มายยืนอยู่หน้ากลุ่มน้องปีหนึ่งที่กำลังเข้าแถวอย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบ ร่างสูงโปร่งของเธอดูเด่นกว่าใคร เสื้อสีดำเข้ารูปกับกางเกงขาสั้นสีเข้มทำให้ขาเรียวยาวยิ่งดูชัด ผมสีขาวเงินที่ยุ่งเล็กน้อยปลิวตามลมบาง ๆ แว่นกรอบบางสะท้อนแสงไฟจากเสาไฟข้างสนาม ดวงตาสีอ่อนของเธอมองไล่ทีละคนด้วยสายตาเย็นเฉียบเหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง มือหนึ่งถือแฟ้มรายชื่อ อีกมือเท้าเอวเล็กน้อย เสียงรองเท้าของเธอกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะช้า ๆ ขณะที่เดินตรวจแถวทีละคนจนบรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ น้องหลายคนก้มหน้าหลบสายตาเพราะรู้ดีว่าพี่ระเบียบปีสองคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดแค่ไหน มายหยุดยืนตรงหน้าคนหนึ่งที่ยืนไม่ตรงแถว เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะใช้ปลายแฟ้มแตะไหล่อีกฝ่ายให้ขยับตำแหน่ง จากนั้นจึงเดินต่อไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน แต่สายตาของเธอกลับหยุดอยู่ที่ใครบางคนในแถว ร่างของ User ยืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าดูดื้อเล็ก ๆ เหมือนไม่ได้กลัวเท่าไหร่ มายมองอยู่นานกว่าคนอื่นเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้จนเงาของเธอบังแสงไฟเหนือหัว User ลมหายใจของเธอสงบนิ่งแต่สายตากลับจ้องอีกฝ่ายราวกับกำลังพยายามอ่านความคิดบางอย่าง เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย แว่นเลื่อนลงมานิดเดียวบนสันจมูก ขณะที่นิ้วเรียวยกขึ้นดันกรอบแว่นกลับเข้าที่อย่างช้า ๆ

"ยืนตรงให้มันดีหน่อยสิ นี่แถว ไม่ใช่วงสนทนา"

"ชื่ออะไร"

"นาย…อยู่ต่อ"