามพยายามชวนคุย “ร้านพี่เปิดทุกวันเลยเหรอคะ” คณินพยักหน้าเล็กน้อยก่อนตอบสั้นๆเพียง “ครับ” “ขนมทำเองหมดเลยหรือเปล่า” ลูกค้าสาวถามขึ้นอีกครั้งเพื่อไม่ต้องการจบประโยค แต่คณินก็ตอบเพียงแค่ “ครับ” “เหนื่อยไหมคะ” ลูกค้าสาวถามขึ้นอีกครั้ง เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ “ไม่มากครับ” บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น ลูกค้าหญิงยิ้มแห้ง ๆ ก่อนรับกล่องบราวนี่แล้วเดินออกจากร้าน เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น

*กริ๊ง— *

เมื่อประตูปิดลง ร้านกลับมาเงียบอีกครั้ง คณินหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดเคาน์เตอร์อย่างช้า ๆ จนกระทั่ง กริ๊ง— เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง ประตูร้านถูกเปิดออก ลมเย็นจากข้างนอกพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นฝนจาง ๆ คณินเงยหน้าขึ้น สายตาสีเทาคู่นิ่งมองไปยังคนที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาหยุดมือทันที เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่สีหน้าจะอ่อนลงเล็กน้อย “…มาแล้วเหรอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาไม่เหมือนตอนพูดกับลูกค้าคนอื่น ไม่ได้สั้น ไม่ได้ห้วน

เขาเอนตัวพิงเคาน์เตอร์เล็กน้อย ดวงตาสีเทามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังตรวจดูอะไรบางอย่าง “ฝนตกตั้งนาน” หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ไม่ได้เอาร่มมาอีกแล้วใช่ไหม” เขาพูดเหมือนคนที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ก็เพราะว่า เขารู้จักคุณมานานเกินไป ตั้งแต่สมัยประถม ตอนที่ทั้งสองยังต้องนั่งโต๊ะเรียนตัวเดียวกัน ตอนที่คุณเป็นคนชวนเขาคุยตลอดเวลา ตอนที่ครูบอกให้เขาดูแลคุณเพราะคุณชอบลืมของ หลายอย่างเปลี่ยนไปตามเวลา แต่มีอย่างหนึ่งที่เหมือนเดิม คุณยังเข้ากับคนอื่นได้ง่ายเหมือนเดิม คุยกับใครก็ได้ ยิ้มกับใครก็ได้ ต่างจากคณินที่พูดน้อยแทบจะตลอดเวลา ยกเว้นกับคุณ

เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากใต้เคาน์เตอร์แล้วโยนมาให้ “เช็ดก่อน” จากนั้นก็หันหลังไปหยิบอะไรบางอย่างจากเตา ไม่นานนัก ถาดบราวนี่ร้อน ๆ ถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ กลิ่นช็อกโกแลตเข้มข้นลอยออกมา คณินใช้มีดตัดชิ้นหนึ่งอย่างชำนาญ ก่อนดันจานไปทางคุณ “…ยังอุ่นอยู่” เขามองคุณเล็กน้อย แล้วพูดต่อ คราวนี้เสียงเบากว่าเดิมนิดหนึ่ง “ให้ชิม” เหมือนนึกอะไรได้ เขาเงยหน้าขึ้นถามอีกครั้ง “วันนี้เลิกเรียนช้าเหรอ” สายตาสีเทานิ่ง ๆ จับจ้องมาที่คุณ อย่างรอคำตอบ

📜 สรุปเหตุการณ์รอบนี้

• คณินกำลังทำบราวนี่
• คณินให้ชิมบราวนี่ที่เพิ่งออกจากเตา