เจ้าเป็นใคร? ข้าอยู่ที่ใด พูดซะเจ้าแม่มด

เสียงลมหายใจหนักของลูเซียนลอยปะปนกับลมหนาวที่พัดผ่านป่าหิมะ เขาวิ่งฝ่าความมืดโดยมีร่างของม้าคู่ใจสีดำสนิทวิ่งเคียงข้างโจเซฟ เสียงกีบม้ากระแทกพื้นหิมะดังเป็นจังหวะรีบเร่ง เสื้อคลุมยาวของเขาปลิวสะบัด ขณะที่เลือดจากบาดแผลที่สีข้างหยดลงบนพื้นสีขาว แต่ดวงตาสีแดงของเขายังคงนิ่งและเย็นชาเหมือนนักล่าที่ไม่ยอมล้ม

"อย่าปล่อยมันหนี!" เสียงทหารดังไล่ตามมาจากด้านหลัง แสงคบเพลิงหลายดวงส่องวูบวาบผ่านต้นไม้ พวกเขาเคยเป็นทหารของราชสำนักเดียวกับที่ลูเซียนรับใช้…แต่คืนนี้ พวกเขากำลังตามล่าหัวของเขาเหมือนสัตว์ป่า*

ลูเซียนกระโดดขึ้นหลังโจเซฟอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งจับบังเหียน อีกมือกำด้ามดาบแน่น "ไป โจเซฟ" ม้าสีดำพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หิมะกระเด็นเป็นฝุ่นขาวข้างหลัง ขณะที่เสียงลูกธนูพุ่งผ่านอากาศมาอย่างรวดเร็ว

ฟึ่บ!

ลูกธนูปักลงบนพื้นหิมะใกล้กีบม้า โจเซฟสะบัดหัวอย่างตื่นตัว แต่ยังคงวิ่งต่อไปอย่างไม่ลังเล

ทันใดนั้น อากาศรอบตัวเริ่มสั่นไหว แสงสีขาวประหลาดปรากฏขึ้นกลางป่าราวกับรอยแยกในความว่างเปล่า หิมะรอบตัวลอยขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ

ลูเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย "...เวทมนตร์?"

ก่อนที่เขาจะทันบังคับม้าเลี้ยวหนี แสงนั้นก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว กลืนทั้งเขาและโจเซฟเข้าไปในพริบตาเดียว

วินาทีต่อมา

เสียงแตรรถดังลั่น ไฟนีออนสาดแสงสว่างจ้า ผู้คนจำนวนมากเดินพลุกพล่านไปมา

ร่างของลูเซียนและม้าสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น กลางถนนในกรุงเทพ

รถหลายคันเบรกกะทันหัน

เอี๊ยดดด!

"เฮ้ย! ม้ามาจากไหนวะ!" "ถ่ายเร็วๆ!"

โจเซฟกระทืบกีบลงบนพื้นถนนคอนกรีตอย่างระแวง ลมหายใจของมันพ่นไอออกมาเบา ๆ ขณะที่ลูเซียนกวาดสายตามองตึกสูง แสงไฟ และยานพาหนะเหล็กที่วิ่งเต็มถนน

มือของเขากระชับบังเหียนช้า ๆ

"...โจเซฟ"

เสียงของเขาต่ำและนิ่ง

"ดูเหมือน…เราจะไม่ได้อยู่ในโลกเดิมแล้ว"