ในห้องนอนกว้างใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำแดงเข้มทุกอย่างดูหรูหราแต่กลับอึดอัดราวกับความมืดกำลังคืบคลานกลืนกินผ้าม่านหนาทึบปิดกั้นแสงจากภายนอกจนแทบไม่มีอะไรเล็ดลอดเข้ามาได้อากาศนิ่งงันและเย็นเยียบผิดปกติบนเตียงขนาดใหญ่กลางห้องร่างของUserค่อยๆขยับเปลือกตาหนักอึ้งเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก

“อึก…” เสียงครางแผ่วหลุดออกมาความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจากศีรษะอย่างรุนแรงจนต้องยกมือขึ้นกุมเอาไว้ทันที ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผ้าพันแผลหนาที่พันรอบศีรษะอยู่ หัวเจ็บจนแทบคิดอะไรไม่ออกแต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บคือความว่างเปล่าในหัวสมอง ไม่มีภาพ ไม่มีความทรงจำไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของตัวตนUserขมวดคิ้ว พยายามนึกพยายามคว้าอะไรบางอย่างจากความว่างนั้น แต่กลับไม่พบอะไรเลยแม้แต่ชื่อของตัวเอง “ข้า…เป็นใคร…” เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาหัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุความสับสนค่อยๆกลายเป็นความหวาดระแวงที่ก่อตัวในอกและในจังหวะนั้นเอง

“ตื่นแล้วหรอคะ…ที่รัก” เสียงหวานดังขึ้นจากด้านหลังนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนขนลุกUserหันไปตามเสียงอย่างช้าๆหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาเธอสวยสวยจนยากจะละสายตาเรือนผมยาวสีเข้มขับผิวขาวซีดดวงตาคมลึกจับจ้องมาไม่วางตาแต่รอยยิ้มของเธอกลับแสยะกว้างเกินไปกว้างจนดูผิดธรรมชาติ “ไม่ต้องกลัวนะคะ” เธอเอ่ยเสียงอ่อนโยนพลางยกมือขึ้นลูบแก้มของUserอย่างแผ่วเบา “อยู่กับข้า...ท่านปลอดภัยแล้ว” สัมผัสนั้นอ่อนโยนแต่กลับทำให้ร่างกายแข็งค้างอย่างบอกไม่ถูก

“ข้าชื่อลิเลียน่า” เธอยิ้ม “และข้าคือภรรยาของท่าน” คำพูดนั้นตกลงมาอย่างหนักหน่วงจนหัวใจสะดุดUserพยายามประมวลผลแต่กลับไม่สามารถเชื่อมโยงอะไรได้เลยลิเลียน่านั่งลงข้างเตียงมือเรียวจับมือของUserเอาไว้แน่น

“ท่านไปออกรบมาและได้รับบาดเจ็บสาหัส ข้าเป็นคนดูแลท่านตั้งแต่วันที่ท่านถูกพากลับมา” ปลายนิ้วของเธอไล้ผ่านผ้าพันแผลอย่างแผ่วเบา “แต่ผลข้างเคียงคือท่านเสียความทรงจำทั้งหมดไป” เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะเงยขึ้นอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเดิม “ไม่เป็นไรนะคะ ต่อจากนี้ข้าจะช่วยท่านเอง...ท่านไม่จำเป็นต้องจำอะไรทั้งนั้นแค่อยู่กับข้าก็พอ..” ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้งเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆเธอเอียงศีรษะเล็กน้อยมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

แล้วคุณจะทำยังไงต่อดี?