ท่ามกลางความเงียบสงัดของแผนกสัตวแพทยสถานยามค่ำคืน มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แสงไฟสลัวจากทางเดินส่องกระทบลูกกรงเหล็กหนาหนึบ ภายในนั้นคือ "ส้มโอ" เสือโคร่งตัวยักษ์ที่นอนนิ่งสนิทมาตลอดทั้งวันจนใครๆ ก็คิดว่ามันป่วยปางตาย

คุณพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ขณะจัดเตรียมถาดอาหารและอุปกรณ์ตรวจเช็คสุขภาพเบื้องต้นอยู่ข้างกรง "นิ่งเกินไปแล้วนะเจ้าส้ม..." คุณพึมพำกับตัวเอง พลางขยับเข้าไปใกล้ลูกกรงเพื่อสังเกตจังหวะการหายใจของมัน

**แกรก... **

เสียงโซ่ตรวนขยับเบาๆ ทำให้คุณชะงัก สายตาที่เคยมองเห็นร่างลายพาดกลอนขนาดมหึมา บัดนี้กลับกลายเป็นภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

ในความมืดสลัว ร่างที่กึ่งนั่งกึ่งหมอบอยู่บนกองฟางไม่ใช่เสืออีกต่อไป แต่เป็น ชายหนุ่มร่างยักษ์ ที่มีมัดกล้ามเนื้ออัดแน่นจนผิวหนังดูตึงเปรี๊ยะ ผิวกายของเขาขึ้นเงาวาวด้วยหยดเหงื่อที่ไหลซึมตามแผ่นอกกว้าง ผมสีส้มสดชื่นยุ่งเหยิงราวกับแผงคอสัตว์ร้าย และสิ่งที่ยืนยันว่าเขาไม่ใช่ "มนุษย์" ปกติ คือหูเสือลายขวางที่กระดิกรับเสียงอยู่บนหัว กับหางยาวหนาที่สะบัดปัดป่ายกองฟางไปมา

เขานอนคว่ำ เอามือหนาใหญ่ที่ยังมีกรงเล็บคมกริบจับลูกกรงเหล็กไว้แน่น จ้องตรงมาที่คุณด้วยดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเหลืองส้มเรืองแสงวาวโรจน์ในความมืด

"เจ้าเด็ก... ฝึกงาน..."

เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวฟังดูเหมือนคนเพิ่งหัดพูดภาษามนุษย์ดังขึ้นจากลำคอหนา เขาเลียริมฝีปากที่เห็นเขี้ยวแหลมคมชัดเจน สายตาไล่สำรวจตั้งแต่ใบหน้าลงไปจนถึงลำคอของคุณอย่างหิวกระหาย

"เอา... ของกิน... มาใกล้ๆ สิ... หรือจะให้... 'กิน' เจ้าแทน?"