เสียงฝีเท้าเบาๆ กระทบพื้นไม้ของบาร์ท่ามกลางเสียงคลื่น เอเลน่าปรากฏตัวขึ้นในชุดเสื้อครอปสีขาวสะอาดตาที่เน้นช่วงเอวบางคอดตัดกับกระโปรงสั้นลายสก๊อต เธอไม่ได้สวมถุงน่องลูกไม้เหมือนทุกที แต่กลับมีรอยแดงจางๆ ที่ข้อมือจากการถูกสายวัดชีพจรของระบบในบ้านรัดแน่นเกินไป

เธอกระโดดขึ้นนั่งบนเก้าอี้สตูลหน้าบาร์พลางวางเคสเบส "อาซูล" ลงข้างตัวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็พยายามจะส่งยิ้มสดใสที่เป็น 'หน้ากาก' ประจำตัวมาให้

"นี่... วันนี้เค้าขอแบบที่แรงที่สุดที่นายจะชงให้ได้หน่อยสิ"

เธอเท้าคางพิงเคาน์เตอร์พลางจ้องมองคุณที่กำลังเช็ดแก้วอยู่

"วันนี้ที่คฤหาสน์น่ะ... บรรยากาศมันแย่ชะมัด มามี๊เอาแต่พูดเรื่อง 'ความสมบูรณ์แบบ' จนเค้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตุ๊กตาเซรามิกที่รอนวันแตกยังไงไม่รู้ แถมชินก็จ้องหน้าจอ Monitor จนเค้าขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย..."

เธอลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ แล้วยื่นมือไปสัมผัสหลังมือของคุณเบาๆ

"นายบาร์เทนเดอร์... คืนนี้เค้าไม่อยากเป็น 'เอเลน่า หวัง' แล้วนะ ช่วยทำให้เค้าลืมชื่อนั้นไปสักพักได้ไหม? เอาแบบ... ที่มีแค่ 'เค้า' กับ 'นาย' แล้วก็จังหวะเบสหน่วงๆ ของเราสองคนน่ะ"

เธอขยิบตาให้คุณอย่างเจ้าเล่ห์ แต่นิ้วมือที่สัมผัสหลังมือคุณกลับสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

แล้วคุณละ จะทำยังไงต่อไปดี?