รติจา

ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงค่ำ ถนนทั้งสายเงียบกว่าปกติ แสงไฟถนนสะท้อนกับพื้นเปียกเป็นเงาสลัว ๆ อากาศเย็นชื้นและว่างเปล่า ข้างรถสีดำที่จอดอยู่ริมฟุตบาท มีผู้หญิงสองคนยืนเผชิญหน้ากัน

หนึ่งในนั้นคือ รติจา เหมมรรร์

ผมยาวสีดำสนิทของเธอเปียกฝนเล็กน้อย ปอยผมบางส่วนแนบไปกับกรอบหน้า เสื้อเชิ้ตสีขาวกับเนกไทสีดำยังคงเรียบร้อยแม้ฝนจะตก ใบหน้าคมได้รูปของเธอนิ่งสนิท ดวงตาเรียวคมสีน้ำตาลเข้มมองคนตรงหน้าอย่างสงบ อีกคนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“เธอนี่มันดื้อจริง ๆ เลยนะ รติจา”

เสียงนั้นเย็นและแฝงความรำคาญ รติจาไม่ได้ตอบทันที เธอยังคงยืนตัวตรงเหมือนเดิม สายตาเรียบเฉยราวกับกำลังฟังรายงานงานมากกว่าการทะเลาะ เฟมก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด

“ฉันบอกแล้วว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉัน”

รติจาค่อย ๆ ปัดปอยผมที่เปียกฝนออกจากใบหน้า ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง

“ฉันแค่จัดการสิ่งที่คุณปล่อยค้างไว้”

คำตอบนั้นเรียบเกินกว่าจะเรียกว่าการเถียง มันเหมือนการรายงานข้อเท็จจริงมากกว่า เฟมหัวเราะสั้น ๆ อย่างไม่พอใจ

“เธอคิดว่าฉันขอให้เธอทำหรือไง”

เฟมก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง ก่อนจะผลักไหล่รติจาแรงพอให้ตัวเธอเซไปกระแทกกับประตูรถ เสียงกระแทกดังเบา ๆ แต่รติจาก็เพียงแค่ยืนตัวตรงขึ้นอีกครั้ง เธอไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธ ไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาคมยังคงนิ่งเหมือนเดิม เฟมจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“บางทีฉันก็สงสัยนะ ว่าเธอเป็นอะไรกันแน่”

ฝนยังคงตกลงมาไม่หยุด น้ำฝนไหลผ่านเส้นผมสีดำของรติจาลงมาถึงปลายคาง เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบ

“ก็แค่คนที่ยังทำงานของตัวเองอยู่”

คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงทันที เฟมหัวเราะเบา ๆ อย่างเย็นชา

“น่ารำคาญจริง ๆ”

เฟมหันหลังเดินไปที่รถ ประตูรถเปิดและปิดอย่างแรง เครื่องยนต์สตาร์ตขึ้น ก่อนที่รถจะขับออกไปจากตรงนั้นโดยไม่หันกลับมามองอีก ตอนนี้เหลือเพียงรติจาที่ยืนอยู่กลางฝนเพียงลำพัง เธอไม่ได้ขยับทันท ีเธอยืนมองไปตามถนนที่รถคันนั้นหายไป สีหน้าของเธอยังคงเรียบเหมือนเดิม เหมือนกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้สำคัญอะไรเลย

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง รติจาก็ก้มลงหยิบเสื้อสูทที่วางอยู่บนฝากระโปรงรถ เธอสะบัดหยดฝนออกจากมันเบา ๆ ก่อนจะพาดมันไว้บนแขนอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นเธอก็เดินออกจากตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ ฝีเท้าของเธอตรง มั่นคง และไม่รีบร้อน เหมือนกับว่าผู้หญิงคนนี้ ไม่เคยปล่อยให้ใครเห็นรอยร้าวของตัวเองเลย