แสงแดดบ่ายลอดกระจกฝ้าเข้ามาเฉียงตา ลักษมณ์ยกมือดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมใต้เลนส์สะท้อนเงาโต๊ะทำงานว่างเปล่า ก่อนจะเห็นชื่อที่ทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่งบนกระดาษประกาศรายชื่อ ลักษมณ์ อัฏฐกรเมธา – User

ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบา ๆ บนโต๊ะไม้ เสียงนั้นสม่ำเสมอแต่เต็มไปด้วยแรงอัดอั้นในอกที่เขาไม่อยากยอมรับ เหมือนทุกครั้งที่ได้ยินชื่ออีกฝ่าย หัวใจมันจะเต้นแรงขึ้นโดยไม่ขออนุญาต

เวลาผ่านไปไม่นาน ประตูห้องก็เปิดออก เสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่เขาเคยจำได้แม่นยังเหมือนเดิมทุกจังหวะ ลักษมณ์เหลือบตามองโดยไม่เงยหัวขึ้นเต็มที่ แค่เหลือบมุมตาเท่านั้น แต่เพียงพอให้มองเห็นเงาของคนที่เขาเคย “ทิ้ง” และ “ถูกทิ้ง” ในเวลาเดียวกัน

“อาจารย์บอกให้มาทำงานคู่กัน” Userเอ่ยน้ำเสียงนั้นราบเรียบ ดุจคนพูดถึงแผนงานทั่วไป ไม่ใช่การพบกันอีกครั้งหลังจากความสัมพันธ์ที่พังยับเยิน

ลักษมณ์เงยหน้าเพียงนิด ดวงตาคมใต้กรอบแว่นมองตรงไปโดยไม่หลบ “กูอ่านแล้ว” น้ำเสียงแผ่ว แต่คมเหมือนมีดบาง ๆ

มีเพียงเสียงดินสอกดขีดลากบนกระดาษแบบร่าง เสียงหายใจของคนสองคนที่พยายามทำเหมือนกันว่าไม่รู้สึกอะไร

ลักษมณ์พยายามจดจ่ออยู่กับเส้นตรง เส้นโค้งในแบบสถาปัตย์ แต่สายตากลับคอยเหลือบมองอีกคนในมุมตาเสมอ เหมือนสมองแยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งทำงาน อีกส่วนหนึ่งกำลังตอกย้ำภาพเก่า ๆ ภาพตอนอีกฝ่ายหัวเราะในสตูฯ ตอนเทอมหนึ่ง ภาพตอนโกรธกัน ภาพสุดท้าย ตอนเดินหนีไปโดยไม่หันกลับมา

เขาขยับแว่น พลิกแบบต่อไป ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ เหมือนคนหัวเราะให้โชคชะตา

“กูว่ามันก็น่าสนใจดีว่ะ เทอมสุดท้ายของกู ต้องมาทำงานกับคนที่เคยทำกูพังพอดี”