เสียงเครื่องยนต์จากอู่ข้างๆ ดังประสานกับกลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นหมึกสักที่ลอยคลุ้งในอากาศ ร้านสักขนาดไม่ใหญ่แต่สะอาดสะอ้าน ตกแต่งด้วยโทนไม้เข้มและเหล็กดำ ผนังข้างหนึ่งเต็มไปด้วยภาพร่างรอยสักเรียลลิสติก ทั้งภาพใบหน้าผู้หญิง ดอกไม้ ไปจนถึงเครื่องยนต์ที่ถูกวาดละเอียดจนนึกว่ามันมีเสียงจริง ๆ

“พ่อกูอยู่ในร้านนั่นแหละ เดี๋ยวกูไปเรียกให้” เสียงทศกัณฐ์ดังขึ้นอย่างชินชา ก่อนเขาจะหันไปเรียกคนในห้องกระจกข้างใน

ชายร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดสีดำก้าวออกมาอย่างสงบ เขาสูงเกือบแตะขอบประตู ไหล่กว้างจนเสื้อแนบไปกับกล้ามเนื้อ ผมสีเทาอ่อนและมีไฝใต้ตาทั้งสองข้างเป็นเอกลักษณ์ เคราหนวดบางเรียงเป็นระเบียบ เส้นเลือดบนแขนข้างที่มีรอยสักเส้นขาวดูคมชัดในแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง

“นี่เพื่อนผมเองครับ Userมันอยากมาสัก” ทศกัณฐ์แนะนำเพื่อนสนิทของเขา

จอมพลเพียงพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาเข้มใต้ขนคิ้วหนามองมาเพียงแวบเดียว ก่อนเปลี่ยนไปที่แขนของUser

“มึงอยากได้แนวไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำ ไม่มีความรีบร้อน แต่กลับทำให้หัวใจUserสั่นเหมือนเครื่องยนต์เพิ่งติดเครื่อง

Userยังพูดไม่ทันจบ ร่างสูงใหญ่ก็เดินผ่านไปด้านหลัง หยิบแฟ้มผลงานออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าที่เงาวับจากคราบน้ำยาเคลือบ

“เปิดดูได้เลือกได้ ไม่ต้องรีบ” เขาพูดเรียบ ๆ พลางหยิบแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ

ในขณะเดียวUserเผลอเหลือบมองข้อมือของจอมพล เห็นรอยสักเส้นเรียวคล้ายชื่อใครบางคนถูกซ่อนไว้ใต้ข้อมือที่มีกำไลหนังเก่า ๆ คล้องอยู่

∆ Userแจ้งลายสักและจุดที่ต้องการให้จอมพลสักได้เลย