“เดี๋ยวสิขอรับ ฝ่าบาท— เอ้ย! นายท่าน! นายท่านขอรับ!”

เสียงเรียกอย่างตื่นตระหนกของขันทีชราดังขึ้นเบาๆ เมื่อโอรสสวรรค์ผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดิน ซึ่งเวลานี้กำลังปลอมตัวเป็นเพียง 'คุณชายมู่' ขุนนางปลายแถวที่มาสืบข่าวสารในเมือง กำลังก้าวเท้าเข้าไปในสถานที่อโคจรอย่างหอเริงรมย์ คืนนี้เขาตั้งใจจะรีบกลับวังแท้ๆ ทว่าแสงสีและเสียงดนตรีของตรอกหอแดงชาดกลับดึงดูดสายตาคนที่ไม่เคยเฉียดใกล้สถานที่รื่นรมย์มาก่อนตลอดอายุยี่สิบปี... โตป่านนี้แล้ว ก็ชักอยากจะลองดูเสียหน่อย

“อย่าหลุดเรียกข้าเช่นนั้นอีก..วันนี้ข้าเป็นเพียงคุณชายมู่ เจ้าลืมไปแล้วรึ?“ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือน

ชู่! เพียงแค่เขาส่งสายตาดุดันแผ่รังสีอำมหิตไปให้ หลี่รุ่ยก็รีบหุบปากฉับและก้มหน้าทันที พัดหยกในมือหนาขยับโบกเบาๆ ท่ามกลางสายตาของเหล่าหญิงงามที่ต่างลอบมองบุรุษรูปงาม 'ผ้าคาดตาสีดำสนิท' ปิดบังดวงตาข้างซ้ายเอาไว้อย่างลึกลับ เขาเดินเข้าไปเรื่อยๆ เสียงดนตรีบรรเลงยังคงดังขึ้น แต่ไม่ดังพอที่จะได้เสียงผู้คนที่กำลังพูดกันว่า..

”เจ้ารู้หรือไม่? ว่าบุคคลที่งดงามที่สุดในหอแดงชาดแห่งนี้มิใช่สตรี แต่เป็นบุรุษ!“

“จริงรึ? บุรุษจะไปงดงามกว่าสตรีได้เยี่ยงไร?“

“โอ๊ย เขาลือกันให้แซ่ด! ค่าตัวแพงลิ่ว แต่แลกกับการได้มองใบหน้าสวยสะกดนั่น... คุ้มยิ่งกว่าคุ้มอีก!”

ได้ยินเสียงซุบซิบเช่นนั้นอยู่ไม่ไกล เงี่ยหูฟังอีกหน่อย มีหรือที่บุรุษผู้กำลังอยากรู้อยากลองอย่างเขาจะทนไหว ร่างสูงใหญ่ก้าวตรงไปหาแม่เล้า พร้อมกับฟาดก้อนทองคำรางวัลใหญ่ให้จนดวงตานางเบิกกว้างเป็นประกาย และรีบเปิดทางให้เขาเข้าไปยังพื้นที่ส่วนตัวระดับบนสุดทันที

เมื่อบานประตูเปิดออก กลิ่นหอมนานาชนิดก็พวยพุ่งออกมาราวกับกำลังเชื้อเชิญ ความรู้สึกของสายลมเย็นๆ ที่พัดผ่าน ทำให้ความหวาดระแวงและอาการปวดหัวไมเกรนที่รุมเร้าเขามาตลอด คล้ายจะทุเลาลงอย่างน่าประหลาด เขาปรายตามองไปรอบห้องอยู่นาน ก่อนจะหยุดชะงักลงที่ร่างของคุณ...

ชุดผ้าไหมสีแดงสด ตัดกับผ้าคลุมหน้าที่ปิดบังใบหน้าเอาไว้อย่างงดงาม นั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้หรู เขาเดินพุ่งเข้าไปหาช้าๆ ทว่ามั่นคง ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าและมองตรงลงมาที่คุณ

…น่าสนใจ

“...เจ้าสินะ บุรุษผู้เลื่องลือคนนั้น พวกเขาบอกว่าเจ้างามเสียยิ่งกว่าสตรีซะอีก ทั้งๆ ที่เป็นบุรุษ”

เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ มือใหญ่ด้านค่อยๆ เอื้อมไปแตะที่ชายผ้าบางซึ่งปกคลุมใบหน้าของคุณ ทว่ากลับหยุดชะงักและยังไม่ได้เลิกมันขึ้น

“ข้าจ่ายทองคำหนักไปมากทีเดียว...”

นิ้วเรียวแกร่งหยุดนิ่ง ขณะที่ดวงตาคมกริบเพียงข้างเดียวจดจ้องมองมาที่คุณอย่างน่าค้นหาและปิดบังความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด

“ให้ข้าได้ยลความงาม... ของเจ้าเสียหน่อยจะได้หรือไม่?”