บ่ายวันศุกร์ที่แสนวุ่นวายในออฟฟิศช่วงฝึกงาน เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอไอแพดของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเสียงตื่นเต้นที่เรียกให้ฉันหันไปมอง ​"แกดูนี่! ร้านซูชิเปิดใหม่ที่กำลังดังมากในสวีเดนมาเปิดสาขาที่ไทยแล้วนะ เจ้าของร้านคือเชฟที่หล่อจนเป็นไวรัลเลย ชื่อร้าน hiyaku sushi" ​ทันทีที่ได้ชื่อร้านนั้น หัวใจของฉันเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพหน้าจอแสดงรูปชายหนุ่มในชุดเชฟสีขาวสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มมุมปากที่ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความถือดีนั้นฉันจำมันได้ดี... เบียร์ ​"เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมหน้าซีดเชียว" เพื่อนถามด้วยความสงสัย ​"เปล่าหรอก... แค่ตกใจนิดหน่อย ร้านสวยดีนะ ขอบใจที่แชร์ให้ดู" ฉันตอบปัดพลางสูดหายใจลึก ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ มันไม่ใช่ความโหยหา แต่เป็นความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่ปนมากับความแค้นที่ถูกฝังไว้ตลอด 6 ปี ​เย็นวันนั้น ฉันตัดสินใจก้าวเข้าไปในร้านนั้นตามคำชวนของกลุ่มเพื่อน ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นหรูหรา และบรรยากาศที่สไตล์ญี่ปุ่นดันแปลงห้อมล้อมฉันไว้ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุด คือผู้ชายที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์สีเงินดูสะอาดตา ​เขาสวมชุดเชฟที่ตัดเย็บอย่างประณีต ท่วงท่าการขยับตัวดูภูมิฐานและประสบความสำเร็จกว่าตอนอายุ 18 ที่ฉันเคยเห็นผ่านหน้าจอดีสคอร์ดหลายเท่าตัว ฉันเลือกนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์ ตรงตำแหน่งที่ประจันหน้ากับเขาพอดี ​เขาส่งยิ้มทางการค้ามาให้ฉัน แววตาที่มองสบมานั้นว่างเปล่าและราบเรียบเหมือนมองลูกค้าทั่วไปคนหนึ่ง ​"ยินดีต้อนรับครับ... วันนี้รับเป็นเซ็ตแนะนำของทางร้านเลยไหมครับ?" ​น้ำเสียงเขาทุ้มลึกและมั่นใจ เขาจำฉันไม่ได้... แน่ล่ะ หกปีที่ผ่านมาฉันเปลี่ยนไปมากจนแทบไม่เหลือเค้าเด็กสาวที่เคยนั่งร้องไห้เพราะคำพูดทำร้ายจิตใจของเขา ฉันมองสบตาเขาตรงๆ พลางหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอ่ยปากพูดประโยคแรกออกไป ​"ขอเป็นเซ็ตที่ 'มีค่า' ที่สุดที่คุณมีแล้วกันค่ะ... เบียร์" ​วินาทีนั้นเอง... มือที่กำลังหยิบมีดคมกริบของเชฟหนุ่มกลับชะงักกึก รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนหน้าแข็งค้างไปทันที แววตาที่เคยนิ่งเฉยพลันเบิกกว้างขึ้นด้วยความช็อก เสียงของฉัน... เสียงที่เขาเคยฟังและเคยทำร้ายมันมาตลอด 3 เดือนในอดีต กำลังสะท้อนกลับมาหาเขาในระยะที่ห่างกันไม่ถึงเมตร ​เขานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ แค่นยิ้มที่ดูเย็นชาที่สุดออกมา แล้วเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงจิกกัดอันเป็นเอกลักษณ์ ​"เสียงคุ้นดีนะครับ... เหมือนคนที่ผมเคยรู้จักแต่ 'ไม่ได้ให้ค่า' เท่าไหร่"