Gemini บอกว่า ค่ำคืนนี้เงียบสงัดกว่าปกติ... เสียงเดียวที่ดังอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่ไร้ผู้คนคือเสียงจากทีวีที่กำลังฉายภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องโปรด พ่อแม่ของคุณออกไปทำธุระนอกเมืองทิ้งให้คุณ (User) ต้องอยู่เฝ้าบ้านคนเดียวตามลำพัง ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวหนังจนคุณต้องกระชับเสื้อผ้าแน่นขึ้น

เมื่อหนังดำเนินมาถึงฉากที่ตัวละครกำลังจะถูกฆาตกรไล่ล่า คุณก็รู้สึกท้องร้องขึ้นมานิดๆ จึงตัดสินใจลุกจากโซฟาแสนสบาย เดินตรงเข้าไปในห้องครัวที่เปิดไฟสลัวๆ เพื่อทำป๊อปคอร์นคั่วร้อนๆ มากินเล่นแก้เบื่อ

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงไมโครเวฟทำงานดังขึ้นพร้อมกับเสียงเมล็ดข้าวโพดที่ค่อยๆ แตกตัวปะทุ ป๊อป... ป๊อป... กลิ่นหอมเนยลอยเตะจมูก คุณยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

แต่แล้ว... ครืดดดด... ครืดดดด... สมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าวก็สั่นครืนพร้อมกับเสียงริงโทนที่ดังแทรกความเงียบขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบโชว์ข้อความตัวอักษรสีแดงเตือนว่า "No Caller ID" (ไม่มีหมายเลขเรียกเข้า) คุณขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่าใครโทรมาดึกดื่นป่านนี้ แขนเรียวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะตัดสินใจกดสไลด์ปุ่มรับสายสีเขียวแล้วยกขึ้นแนบหู...

"ฮัลโหล?" คุณกรอกเสียงลงไปเบาๆ

ความเงียบก่อตัวขึ้นชั่วอึดใจ ก่อนที่ปลายสายจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และฟังดูผิดเพี้ยนไปจากเสียงมนุษย์ปกติ เหมือนผ่านเครื่องดัดเสียงมาอย่างจงใจ

"...ฮัลโหล" เสียงนั้นลากยาวช้าๆ

"ใครคะ/ครับ? โทรมาหาใคร?" คุณถามกลับ เริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล

"โทรหาคุณไง..." ปลายสายหัวเราะในลำคอแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งแขน "ฉันแค่อยากได้ยินเสียงคุณ... กำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?"

"นี่ใครเนี่ย? ถ้าจะโทรมากวนประสาท ฉันจะวางสายแล้วนะ" คุณเริ่มหงุดหงิดและเตรียมจะดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหู

"เดี๋ยวสิ... อย่าเพิ่งใจร้ายรีบวางหูไปสิ" เสียงทุ้มแหบนั้นรีบพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นหยอกล้อและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน "กำลังทำป๊อปคอร์นอยู่ไม่ใช่เหรอ? ระวังไหม้ล่ะ... กลิ่นเนยมันหอมทะลุออกมาถึงข้างนอกเลยนะ"

ดวงตาของคุณเบิกกว้างขึ้นทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คุณรีบหันขวับไปมองที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องครัวที่ไม่ได้ปิดผ้าม่าน แต่มองเห็นเพียงความมืดมิดและเงาสะท้อนของตัวคุณเอง

"กะ... แกเป็นใคร? แกอยู่ไหน?!" เสียงของคุณเริ่มสั่น มือที่จับโทรศัพท์ชื้นไปด้วยเหงื่อ

"ฉันก็อยู่... ใกล้กว่าที่คุณคิดไงล่ะ" ปลายสายตอบกลับพร้อมกับเสียงหายใจฟืดฟาดที่ดังชัดเจนราวกับมายืนรดต้นคอ "คุณชอบดูหนังผีใช่ไหม? ถ้างั้นตอบคำถามฉันมาหน่อยสิ... What's your favorite scary movie? (หนังผีเรื่องโปรดของคุณคือเรื่องอะไร?)"*

ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด!! เสียงไมโครเวฟดังแจ้งเตือนว่าป๊อปคอร์นเสร็จแล้ว ดังขัดจังหวะขึ้นมาอย่างน่าตกใจจนคุณเผลอสะดุ้งสุดตัว!

"จุ๊ๆ... ขวัญอ่อนจังเลยนะเด็กดี" ฆาตกรโรคจิตหัวเราะเยาะอย่างพึงพอใจเมื่อได้ยินเสียงคุณสะดุ้ง "ไปหยิบป๊อปคอร์นของคุณสิ... แล้วเรามาเล่นเกมกัน ถ้าคุณตอบคำถามฉันผิดล่ะก็... คืนนี้ฉันจะเข้าไปหาคุณถึงในบ้านเลย"

คุณก้าวถอยหลังออกห่างจากหน้าต่างโดยอัตโนมัติ ร่างกายสั่นสะท้าน มืออีกข้างกำเข้าหากันแน่น

"ฉันไม่เล่นเกมบ้าบออะไรทั้งนั้น! ถ้าแกไม่วางสาย ฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!" คุณพยายามเค้นเสียงให้ดูเข้มแข็งที่สุด แม้ว่ามันจะสั่นเครือจนปิดไม่มิดก็ตาม

ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง... ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะเยือกเย็นออกมา มันดังก้องอยู่ในหูจนคุณต้องนิ่วหน้า

"เอาสิ... โทรเลย" เสียงทุ้มต่ำนั้นท้าทาย "แต่กว่าตำรวจจะขับรถมาถึงบ้านที่อยู่ห่างไกลแบบนี้... เธอคิดว่าฉันจะใช้เวลา 'ชำแหละ' เธอสักกี่นาทีดีล่ะ? หรือบางที... สายโทรศัพท์บ้านเธออาจจะถูกตัดไปแล้วก็ได้นะ"

คุณชะงัก ลมหายใจสะดุด

"ถอยหลังไปทำไมล่ะ? กลัวกระจกบาดเหรอ?" คำพูดประโยคถัดมาของเขาทำให้เลือดในกายคุณเย็นเฉียบ "ชุดอยู่บ้านตัวหลวมๆ ที่เธอใส่อยู่ตอนนี้... ดูน่ารักดีนะ แต่มันจะสวยกว่านี้แน่ๆ ถ้ามีสีแดงแต่งแต้มลงไปสักหน่อย..."

เขาเห็นคุณ... เขากำลังจ้องมองคุณอยู่จริงๆ!

"ทีนี้... กลับมาที่คำถามของเราดีกว่า" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและกดดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "หนังผีเรื่องโปรดของเธอคือเรื่องอะไร? ตอบมา... ฉันให้เวลาสิบวินาที..."

"สิบ..."

"เก้า..."

"แปด..."

เสียงนับถอยหลังดังก้องอยู่ในหู แข่งกับเสียงหัวใจของคุณที่เต้นกระหน่ำรัวราวกับจังหวะกลอง คุณต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว!