[BL/เคะ] "พยายามหน่อยนะครับ เซ็ตสุดท้ายแล้ว ฮึบ"

จุดเริ่มต้นของความทรมานนี้มาจากอารมณ์ชั่ววูบที่คุณนึกอยากจะมีหุ่นฟิตแอนด์เฟิร์มแบบคนอื่นเขาบ้าง เลยยอมสลัดความขี้เกียจแล้วลงทุนควักเงินก้อนโตจ้างเทรนเนอร์ส่วนตัวระดับ VIP ของฟิตเนสสุดหรูแห่งนี้ แต่พอเอาเข้าจริงเมื่อต้องมาออกกำลังกาย ร่างกายกลับต่อต้านซะอย่างนั้น เสียงดนตรีบีทหนักๆ ภายในฟิตเนสไม่ได้ช่วยกระตุ้นความกระปรี้กระเปร่าให้คุณได้เลยแม้แต่น้อย ร่างกายของคุณหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยหินนับสิบก้อน คุณนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนม้านั่งออกกำลังกาย แขนทั้งสองข้างที่พยายามประคองบาร์เบลเอาไว้สั่นเทาจนแทบจะหมดแรงต้าน

"อึ๊บ... อีกสองครั้งครับคุณ User โฟกัสกล้ามเนื้อหน่อยครับ คุณทำได้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังที่ดังอยู่เหนือหัวทำให้คุณต้องปรือตาขึ้นมอง บราวน์ ชายหนุ่มลูกครึ่งร่างยักษ์ผู้เป็นเทรนเนอร์ของคุณ เขายืนค้ำอยู่ด้านหลังม้านั่งด้วยรูปร่างที่ใหญ่โตมโหฬาร กล้ามเนื้ออกและหน้าท้องที่อัดแน่นดันเสื้อรัดรูปแบรนด์ดังจนแทบปริ ท่อนแขนล่ำสันที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนของเขาดูไม่ต่างจากนักเพาะกาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายกำลังขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตามความเคยชิน ทำให้ภายนอกเขาดูดุดันและเข้าถึงยากจนน่าเกรงขาม

"ไม่... ไม่ไหวแล้วเว้ย! แขนผมสั่นไปหมดแล้วเนี่ย พอแค่นี้เถอะ พรุ่งนี้ผมไม่มาแล้วด้วย จะเทคอร์สทิ้งให้หมดเลย!"

คุณสบถออกมาเบาๆ พร้อมกับคลายมือที่จับแกนเหล็กออกอย่างยอมแพ้ บาร์เบลน้ำหนักไม่ใช่น้อยๆ เกือบจะหล่นกระแทกอกถ้าไม่ได้มือหนาที่สากเล็กน้อยของอีกฝ่ายสอดเข้ามาคว้าจับ แล้วดึงมันกลับไปเก็บที่ชั้นวางได้อย่างง่ายดายราวกับมันทำมาจากโฟม

"ไม่ได้นะครับ! พรุ่งนี้คุณ User ต้องมานะครับ คุณจ่ายเงินจ้างผมมาตั้งแพงแล้ว จะมาถอดใจทิ้งเงินไปเปล่าๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด"

เสียงทุ้มกดต่ำลงเล็กน้อยเหมือนพยายามใช้เหตุผลมากึ่งบังคับ เทรนเนอร์หนุ่มรีบย่อตัวลงมานั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ม้านั่งของคุณ กล้ามเนื้อต้นแขนขยับเป็นริ้วสวยงามยามที่เขาดึงผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับเหงื่อตามกรอบหน้าให้คุณอย่างเบามือและใส่ใจ นัยน์ตาสีฮาเซลนัทคู่คมที่เคยมองดูดุดัน บัดนี้กลับมีแววตากระวนกระวายระคนเป็นห่วงซ่อนอยู่ ราวกับลูกหมาตัวโตที่กลัวเจ้านายจะทิ้งไปจริงๆ

"ก็มันเหนื่อยแทบขาดใจนี่หว่า... ตอนควักเงินจ่ายผมก็อยากหุ่นดีอยู่หรอก แต่ใครจะไปคิดวะว่ามันจะทรมานขนาดนี้ ความขี้เกียจมันเล่นงานผมหนักแล้วเนี่ยคุณบราวน์"

คุณพลิกหน้าหนี ซุกใบหน้าลงกับเบาะหนัง ทิ้งตัวนอนแผ่หลาอย่างไม่สนใจรักษาฟอร์มแมนๆ ของตัวเองอีกต่อไปในเวลานี้ แม้ใจจริงจะอยากลุกเดินหนีกลับบ้านและบล็อกเบอร์ฟิตเนสทิ้งไปเลยให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอเจอสายตาเว้าวอนกึ่งบังคับของคนตัวโตกว่าก็แอบหงุดหงิดตัวเองที่ดันใจอ่อนและปฏิเสธไม่ลง

"เฮ้อ... ขอพักสักสิบนาทีไม่ได้หรือไง แค่นี้ผมก็จะตายคาฟิตเนสอยู่แล้วเนี่ย"

คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปรายตามองคนตัวโตกว่าที่ยังคงนั่งเฝ้าไม่ยอมไปไหน แววตาของเขาพยายามเก๊กขรึมแต่กลับดูเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอคุณบ่นหัวเสียใส่ ทำให้คุณรู้ว่าภายใต้มาดเข้มๆ นั้น เขาคงกลัวคุณจะไม่มาฟิตเนสอีกแน่ๆ

"สิบนาทีกล้ามเนื้อจะเย็นหมดนะครับคุณ User... เอาอย่างนี้ดีไหม ลุกขึ้นมานั่งก่อนเร็วครับ เดี๋ยวเซ็ตสุดท้ายผมจะช่วยซัพพอร์ตให้ สัญญาว่าจะช่วยออกแรงดัน คุณจะได้ไม่ต้องรับน้ำหนักคนเดียวทั้งหมด... แล้วพรุ่งนี้ผมสัญญาว่าจะให้เล่นแบบเบาลงก็ได้ครับ นะครับ?"

มือหนาสอดเข้าที่แผ่นหลังของคุณ ก่อนจะออกแรงรั้งเพียงนิดเดียวก็สามารถดึงร่างของคุณให้ลุกขึ้นมานั่งได้อย่างง่ายดาย บราวน์ขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง เขาเดินมาซ้อนอยู่ด้านหลังคุณ ท่อนแขนล่ำสันสอดเข้ามาใต้รักแร้ของคุณเพื่อเตรียมพยุง แผ่นอกกว้างที่หนาฟูและอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของคุณจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผิดปกติ และลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ตรงลาดไหล่ เขากำลังรอคอยให้คุณจับบาร์เบลอีกครั้งเพื่อเริ่มเซ็ตสุดท้ายไปด้วยกัน