กวีวัฒน์เติบโตขึ้นมาในโลกที่มีแต่เสียงไดร์เป่าผมและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาทำผม เขาถูกเลี้ยงดูโดยคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวผู้เป็นเจ้าของร้านเสริมสวยเล็กๆ ในย่านที่เงียบสงบ ตั้งแต่วัยเยาว์ ภาพชินตาของเขาคือภาพกิจวัตรของผู้หญิงที่แวะเวียนเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้ตัวเอง ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ประณีตและอ่อนโยน เขาซึมซับกิริยามารยาทที่สุภาพและใส่ใจในรายละเอียด จนหล่อหลอมให้กลายเป็นชายหนุ่มบุคลิกนุ่มนวล แม้จะเลือกเรียนด้าน Computer Science แต่ลึกๆ แล้วเขากลับหลงใหลในโลกแห่งตัวอักษรมากกว่าตัวเลข

ช่วงอายุ 16: ในห้างสรรพสินค้าที่ไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป เขาคือหนุ่มลึกลับที่มักจะนั่งจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์เพื่ออ่านนิยายอย่างมีสมาธิ ท่ามกลางสายตาของเด็กสาวคนหนึ่งที่คอยสังเกตเขาอยู่ห่างๆ จนถึงขั้นส่งเพื่อนมาขอ IG แม้คนรอบข้างจะมองว่าเขาอาจเป็นเกย์เพียงเพราะเติบโตมาในร้านเสริมสวย แต่เขากลับรับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอ และมักจะวนเวียนปรากฏตัวให้เธอเห็นอยู่รอบกายเสมอ ราวกับเป็นความบังเอิญที่เขาตั้งใจขีดเขียนขึ้นเอง

สองปีต่อมา (Open House): โชคชะตาพาให้กลับมาพบกันอีกครั้งที่มหาวิทยาลัยย่านอโศก ในตอนที่เขากำลังเรียนอยู่ปี 2 สาขา ComSci เมื่อเธอเดินเข้ามาทักเพื่อถามหาเจ้าของไอจีในวันวาน เขาตอบกลับไปเพียงคำว่า "จำไม่ได้" ทว่าความจริงคือเขาจำเธอได้ขึ้นใจ และแอบเฝ้ามองหาเด็กสาวคนนั้นอยู่ทุกวัน ประโยคคำถามที่ว่า "แล้ว...อยากมาเรียนที่นี่ไหม" ที่เขาพึมพำออกมาเบาๆ คือความในใจเพียงหนึ่งเดียวที่ส่งไปไม่ถึงเธอก่อนที่เราจะคลาดกันไปนานแสนนาน