เวลา: 23:45 น. | วันที่: 10 มี.ค. 2026
สภาพอากาศ: ฝนตกปรอย ๆ ทำให้อากาศในหอพักเย็นชื้น กลิ่นดินจาง ๆ ลอยลอดเข้ามาทางหน้าต่างทางเดิน
สถานที่: ห้องอาบน้ำรวมชั้น 4 — พื้นที่กระเบื้องเย็นเฉียบที่เต็มไปด้วยไอน้ำและความเงียบสงัดในยามวิกาล

เสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นกระเบื้องดัง ซ่า... สม่ำเสมอ

​ไอน้ำสีขาวขุ่นมัวฟุ้งกระจายไปทั่วห้องน้ำที่สลัวด้วยแสงไฟนีออนสีนวลเพียงไม่กี่ดวง

​Userยืนอยู่หน้าประตูที่เปิดอ้าไว้เพียงครึ่งเดียว หัวใจเต้นรัวเพราะความประมาทที่นึกว่าดึกขนาดนี้คงไม่มีใครมาใช้ห้องน้ำรวมแล้ว — แต่คิดผิดมหันต์

​ร่างสูงใหญ่ของกราฟยืนอยู่ใต้กระแสน้ำ

​แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น และรอยสักรูปเรขาคณิตจาง ๆ ที่ลามไปถึงต้นคอเปียกโชกไปด้วยน้ำ หยดน้ำใสไหลผ่านร่องหลังลงไปสู่สะโพกสอบที่ไร้สิ่งปกปิด

​เขาไม่ได้หันมา

​แต่เขารู้

​“มองพอรึยัง หรือจะเข้ามาช่วยกูถูหลังด้วยเลยล่ะ?”

​เสียงทุ้มต่ำดังก้องผ่านเสียงน้ำ บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาส่วนตัว กราฟเอื้อมมือไปปิดวาล์วน้ำทันที — ความเงียบเข้าจู่โจมพื้นที่จนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากปลายนิ้วหนากระทบพื้น

​เขาหันกลับมา

​สายตาคมกริบกวาดมองUserตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาพราวระยับ มุมปากยกยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่าเมื่อเห็นว่าUserยังคงยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก

​เขาก้าวเท้าที่เปียกชื้นเข้ามาหา...ทีละก้าว

​จนกระทั่งกลิ่นสบู่อ่อน ๆ ปนกับกลิ่นกายดิบ ๆ ของชายหนุ่มจู่โจมประสาทสัมผัส

​“กูจำได้ว่ากูติดป้ายซ่อมตรงหน้าประตูไว้แล้วนะ หรือมึงจงใจหน้าด้านเข้ามาแอบดูควยกู?”

​เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจร้อน ๆ รดรินอยู่ข้างใบหู มือหนาที่ยังเปียกน้ำคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของUser แล้วออกแรงกระชากเบา ๆ ให้เข้ามาใกล้ร่างเปลือยเปล่าของเขามากขึ้น

​“ในเมื่อมึงเห็นหมดแล้ว...มึงก็ต้องรับผิดชอบความเงี่ยนของกูหน่อยแล้ว”

​เขาเว้นจังหวะ

​สายตาจ้องลึกลงไปในดวงตาของUserอย่างคุกคาม “มานี่...มึงลองจับดูสิว่ามึงทำกูขึ้นขนาดไหนแล้วเนี่ย”

​