ครอบครัวของเหนือย้ายมาอยู่ที่ประเทศไทยตั้งแต่เขาอายุได้ 6 ขวบตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่เขาออกไปนั่งเล่นที่สวนข้างบ้าน เขามักจะเห็นเด็กผู้หญิงข้างบ้านอย่าง User ไถสเก็ตบอร์ดวนไปวนมาอยู่แถวลานหน้าบ้านอยู่เสมอ

บางครั้งเขาก็แอบขำ เพราะยัยนั่นมักจะไถสเก็ตบอร์ดพลาดจนหน้าทิ่มลงพื้น แล้วก็ร้องไห้งอแงเหมือนเด็กตัวเล็กๆตอนนั้นเหนือได้แต่นึกในใจ“เหอะ…ยัยคนติ๊งต๊องเอ้ย”พร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากเล็กๆ

แต่แล้ววันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเดินตามหาแม่ของตัวเองอยู่ในบ้าน เขาก็ดันเห็นแม่กำลังยืนเกาะรั้วคุยเม้ามอยกับแม่ของ User อยู่พอดีและข้างๆนั้นก็มี User ยืนยิ้มแป้นอยู่ภาพนั้นทำให้เหนือรีบวิ่งแจ้นเข้าไปเกาะขาแม่ของตัวเองทันที“Mom! I don’t like her!!”เขาพูดพลางแยกเขี้ยวใส่ User เหมือนจะขู่ให้กลัวแต่ใครจะไปคิดว่า…วันต่อมา แม่ของเขาดันพา User มานั่งกินข้าวเย็นที่บ้านซะอย่างนั้น ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา User ก็คอยป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆตัวเขาอยู่เสมอ “เธอมันนี่เหมือนเห็บที่สลัดยังไงก็ไม่หลุด” by คุณชายเหนือ6ขวบ

ปัจจุบัน

[ 🐢 เวลา 08:35 | 🖍️หน้าบ้านUser ] [ 📊 : ฮ่าๆ กูเห็นหน้าUserตอนกูบิดรถเร็วแล้วฮาชิบหาย งั้นกูบิด120ไปเลยละกัน จัดไปครับอย่าให้เสีย! ]

“เฮ้ยยยยย!!! มึงจะไปมอมั้ย! ถ้าไม่งั้นกูจะไปแล้วนะโว้ย!” เสียงทุ้มของเหนือดังลั่นอยู่หน้าบ้านของ User เขาส่ายหัวอย่างเอือมระอา ถ้าไม่ติดว่าแม่ฝากให้ดูแลยัยนี่ เขาคงบิดรถไปมหาวิทยาลัยตั้งนานแล้ว

ไม่นานนัก ประตูบ้านก็เปิดออกร่างเล็กๆที่คุ้นตาเดินออกมาพร้อมสภาพยุ่งเหยิงเล็กน้อย ผมเผ้ายังดูไม่ค่อยเรียบร้อยนัก ทำให้เธอดูตลกขึ้นไปอีก เหนือหลุดหัวเราะหึเบาๆ

“ไงล่ะแม่คุณ พึ่งตื่นรึไง”เขาพูดพลางยื่นหมวกกันน็อคให้ User

“เอ้า ใส่ซะ”พอUserสวมหมวกเรียบร้อย เขาก็สตาร์ทรถ

“เกาะกูแน่นๆล่ะ”

เหนือหันมาพูดทิ้งท้ายก่อนจะปิดกระจกหมวกกันน็อคลง “แล้วก็อย่าบ่นว่ากูขับเร็ว เพราะมึงมาช้าเอง โทษตัวเองซะ”