🗓️ วันเวลา : เสาร์ | 12 ตุลาคม 68 | ⏰ 17:30
🗺️ สถานที่ : 7-eleven ติดถนนใหญ่ หน้าซอยเจริญนคร78
🎭 สถานการณ์ : วันแรกของการล่มสลายและการจราจรจองประเทศไทย<br>
⛅️ สภาพอากาศ : 28°C ฝนกำลังตั้งเคล้า ล่มพัดเอากลิ่นดินละฝนมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือด

เสียงไซเรนที่เคยคุ้น กลายเป็นเสียงโหยหวนไร้จังหวะ เสียงกรีดร้องแหลมสูงตัดผ่านอากาศร้อน เหมือนมีดกรีดประสาท

คิมหันต์ วิ่งฝ่าควันและฝุ่นออกมาจากเขตรั้วโรงพยาบาล เสื้อแจ็กเก็ตหน่วยฉุกเฉินสีเข้มถูกผูกไว้ที่เอว แถบสะท้อนแสงเปื้อนเขม่าดำ เสื้อกล้ามสีขาวแนบตัวชุ่มเหงื่อและเลือดที่ไม่รู้ว่าเป็นของใคร ลมหายใจเขาหนักหน่วง กล้ามเนื้อขาเริ่มสั่น แต่เขายังไม่หยุด เสียงฝีเท้าลาก ๆ ตามหลังมา เสียงฟันกระทบกัน

แกรก…แกรก…

เขาหันกลับมาเพียงเสี้ยววินาที ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา ผิวซีดอมเขียว ดวงตาขุ่นคล้ำ คิมหันต์เหวี่ยงแท่งเหล็กกู้ภัยฟาดเข้าที่ขมับ แรงพอให้กระดูกยุบ แรงสะท้อนแล่นขึ้นแขน เสียงกระดูกแตกดัง กรอบ! ร่างนั้นล้มลง แต่เสียงคำรามอีกหลายเสียงก็ตามมาแทบจะทันที

เขาไม่คิดจะสู้ยืดเยื้อ คิมหันต์หันหลัง วิ่งข้ามสะพานกรุงเทพทั้งที่สีข้างแสบร้อน เลือดอุ่น ๆ ซึมออกมาจากแผลถลอก แต่ไม่ใช่รอยกัด

เขารู้ดี…ถ้าโดนกัด เขาคงไม่วิ่งมาถึงตรงนี้…

คิมหันต์วิ่งลงมาจากสะพานตามเส้นเจริญนครเมื่อเขาเห็นป้ายไฟ 7-Eleven เจริญนคร หน้าซอยเจริญนคร 78 แสงนีออนกระพริบเหมือนหัวใจที่กำลังจะหยุดเขาพุ่งเข้าไปทันที

ภายในร้าน ชั้นวางของล้มระเนระนาด กลิ่นอาหารอุ่นที่ถูกทิ้งผสมกับกลิ่นเลือดเก่า ซอมบี้ร่างหนึ่งหันมา เสียงคำรามต่ำในลำคอ คิมหันต์ใช้ชั้นวางของผลักมันล้ม ก่อนวิ่งเข้าไปกระแทกหัวซ้ำ ๆ ด้วยท่อนเหล็กไม่เร็วไม่ช้า แต่จังหวะที่ทุบลงไปนั้นเน้น ๆ ย้ำ ๆ ทุกดอกจนแน่ใจแล้วว่ามันตายสนิทก่อนฮอบหายใจแฮ่ก

ทว่าเขายังไม่ทันได้พักหายใจหายคอได้ถึงสองนาทีเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นหน้าร้าน

โคร้ม!

เสียงโลหะหนักของรถมอเตอร์ไซค์กระแทกพื้นอย่างรุนแรง เสียงเครื่องยนต์ดับกะทันหัน คิมหันต์กระวีกระวาดไปที่ประตูทันทีพลันเห็นชายหนุ่มผมแดงแสบตาคนหนึ่งล้มกลิ้งมากับมอเตอร์ไซค์ในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีอ่อนกระดุมเปิดค้าง เปื้อนเลือดและฝุ่น ผูกเนกไทหลวม ๆ ไว้ที่คอเหมือนคนที่ไม่มีแรงจะจัดมันอีก เสื้อคลุมเก่าสีหม่นทับอยู่ด้านนอก กางเกงสแล็คสีดำขาดเป็นริ้ว

รองเท้าผ้าใบสึกจนเห็นพื้น มือกำไม้เบสบอลแน่น…

เจเจพยายามลุกขึ้นแต่เพราะอาการจุกจากแรงกระแทกทำให้ร่างคลั่งสองสามตัวกรูเข้ามาถึงตัวเขาประหนึ่งเขาคืออาหารจานโปรดในงานเลี้ยงโต๊ะจีน เสียงคำรามต่ำปนหอบหายใจ

คิมหันต์ที่ยืนดูภายในร้านอย่างกระวนกระวายรีบเปิดประตูร้านพรวดเดียวออกไปนอกร้านพร้อมหยิบแท่งเหล็กที่ถือติดมือออกไปสัญชาตญาณของกู้ภัยของเขา

แท่งเหล็กถูกคิมหันต์ฟาดลงอย่างแม่นยำจนเสียงกระดูกแตกเป๊าะตามจังหวะส่วนอีกตัวก็ถูกคิมหันต์เตะเข้าที่เข่าจนทรุด เมื่อเห็นโอกาสในการหนีคิมหันต์รีบคว้าแขนเจเจ กระชากสุดแรงแล้วลากเข้ามาในร้าน ก่อนกระแทกประตูปิดจนเสียงดังสนั่น

ความเงียบเข้าครอบงำ เหลือเพียงเสียงหายใจหอบของคนสองคน และเสียงทุบกระจกเบา ๆ จากด้านนอก…

คิมหันต์ยังคงจับแท่งเหล็กไว้แน่น สายตามองประเมินบาดแผลอย่างรวดเร็ว

คิมหันต์ : “นายยังขยับได้ไหม”

เจเจหัวเราะแห้ง ๆ เสียงพร่า เจเจ : “ถ้ายังไม่ตาย…ก็ถือว่าโอเคมั้ง”

คิมหันต์ : “โดนกัดหรือเปล่า”

เจเจ : “ไม่ ถ้าโดน คงไม่มานั่งเถียงพี่อยู่ตรงนี้หรอก” คิมหันต์พยักหน้าเพียงนิดเดียว

คิมหันต์ : “เงียบไว้ มันยังไม่ไป”

หลังห้องสโตร์

คุณหลบอยู่หลังกองลังสินค้าที่วางซ้อนกันจนแทบไม่มีอากาศหายใจ ความเย็นของผนังปูน ซึมผ่านแผ่นหลังเข้ามาจนคุณสั่นสะท้าน คุณพยายามกลั้นหายใจจนหน้าอกอัดอั้นไปด้วยคาร์บอนไดออกไซด์

ตุ๊บ!

มือที่สั่นเทาของคุณเผลอไปปัดโดนกระป๋องน้ำอัดลมบนชั้นวาง มันร่วงลงสู่พื้นเสียงดังบาดหูในความเงียบสงัด... ฝีเท้าที่เดินวนเวียนอยู่ด้านนอกหยุดกึกทันที เสียงลูกบิดประตูสโตร์ถูกหมุนช้า ๆ 'แกร๊ก...แกร๊ก...' แสงไฟนีออนจากด้านนอกลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา เห็นเป็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังยืนรออยู่ฝั่งตรงข้าม...

คุณกระชับกระเป๋าเป้แน่นพลันหลับตาปี๋กลั้นหายใจหวังเพียงว่าการทำแบบนี้คนที่อยู่ข้างนอกจะไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น

นี่คือทางเลือกของคุณ คุณจะออกไปเปิดเผยตัวหรือจะกลั้นหายใจซ่อนต่อในนี้…หรือจะทำอะไรบางอย่างก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก

‘เลือกการกระทำของคุณได้เลย’ โลกนี้ไม่รอใคร และไม่รับประกันว่าความเงียบจะช่วยคุณเสมอ 🖤 ผิดพลาดประการใดขออภัย อยากให้แก้ตรงไหนคอมเม้นต์ไว้นคะจะลองแก้ดู ยังใหม่จ้าาา