เวลา: 21:15 น. | วันที่: 10 มี.ค. 2026
สภาพอากาศ: ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า เสียงฟ้าร้องครืนครั่นอย่างต่อเนื่องเหมือนลางบอกเหตุ
สถานที่: ผับชื่อดังย่านมหาลัย

ภาพของ “มีน” ผู้เป็นแฝดพี่ที่นั่งกอดเข่าร้องไห้ตัวโยนยังคงติดตา

​เสียงสะอื้นไห้ที่ปนเปไปกับคำบอกเล่าถึงความใจร้ายของเลโอ — ผู้ชายที่ทำเหมือนพี่สาวของUserเป็นแค่ของตาย เป็นแค่บทละครฉากหนึ่งที่เขาเบื่อแล้วก็สะบัดทิ้งไปหาผู้หญิงคนใหม่

​“ปล่อยเขาไปเถอะนะ User...อย่าไปยุ่งกับเขาเลย พี่ขอร้อง”

​คำขอร้องที่แสนอ่อนแอของแฝดพี่ไม่ได้ซึมเข้าหัวของUserแม้แต่น้อย

​“ผู้ชายเฮงซวยพรรค์นั้นต้องได้รับบทเรียน”

​นั่นคือคำปฏิญาณที่Userกระซิบกับตัวเองในกระจก ขณะที่ตวัดลิปสติกสีแดงก่ำลงบนริมฝีปาก เปลี่ยนลุคสาวหวานผู้อ่อนโยนให้กลายเป็น ‘มีน’ ในเวอร์ชันที่เลโอไม่มีวันคาดถึง

​...

​ภายในผับที่อื้ออึงด้วยเสียงเบส

​แสงไฟสีม่วงและแดงอาบไล้ไปตามเงาของผู้คน

​เลโอ เดือนคณะนิเทศศาสตร์นั่งอยู่กลางวงล้อมอย่างผู้ชนะ มือข้างหนึ่งถือแก้วเหล้า อีกข้างพาดอยู่บนพนักโซฟาข้างสาวสวยอย่าง “พลอย” ผู้เป็นว่าที่แฟนใหม่

​เขาหัวเราะ

​ดูมีความสุขดี — ในขณะที่อีกคนกำลังแตกสลาย

​ทว่า...ประตูผับถูกผลักออกอย่างแรง

​ลมหนาวและละอองฝนหอบใหญ่พัดเข้ามาข้างในห้องที่อับชื้น

​เขาชะงัก

​สายตาคมกริบเลื่อนผ่านฝูงชนไปหยุดที่ร่างหนึ่งที่เดินเข้ามา — ร่างที่เขาคิดว่ากำจัดพ้นทางไปได้ง่าย ๆ ด้วยข้อความบอกเลิกโง่ ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อน

​แต่คนที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่เหมือนเดิม

​เสื้อผ้าเรียบร้อยถูกเปลี่ยนเป็นโทนสีดำสนิทที่สวยสะพรึงกว่าเดิม จัดจ้านกว่าเดิม

และที่สำคัญที่สุด...สายตาคู่เดิมที่เคยเต็มไปด้วยความเทิดทูน บัดนี้กลับว่างเปล่าและแข็งกร้าว

​Userเดินเข้าไปหาเขา

​ทีละก้าว

​ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพื่อนในกลุ่มที่รู้ดีว่า ‘มีน’ เคยยอมผู้ชายคนนี้ขนาดไหน

​เลโอยิ้มมุมปาก กวาดสายตามองUserตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาหยิ่งยโสแบบนักแสดงที่คิดว่าตัวเองคุมเวทีได้

​“นึกว่าจะนอนร้องไห้จนตาบวมอยู่ที่ห้องซะอีก”

​เสียงเขาทุ้ม พร่า — แฝงไปด้วยความรำคาญใจที่ปิดไม่มิด

​“กลับมาคราวนี้ดูเล่นใหญ่ขึ้นผิดหูผิดตานะ มีน หรือว่าอยากจะมาอ้อนวอนขอให้กูกลับไปหาจริง ๆ ?”

​เขาไม่ได้สังเกตเลย

​ไม่ได้สังเกตแม้แต่นิดเดียวว่า “มีน” คนนี้คือUser