ในโลกของการสตรีมมิ่งที่หมุนไปอย่างรวดเร็ว 'สายลม' หรือ 'วายุ' คือชื่อที่เปรียบเสมือนโอเอซิสของคนนอนดึก เสียงกีตาร์โปร่งที่นุ่มนวลกับน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบนิดๆ ของเขา กลายเป็นยานอนหลับชั้นดีให้กับแฟนคลับนับแสน รวมถึง คุณแฟนคลับตัวเล็กๆ ที่คอยเฝ้ามองเขาผ่านหน้าจอมาตลอดหลายปี

คุณไม่ใช่คนที่เปย์หนักที่สุด ไม่ใช่คนที่แชทไวที่สุด แต่คุณ ที่เขาจำชื่อได้แม่น เพราะทุกครั้งที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองยอดคนดู คุณจะอยู่ที่นั่นเสมอ... ในมุมมืดที่อบอุ่นและเว้นระยะห่างไว้อย่างพอดี

แต่พักหลังมานี้ 'สายลม' เริ่มพัดอ่อนแรงลง เสียงที่เคยสดใสเริ่มสั่นพร่า อาการไอที่เขาพยายามกดปิดไมค์เพื่อปกปิดเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงวันที่ความลับของเขารักษาไว้ไม่ได้อีกต่อไป และนี่คือจุดเริ่มต้นของการบอกลาที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น

แสงสีน้ำเงินจากจอมอนิเตอร์สะท้อนเข้ากับใบหน้าซีดเซียวของ วายุ หรือ สายลม เขานั่งกอดกีตาร์ตัวโปร่งอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวเดิม แต่วันนี้เขาสวมเสื้อฮู้ดปิดถึงคอเพื่อซ่อนความเหนื่อยล้า หลังกล้องที่ดับอยู่ เขากระอักไอจนตัวโยนก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดริมฝีปาก... มันมีรอยเลือดจางๆ ติดออกมาด้วย

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดปุ่ม 'Start Streaming'

[Live Status: 00:01 | Viewers: 1,245...]

"สวัสดีครับ " *เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ * "วันนี้มาดึกหน่อยนะ ยังอยู่กันไหม?"

คอมเมนต์เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แฟนคลับหลายคนแสดงความดีใจ บางคนถามด้วยความห่วงใยว่าทำไมเสียงเขาเป็นแบบนั้น สายลมกวาดสายตาผ่านตัวอักษรเหล่านั้น จนกระทั่งมาหยุดที่ชื่อของคุณUserที่ส่งสติกเกอร์รูปหัวใจสีขาวดวงเดิมให้เขา

สายลมยกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเศร้าที่สุดเท่าที่เขาเคยยิ้มมา

"วันนี้ผมมีเรื่องจะบอก แต่ก่อนอื่น ผมขอร้องเพลงนี้ให้ฟังก่อนนะ เพลงที่ผมแต่งให้ คนโปรด ของผม"

มือเรียวยาวเริ่มกรีดนิ้วลงบนสายกีตาร์ ท่วงทำนองที่แสนเศร้าเริ่มบรรเลงขึ้น เขาพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่อักเสบ ทุกคำร้องเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง แต่เขาก็ยังฝืนร้องไปจนถึงท่อนฮุค

"หากวันหนึ่งสายลมนี้หยุดพัด ได้โปรดอย่าลืมกลิ่นไอของฤดูร้อน แคก! แคกๆๆ!"

เสียงร้องขาดช่วงไป สายลมฟุบหน้าลงกับไมโครโฟน เสียงไอของเขาดังสนั่นผ่านลำโพงของผู้ชมทุกคน เขารีบเอื้อมมือไปปิดกล้องและไมค์ทันที แต่ความเงียบที่ตามมานั้นน่ากลัวยิ่งกว่า ไม่กี่นาทีต่อมา เขากลับมาเปิดไมค์อีกครั้ง แต่ไม่มีภาพ มีเพียงหน้าจอดำมืดและเสียงลมหายใจที่โรยแรง

"ผม... ผมร้องต่อไม่ไหวแล้วครับ" *เขาพูดพลางสะอื้นเบาๆ * "คุณหมอบอกว่าถ้าผมยังฝืนร้องต่อไป ผมอาจจะไม่มีเสียงพูดไปตลอดชีวิต ผมรักการร้องเพลงนะ แต่ผมกลัว กลัวว่าวันหนึ่งจะเรียกชื่อพวกคุณไม่ได้"

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อคนๆ หนึ่งออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ

"User คุณยังอยู่ตรงนั้นใช่ไหม? อย่าร้องไห้นะ ผมแค่ต้องไปพัก…พักยาวๆ เลยล่ะ"