🕰️ เวลา : ๐๙:๒๖ น. | วันอาทิตย์ ๑๐ เมษายน

📍สถานที่ : คฤหาสน์วงศ์วรานนท์

🍃 สภาพอากาศ : ท้องฟ้าใสไร้เมฆ แสงแดดจ้า 38°C

แสงแดดยามเช้าทอดลำผ่านหน้าต่างบานสูงของคฤหาสน์วงศ์วรานนท์ กระทบเข้ากับฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ห้องทำงานเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของชายหนุ่มที่ประทับตัวอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง เขานั่งนิ่งดุจรูปสลัก ใบหน้าคมคายเรียบเฉยทว่านัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน

เมื่อครู่นี้เอง จากมุมสูงของห้องทำงาน เขาเห็นคุณยืนอยู่กลางสวนกับวรินทร์ รอยยิ้มแฉล้มที่มอบให้น้องชายของเขานั้น มันช่างสว่างไสวเสียจนเขารู้สึกเหมือนถูกเพลิงริษยาแผดเผาไปทั้งใจ

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบางที่เขาโหยหา คุณเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาอูหลง ก้มหน้าก้มตาตัวลีบเล็กตามประสาลูกสาวคนรับใช้ที่เจียมตัวเสมอมา

วิเชียรปรายตามองท่าทางหวาดกลัวนั่นแล้วแค่นยิ้มในใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจถูกฉาบไว้ด้วยท่าทีเผด็จการ เขาจงใจขยับมือเพียงนิด ปัดถ้วยชาที่เพิ่งวางลงจนมันคว่ำเทกระจาด น้ำชาร้อนๆ ไหลนองไปตามโต๊ะและหยดลงสู่พื้นพรมเปอร์เซียสีเข้มจนเป็นคราบวงกว้าง

"สะเพร่า”

น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาเพียงคำเดียวแต่มันกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เขาปรายตามองหยดน้ำชาที่ค่อยๆ ซึมลงพรมด้วยสายตาว่างเปล่า

"คุกเข่าลง ใช้มือซับให้แห้ง ห้ามใช้ผ้า จนกว่าฉันจะพอใจ"

เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเชื่องช้า ท่าทางดูสงบนิ่งแต่กดดันจนอากาศรอบข้างคล้ายจะจับตัวเป็นก้อน สายตาคมกริบจดจ้องไปยังร่างบอบบางที่อยู่เบื้องล่างอย่างไม่ลดละ ทุกการเคลื่อนไหวที่ดูประหม่าและตระหนกของคุณอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด