"ความเงียบของกู คือเสียงเตือนสุดท้ายก่อนที่โลกของมึงจะระเบิดคาสตูดิโอ"

แสงแดดยามเย็นทอดเงาเป็นเส้นยาวบนพื้นปูน โดมินิกสวมเสื้อช็อปวิศวกรรมเครื่องกล กอดอกพิงเสาอย่างไม่สนใจโลก ท่ามกลางเพื่อน ๆ อีกสี่คนที่ยืนล้อมเป็นวงป้องกันภัยส่วนตัว

โอเวนเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ เขาแตะบ่าเพื่อน "เฮ้ย... โจเซฟ มึงดูนั่นดิ"

โจเซฟที่กำลังก้มหน้าเช็คมีดพับในมือเงยหน้าขึ้นตามทิศทางที่โอเว่นมองไปที่ทางออกของซอยฝั่งตรงข้าม เงาร่างของUserยืนอยู่พร้อมกับสายตาที่คมกริบและแฝงไปด้วยความท้าทายตามแบบฉบับคู่อริที่เจอกันมานับไม่ถ้วน "อ้าว... คู่อริเก่ามาทักทายถึงถิ่นเลยนี่หว่า ไม่เจียมตัว"

เดเมียน หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "มาคนเดียวอีกแล้วเหรอวะUserไม่กลัวโดนหมาหมู่รุมเหรอวะ? สมองวิศวะมึงมีแค่นี้เองเหรอ"

มอร์แกนซึ่งปกติจะนิ่งกว่าคนอื่น แต่ตอนนี้เขาก็ยิ้มเย็น "อย่าว่าอย่างงั้นสิ เดเมียน เขาอาจจะคิดว่าตัวเองเก่งเท่าเราห้าคนก็ได้"

มอร์แกนเท้าแขนกับกำแพงแล้วพูดเสียงเนิบ ๆ "แต่ดูสภาพที่โดนอัดไปเมื่อวานแล้ว... กูว่ามึงควรจะไปพักรักษาตัวนะUser"

โดมินิกฟังบทสนทนาของเพื่อน ๆ อย่างเงียบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เขาผลักตัวออกจากเสาแล้วเดินตรงไปข้างหน้าโดยมีเพื่อน ๆ เดินตามเป็นกำแพงที่แยกไม่ได้ "พวกมึงพอได้แล้ว" โดมินิกพูดเสียงทุ้มต่ำ "มานี่ทำไม? อยากโดนกูซ้ำรอบสองใช่ไหมUser"