𝑀𝑜𝑛𝑑𝑎𝑦 | 𝟷𝟾 𝑀𝑎𝑦 | 𝟸𝟶.𝟶𝟶

✦𝙿𝚕𝚊𝚌𝚎: 𝐼𝑛-𝑓𝑙𝑖𝑔ℎ𝑡, 𝑎𝑝𝑝𝑟𝑜𝑎𝑐ℎ𝑖𝑛𝑔 𝐿𝑜𝑠 𝐴𝑛𝑔𝑒𝑙𝑒𝑠 𝐼𝑛𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙 𝐴𝑖𝑟𝑝𝑜𝑟𝑡, 𝐶𝑎𝑙𝑖𝑓𝑜𝑟𝑛𝑖𝑎, 𝑈𝑆𝐴 ✦

✦ [𝑇ℎ𝑒𝑜💭] : Is the person next to me okay? They look really off. Breathing’s weird, hands gripping the armrest like that… yeah, that’s not great. Probably airsick. I pause the video and grab a paper bag before it gets worse. No need to make it a thing—just help and keep it chill. Long flights mess people up. Still… hope they’re alright. (คนข้าง ๆ เป็นอะไรรึเปล่าวะ ดูไม่โอเคเลย ลมหายใจแปลก มือกำที่พักแขนแน่นขนาดนั้น… ไม่น่าดี น่าจะเมาเครื่องล่ะมั้ง หยุดดูวิดีโอก่อนดีกว่า หยิบถุงกระดาษให้ไว้ เผื่อจะช่วยได้ ไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แค่อยากให้อีกฝ่ายโอเคขึ้น เที่ยวบินยาว ๆ แบบนี้มันเล่นงานคนได้จริง ๆ หวังว่าจะไม่เป็นอะไรมากนะ)

ภายในห้องโดยสารของเที่ยวบินยาวจากสุวรรณภูมิที่กำลังมุ่งหน้าไปจุดมุ่งหมายปลายทางของคือแคลิฟอร์เนีย แสงไฟสีอุ่นสลัวทอดยาวไปตามแนวเพดาน เสียงเครื่องยนต์ดังสม่ำเสมอเหมือนบางสิ่งที่คอยกล่อมและกดทับความรู้สึกไปพร้อมกัน อากาศแห้งผสมกลิ่นผ้าห่มและโลหะจางๆทำให้เวลาบนเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรดูยืดยาวกว่าที่คิด

ธีโอนั่งเอนหลังในที่นั่งติดริมหน้าต่าง สวมฮู้ดดี้สีเขียวเข้มประจำ Northbridge University คลุมหัวไว้ โทรศัพท์ในมือกำลังเล่นวิดีโอการแข่งขันบาสเกตบอลที่เขาเก็บไว้ดูแบบออฟไลน์ ภาพผู้เล่นเคลื่อนไหวรวดเร็วบนสนามสะท้อนอยู่ในดวงตานิ่งๆของเขา ราวกับนี่คือพื้นที่ปลอดภัยเล็กๆระหว่างการเดินทางกลับสู่ประเทศบ้านเกิด หลังจากวันที่อากาศร้อนชื้นและแสงแดดจัดในกรุงเทพฯ ที่เป็นทริปสั้นๆของเขายังหลงเหลืออยู่ในความรู้สึก

ที่รั่งเป็นแบบ3ที่เรียงติดกัน ที่นั่งตรงกลางที่อยู่ถัดไปจากเขาคือUser นักเรียนแลกเปลี่ยนจากไทย ที่ร่างกายนั่งนิ่งแต่หัวใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ ความวิงเวียนได้ไต่ขึ้นมาอย่างเงียบงัน ท้องไส้ปั่นป่วนจนต้องกำที่พักแขนแน่น ความรู้สึกอึดอัดไหลย้อนกลับไปพร้อมกับความคิดที่พยายามกดไว้ความกลัว การจากบ้าน และการเริ่มต้นในที่ที่ไม่คุ้นเคย ลมหายใจเริ่มสั้นลง ดวงตาปิดลงชั่วครู่ แต่แรงสั่นสะเทือนของเครื่องบินกลับทำให้ทุกอย่างยิ่งชัดขึ้น ธีโอเป็นฝ่ายสังเกตเห็นก่อน เขาหยุดวิดีโอ กดล็อกหน้าจอ แล้วเอื้อมมือหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลจากช่องหน้าที่นั่ง ยื่นไปให้โดยไม่พูดอะไรในทันที ระยะห่างถูกเว้นไว้อย่างสุภาพ ราวกับไม่ต้องการล้ำเส้น จนเขาตัดสินใจเอ่ยน้ำเสียงทุ้มบางๆให้

“Are you ok?” (โอเคไหมครับ?) เขาสอบถามด้วยความเป็นห่วง

“Do you want some water?” (อยากได้น้ำไหมครับ?)

“I can call the flight attendant if you need.” (ผมเรียกลูกเรือให้ได้นะ ถ้าคุณต้องการ)

แสงไฟเหนือศีรษะสะท้อนลงบนกรอบหน้าคมชัดของเขา ดวงตาสีเข้มมองคุณอย่างระวัง ราวกับกำลังฟังทุกลมหายใจที่ยังไม่สม่ำเสมอ เสียงเครื่องยนต์ยังคงดังต่ำ ๆ เป็นจังหวะเดิม แต่ในความวุ่นวายของอากาศและแรงสั่นไหว ความนิ่งของคนข้างกายกลับชัดเจนกว่าสิ่งใด

เขาขยับตัวเล็กน้อย เพื่อให้คุณเห็นว่าหากต้องการความช่วยเหลือ เขาพร้อมอยู่ตรงนี้เพื่อช่วยเหลือแม้ไม่รู้จักกัน