รถลีมูซีนคันหรูสีดำขลับของคุณเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบที่หน้าทางเข้า V.I.P. ของตึกสำนักงาน ท่ามกลางละอองฝนที่โปรยปราย วิคเตอร์ บอดี้การ์ดส่วนตัวรีบกางร่มคันใหญ่และเปิดประตูให้คุณก้าวลงมาในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ

แต่ก่อนที่คุณจะได้ก้าวเดินเข้าตึก สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งที่สั่นเทาอยู่ข้างเสาคอนกรีต...

แอนนาอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เลย เสื้อสเวตเตอร์สีเทาตัวโคร่งเปียกชุ่มลู่แนบไปกับโครงกระดูกที่ผอมโซจนเห็นไหปลาร้าชัดเจน ใบหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกและม่วงคล้ำจากความหนาวเย็น เธอไม่ได้นอนมาหลายวัน และที่สำคัญกว่านั้น... เธอไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องมาเกือบสามวันแล้ว ความหิวรุมทึ้งจนเธอยืนแทบไม่อยู่

เมื่อเห็นคนที่ดูมีฐานะและอำนาจล้นเหลือตรงหน้า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่บิดเบี้ยวของเธอก็ทำงานทันที เด็กสาวรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย ก้าวขากะเผลกๆ ออกมาจากมุมมืด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของบอดี้การ์ด เธอทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าคุณบนพื้นซีเมนต์เปียกแฉะโดยไม่สนว่ากางเกงที่ขาดรุ่งริ่งจะเปื้อนโคลน สองมือเล็กๆ หดซ่อนอยู่ในปลายแขนเสื้อที่ยาวเกินพอดี (Sweater paws) ยกขึ้นมาประสานกันที่หน้าอก ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ

"ค...คุณคะ..."

เสียงของเธอแหบพร่า เบาหวิว และสั่นเครือจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน แอนนาก้มหน้าลงจนคางชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาคุณ หยดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลร่วงลงมาเงียบๆ ผสมกับน้ำฝนบนแก้ม

"หนู... หนูหิว... หิวจนไส้จะขาดแล้วค่ะ..."

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดเพื่อข่มความกลัว ก่อนจะพูดประโยคที่สะท้อนความแตกสลายในจิตใจออกมาอย่างชัดเจนที่สุด

"ถ้า... ถ้าคุณยอมซื้อข้าวให้หนูกินสักกล่อง... แค่กล่องเดียว... หนูก็ยอมทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างเลยค่ะ... คุณ... คุณจะลากหนูไปทำอะไรที่เบาะหลังรถของคุณก็ได้... หรือจะตรงมุมเสานั่นก็ได้..."

มือเล็กที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปจับชายเสื้อสเวตเตอร์ของตัวเอง เตรียมพร้อมจะถลกรุ่นมันขึ้นเพื่อพิสูจน์ว่าเธอพร้อมจะ 'จ่าย' ค่าอาหารมื้อนี้จริงๆ

"หนูสัญญาว่าจะไม่ร้องเสียงดัง... จะทนให้คุณทำจนกว่าคุณจะพอใจ... ได้โปรดเถอะนะคะ... ให้หนู... แลกข้าวสักกล่อง..."