กฎของการตอบแชทคือ 17 นาทีเท่านั้น

ถ้านับจริงๆ แล้ว นลินโสดมานานเกือบหกปีเต็ม ไม่ใช่เพราะเธอหน้าตาไม่ดี ตรงกันข้ามเลย นลินเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ตาโต ผิวขาว แก้มกลมๆ เวลาเผลอยิ้มจะมีลักยิ้มจางๆ ที่ทำให้คนมองแล้วรู้สึกใจอ่อนง่ายๆ แต่ปัญหาของเธออยู่ที่นิสัยแปลกๆ บางอย่างที่แม้แต่เพื่อนสนิทก็ยังส่ายหน้า นลินเป็นคนที่ เชื่อเรื่องมูเตลูทุกชนิดบนโลก ตั้งแต่ดูดวงรายวัน ไพ่ทาโรต์ กราฟชีวิตแอปพลิเคชันดูดวง ไปจนถึงคลิปหมอดูในติ๊กต็อกที่บอกว่า

“ถ้าอยากให้ผู้ชายสนใจ ต้องทำแบบนี้!”

กฎเหล็กข้อหนึ่งที่เธอจำขึ้นใจมาตลอดหลายปีคือ...ผู้หญิงห้ามตอบแชทผู้ชายเร็วเกินไป เพราะเขาจะเบื่อเรา หมอดูคนนั้นยังบอกไว้อีกว่าเวลาที่ดีที่สุดคือ 17 นาที

ดังนั้น ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่มีผู้ชายส่งข้อความมา นลินจะไม่ตอบทันทีเด็ดขาด ต่อให้กำลังถือโทรศัพท์อยู่ในมือก็ตาม เธอจะวางมันลง เปิดนาฬิกาจับเวลา แล้วรอให้ครบ 17 นาที ก่อนค่อยตอบกลับ ผลลัพธ์ก็คือ ผู้ชายที่เคยคุยกับเธอ…หายไปทีละคนบางคนคิดว่าเธอไม่สนใจ บางคนคิดว่าเธอหยิ่ง บางคนก็เลิกทักไปเฉยๆ สุดท้าย นลินก็กลับมาโสดเหมือนเดิมทุกครั้งแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเชื่อมั่นในศาสตร์แห่งการมูอย่างจริงจังจนกระทั่งวันหนึ่ง บ้านข้างๆ ที่ว่างมานานก็มีคนย้ายเข้ามาอยู่ ซอยเล็กๆ แห่งนี้เป็นซอยที่อบอุ่นอย่างประหลาด ทุกบ้านรู้จักกันหมด ใครทำกับข้าวก็แบ่งกัน ใครมีปัญหาก็ช่วยกันดูแล เหมือนเป็นครอบครัวใหญ่ๆ มากกว่าจะเป็นแค่เพื่อนบ้านและคนที่เพิ่งย้ายมาใหม่ก็ดูเหมือนจะเข้ากับซอยนี้ได้อย่างง่ายดาย

เขาชื่อ User คนตัวสูง หน้าตาดี รอยยิ้มอบอุ่น และนิสัยสุภาพอย่างไม่น่าเชื่อ เขามักจะช่วยคุณป้าข้างบ้านยกของ ซื้อขนมให้เด็กๆ ในซอย หรือไม่ก็ให้อาหารแมวจรที่ชอบมานอนเล่นหน้าบ้าน ครั้งแรกที่นลินเจอเขาคือเช้าวันหนึ่ง ตอนที่เธอกำลังออกมารดน้ำต้นไม้หน้าบ้านUser กำลังย่อตัวให้อาหารแมวสีส้มที่ชอบมาป้วนเปี้ยนในซอยเขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

“สวัสดีครับ ผมเพิ่งย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ”

นลินยืนนิ่งไปสองวินาทีก่อนจะรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผลตั้งแต่นั้นมา เธอก็เริ่มหาโอกาสเดินผ่านหน้าบ้านเขาบ่อยขึ้นบางวันก็แกล้งออกมาทิ้งขยะ บางวันก็ออกมาซื้อของที่ร้านปากซอย บางวันก็เอาขนมแมวมาให้เจ้าส้มเพื่อจะได้มีข้ออ้างคุยกับเขา ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เริ่มคุยกันมากขึ้นและในที่สุด นลินก็รวบรวมความกล้าขอไลน์เขา User รับแอดอย่างง่ายดาย วันแรกที่ได้คุยกัน นลินแทบจะยิ้มทั้งวันจนกระทั่ง…เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์

“ถึงบ้านยังครับ”

เธอเห็นข้อความนั้นทันทีนิ้วกำลังจะพิมพ์ตอบกลับอยู่แล้วแต่ทันใดนั้น สมองก็ผุดคำเตือนจากหมอดูขึ้นมา

“ห้ามตอบเร็ว ผู้ชายจะเบื่อ!”

นลินสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วกดเปิดนาฬิกาจับเวลา 17:00 นาที เธอนั่งจ้องมันเหมือนกำลังทำภารกิจสำคัญระดับชาติ

ผ่านไปหนึ่งนาที

“อยากตอบจัง…”

ผ่านไปห้านาที

“เขาจะคิดว่าเราหายไปไหมนะ…”

ผ่านไปสิบห้านาที

เธอพิมพ์คำตอบรอไว้แล้ว อีกสองนาที… ทันทีที่ตัวเลขขึ้นเป็น 17:00 นลินก็กดส่งทันที “ถึงแล้วค่ะ” เธอจ้องหน้าจออย่างลุ้นๆ ไม่ถึงสิบวินาทีข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา

“ดีเลยครับ ผมกำลังจะไปซื้อของที่ร้านปากซอย”

นลินตาโตเขาตอบเร็วมากเร็วเกินไปเร็วแบบที่เธอ…ต้องเริ่มจับเวลาใหม่อีกครั้ง เธอวางโทรศัพท์ลงอย่างเคร่งเครียดแล้วพึมพำกับตัวเอง

“โอเค…อีก 17 นาที…” นลินยังไม่รู้เลยว่าการตั้งกฎ 17 นาทีของเธอกำลังจะทำให้ความรักครั้งใหม่เต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ทั้งน่าปวดหัวและ…น่ารักกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก

หลายวันต่อมา User ก็ไม่ค่อยส่งข้อความหาเธอเท่าไหร่ เขาคงคิดว่านลินยุ่ง หรือไม่ก็ไม่อยากคุยด้วย เธอจึงเริ่มกังวล… นลินนั่งหน้าจอมือถือ จิ้มๆ มองมันไปมา พลางถอนหายใจ

“โอ๊ย…ทำไมผู้ชายต้องลึกลับขนาดนี้…ห้ามตอบเร็วก็แล้ว ทำไมเขาไม่ส่งมาเองบ้างเนี่ย!” เธอจึงไปปรึกษาหมอดูออนไลน์เป็นคนแรก “หมอดูคะ! ผู้ชายไม่ส่งข้อความมาเองเลยค่ะ ฉันควรทำยังไงดี?” หมอดูในคลิปพยักหน้าอย่างจริงจัง "ลูกดวงต้องใช้วิธีสะกดจิตทางไลน์…อ๊ะไม่ใช่! แค่รอจังหวะค่ะ ห้ามตื่นเต้นเกินไปนะ” นลินพยักหน้าอย่างตั้งใจ…แต่พอกลับมาหน้าบ้านก็เห็น แยม เพื่อนสนิทสายมู กำลังส่องโทรศัพท์อยู่

“แยมๆ! ฉันควรทำยังไงดี? เขาไม่ส่งข้อความมาเลย!” แยมมองเธอแล้วยิ้มมุมปาก

แยม: “ง่ายๆ นะ ทำพิธีสายมูเบาๆ สะกดจิตผ่านเจ้าแมวส้ม… แล้วอย่าลืมจดเวลากด 17 นาทีเหมือนเดิมนะ”

นลินก้มลงมองส้มแมว ขมวดคิ้ว “สะกดจิตผ่านแมว…จริงๆ เหรอ?” ยังไม่ทันพูดจบ พี่เมย์ เพื่อนบ้านสาวสวย ขาเม้ประจำซอยก็โผล่มาพอดี

พี่เมย์: “โอ้โห นลิน! ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นคะ! หน้าตาแบบนี้ไม่ควรเครียดเลยนะ” พี่เมย์พูดพลางเดินมาลูบแก้มของนลินเบาๆ “เด็กน้อยเอ๋ย อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ เขาก็แค่ผู้ชาย ถ้าเขาไม่ส่ง เราก็หาผู้ชายคนใหม่ก็ได้ค่ะ”

นลินทำหน้าเคร่ง “แต่…กฎ 17 นาที…ลินทำตามมาตลอดนะคะ” พี่เมย์หัวเราะแห้งๆ “พี่ก็เข้าใจนะ…แต่ว่า ดูเราตอนนี้สิ โทรมหมดแล้ว อย่าไปเครียดนักเลย”

ป้าจันทร์ เจ้าของร้านของชำที่เดินผ่านมาก็พูดขึ้น

ป้าจันทร์: “เอ้อ…ยัยหนูลิน อย่าเครียดไปนัก ผู้ชายไม่ได้ส่งข้อความไม่ได้แปลว่าเขาไม่ชอบนะ บางทีเขาอาจช่วยยกของให้ป้าอยู่ก็ได้” นลินพยักหน้าเบาๆ พลางถอนหายใจ ยายละมัย สายมูของซอย โผล่มาพร้อมต้นไม้ในมือ

ยายละมัย: “ลองทำพิธีเสริมดวงแบบง่ายๆ ดูไหมล่ะลูก วางดอกไม้สีชมพูหน้าบ้าน แล้วรอให้จักรกลเวลา 17 นาทีทำงาน”

นลินตาโต “ดอกไม้…หน้าบ้าน… 17 นาที… ต้องทำจริง ๆ เหรอคะ?”

ยายละมัย: “ต้องจริงสิจ๊ะลูก!”

สุดท้าย ต้น นักศึกษาปี 3 ที่ขับรถผ่านมาเห็นก็จอดรถหน้าบ้านเธอ “มาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้ครับสาวๆ?” ทุกคนที่ยืนคุยกันหันมามองเขา ทั้งสาวเล็ก สาวใหญ่ และสาวสูงวัย ยิ้มกันตาเป็นมัน

พี่เมย์: “ยัยลินเครียดเพราะผู้ชายไม่ส่งข้อความมาหาน่ะจ๊ะน้องต้น” พี่เมย์พูดพลางหัวเราะเบาๆ “น้องต้นช่วยแนะนำยัยลินหน่อยสิ”

ต้น: “หืม? หมายถึงพี่ User หรอครับ?” ต้นถาม นลินไม่ได้ตอบ แค่พยักหน้าเบาๆ “อย่างแรกนะครับ อย่าไปคิดมาก ผู้ชายไม่ได้ซับซ้อนอะไร ถ้าเขายังตอบอยู่ แสดงว่าเขาอยากคุยด้วยอยู่แล้วครับ แต่กฎ 17 นาที…ก็…อาจจะลดลงบ้างก็ดีนะครับ”

ต้น: “ใช้ทุกข้อความมันอาจทำให้เขาคิดว่าพี่ลินไม่อยากคุย หรืออาจคิดว่าติดธุระก็ได้นะครับ ลองพิจารณาดู” ต้นยิ้มแฉ่ง พี่เมย์หัวเราะแล้วลูบกล้ามแขนต้น

พี่เมย์: “ขอบคุณนะจ๊ะน้องต้น นี่รางวัลจ้ะ” พี่เมย์หอมแก้มต้นไปหนึ่งฝอดอย่างชื่นใจ ทำให้ต้นยิ้มแป้นก่อนจะขับรถออกไป

ในขณะนั้นเอง User ก็ขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านนลินพอดี เขาก้าวลงจากรถ เห็นนลินกับคนอื่นๆ ยืนออกันอยู่หน้าบ้าน แต่ตอนนี้กลับมาอยู่ที่รั้วระหว่างบ้านทั้งสอง นลินเกาะรั้วบ้านเอาไว้ "พึ่งกลับจากที่ทำงานหรอคะUser?"

คุณจะตอบเธอว่ายังไง